Per aspera ad astra

Ένα βραβείο για μένα? Ωωωω ευχαριστώ!

2012-02-01T00:31:00.002+02:00

Ε ναι λοιπόν, πήρα το πρώτο μου βραβείο! Η καλή μου και υπεταλαντούχα φίλη ELLIExirium από το ομώνυμο blog Elliexirium μου απένειμε το βραβείο του Kreativ Blogger. Σ' ευχαριστώ πρωινό μου κορίτσι! Οφείλω λοιπόν κ εγώ με τη σειρά μου να αποκαλύψω μερικά πράγματα για μένα. Τα τα ταααααααν!!!!

10 πράγματα που αγαπώ:

1. Name your favourite song: Πολύ εύκολο για κάποιον που ακούει μουσική 24/7. Κερδίζει όμως "Εκείνη" του Φοίβου (του Δεληβοριά όχι του άλλου).

2. Name your favourite dessert: Πεθαίνω για σοκολάτα με πορτοκάλι. Σε πάστα θα 'ναι, σε σοκολατάκι θα 'ναι, το κουτί θα το αδειάσω.

3. What ticks me off: Οι αχάριστες/άδικες/αδικαιολόγητες συμπεριφορές.

4. When I'm upset: Με πιάνει το στομάχι μου. Κόμπος και δε μπορώ ούτε να φάω ούτε να κοιμηθώ.

5. What's your favourite pet: Δεν έχω. Αλλά πάντα ήθελα ένα σκυλάκι.

6. Black or White: Και τα δύο. Μαύρα ρούχα το χειμώνα, άσπρα φορεματάκια το καλοκαίρι. Αν το πιάσουμε και για στάση ζωής ανάλογα τη μέρα!

7. Biggest Fear: Η μοναξιά θαρρώ.

8. Everyday attitude: Μια μικρή βόλτα στην Αθήνα και μια κούπα τσάι με μπαχαρικά.

9. What is perfection: Κάθε μέρα σου 'χω κι άλλη απάντηση. Για σήμερα να περπατάς, να φοράς σκούφο και κασκόλ χοντρό για να μη νιώθεις το κρύο, να χαζεύεις τους περαστικούς και στο ραδιόφωνο να παίζει το "Altalena".

10. Guilty Pleasure: Τα άσκοπα ξενύχτια, πόσο μάλλον όταν το επόμενο πρωί δουλεύω!

Και 7 τυχαίες σκέψεις:

1. Θέλω να κάτσω σπίτι και να δω παλιές ταινίες.

2. Πότε άραγε θα καταφέρω να μείνω μόνη μου;

3. Μήπως τελικά από καστανόξανθη προς καστανή να γίνω καστανόξανθη προς ξανθιά;

4. Ένα ζευγάρι φούξια γαλότσες.

5. Θέλω να φτιάξω την παλιά φωτογραφική που βρήκα στο ντουλάπι κ να φωτογραφήσω τις βόλτες μου.

6. Το πρωινό ξύπνημα συνηθίζεται ποτε;

7. Δε θέλουμε ρεαλισμό θέλουμε μαγεία (κλεμμένο μεν, επίκαιρο δε).

Αυτά τα ολίγα από μένα!

Τη σκυτάλη παίρνουν οι: Maria Chu (δε μπορώ να βάλω τις καρδούλες και τα αστεράκια αγάπη μου συγγνώμη) για τις ιστορίες της που προς το παρόν διαβάζω μόνο εγώ, Eirini h athinaia για τις ευφάνταστες συνταγές της και τις to do/ to buy λίστες της και οι Horace και Jo για τις εικόνες που με πλημμυρίζουν μέσα από τα γραπτά τους.

xxx

Part VII: Sous le ciel de Paris

2012-01-29T03:30:00.005+02:00

Time Travel by *Sotvind

-Πριν μου πεις ο,τιδήποτε έχω να σου πω εγώ πρώτη. Κλείνω τα εισητήρια της επιστροφής! Honey I'll be home next week.
-Μου κάνεις πλάκα!
-Λοιπόν τι ήταν αυτό το τόσο επείγον που θες να μου πεις και μου έστειλες και μήνυμα στο γαλλικό κινητό;
-Μαργαριτάκι είσαι κολλητή μου και σε αγαπάω. Σε παρακαλώ να παραμείνεις ψύχραιμη.
-Είσαι έγκυος;
-Κουνήσου από τη θέση σου χριστιανή μου βραδιάτικα. Μπες εδώ. (ένα link εμφανίζεται στην οθόνη του skype)
-Οξεία φαρυγγίτιδα έχει ο Γιώργος Μαζωνάκης... Χριστίνα πας καλά;
-Πήγαινε παρακάτω..
-Στον αέρα το νέο reality μαγειρικής υποθέτω δε μας ενδιαφέρει, ερωτικές συναστρίες το 2013 ούτε, φήμες για χωρισμό του γνωστού ηθοποιού Σωκράτη όχι... τι πράγμα;
-Εκεί διάβασε.
-Χριστίνα χωρίζει;
-Δες και παρακάτω.
-Μόνος σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις λέει.
-Βλέπεις;
-Δεν το συνόδευσε αυτή λέει στο δείπνο συντελεστών για τη νέα του ταινία λέει.
-Ναι η μουλάρα.
-Σε σχετική ερώτηση δεν το αρνήθηκε κανένας από τους δύο λέει.
-Πάντα τους συμφωνούσανε όμως.
-Χριστίνα χωρίζει!
-Κατά πως φαίνεται.
-Μα δε γίνεται. Πριν 6 μήνες παντρεύτηκε.
-Θα έπιασαν οι κατάρες μας.
-Λες να βρήκε άλλη;
-Δεν έχει υποπέσει κάποια τέτοια πληροφορία στην αντίληψη μου. Οπότε τώρα που θα γυρίσεις τον κυνηγάμε;
-Ρε Χριστινάκι το σκεφτόμουν. Ίσως έπρεπε να τον είχα αφήσει έστω να μου εξηγήσει.
-Βέβαια ήταν και ένα βήμα πριν το γάμο οπότε δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να είχε γίνει μεταξύ σας.
-Ναι αλλά χώρισε.
-Και άρχισαν ήδη να παίρνουν τα μυαλά σου αέρα. Άντε γύρνα, τέρμα η εξορία. Πάμε για δεύτερο κύκλο περιπετειών με φόντο το ελληνικό θέατρο.

Η Μαργαρίτα πηγαινοερχόταν πάνω κάτω στο δωμάτιο ανήσυχη. Πότε παντρεύτηκε και πότε χώρισε; Και κυρίως πως να ήταν; Αποφάσισε να συγυρίσει το μπάχαλο που επικρατούσε στο δωμάτιό της. Πεταμένα ρούχα παντού, 2-3 κούπες με τσάι και άπειρα βιβλία στο πάτωμα. "Πλάκα πλάκα αυτό το λεξικό έβαλα τους δικούς μου να μου το στείλουν και ούτε που το άνοιξα τόσο καιρό". Ανοίγει το χοντρό εξώφυλλο και πέφτει ένας φάκελος. Κάτι της είχε πει ο πατέρας της ότι της είχαν στείλει ένα φάκελο από τη δουλειά και θα τον έβαζε στο δέμα με το λεξικό. Ούτε που είχε δώσει σημασία. "Τίποτα ένσημα θα 'ναι. Αλλά χειρόγραφος φάκελος; Ούτε μια σφραγίδα;". Άνοιξε το φάκελο αλλά αντί για ένσημα βρήκε μερικά διπλωμένα φύλλα χαρτί.

Μαργαρίτα μου,
ελπίζω αυτό το γράμμα να φτάσει στα χέρια σου. Με συγχωρείς που το άφησα στη δουλειά σου, δεν ήξερα πως αλλιώς να σε βρω. Βλέπεις έχεις την κακή συνήθεια να εξαφανίζεσαι και να μην αφήνεις στον άλλον που σε ψάχνει έναν τρόπο να μπορέσει να σε βρει. Δεν έπρεπε να γίνει έτσι ρε Μαργαρίτα, δεν ήθελα να γίνει έτσι. Εσύ πάντα σηκώνεσαι, φεύγεις και κλείνεις μια πόρτα πίσω σου. Άκου και τον άλλο που θέλει να σου μιλήσει. Εμφανίστηκες στη ζωή μου έτσι, ξαφνικά. Ένα μεσημέρι στο δρόμο. Κάτι (δεν ξέρω τι, μήπως πρόλαβα να το ανακαλύψω) με έκανε να θέλω σαν τρελός να σε γνωρίσω. Όταν βρεθήκαμε στη Νάξο είχαμε μιλήσει όλες κι όλες 2 φορές και όμως ένιωσα πως ήρθαμε τόσο κοντά... Όταν σε ξαναείδα τίποτα δε γινόταν να με τραβήξει μακριά σου. Πρέπει όμως να με καταλάβεις. Μαζί σου γίνομαι άλλος άνθρωπος. Μπήκες σαν ανεμοστρόβιλος και σάρωσες τα πάντα. Είχα ό,τι ονειρευόμουν μια ζωή, ήμουν καλά, ευτυχισμένος, και έφερες τα πάνω κάτω. Δε μπορούσα όμως μέσα σ' ένα βράδυ να ανατρέψω τα δεδομένα μιας ζωής. Ήξερες ότι ετοιμαζόμουν να παντρευτώ. Και ξαφινκά βρέθηκα μπερδεμένος και εσύ έφυγες χωρίς δεύτερη κουβέντα. Δε το μετάνιωσα Μαργαρίτα, αλλά συνειδητοποίησε λιγάκι τη μάχη που γινόταν μέσα μου εκείνη την ώρα. Και εσύ να με κοιτάς με ένα βλέμμα που με σκότωνε. Και μετά ξανανοίγεις την πόρτα μου πετάς το πουλόβερ, γίνομαι "παλιός λογαριασμός" και εξαφανίζεσαι πάλι. Ναι δε θα μάθω ποτέ τι σημαίνω για σένα. Και δε θα σου πω κάτι που δεν ισχύει. Η ζωή μου είχε πάρει το δρόμο της, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε. Αλλά δεν ήθελα να σε χάσω. Υπάρχει κάτι ανάμεσά μας, υπάρχει μια σπίθα που για μια στιγμή έγινε φωτιά και εμένα ακόμα με καίει. Και από την άλλη είναι όλα πάνω σου, ο τρόπος που μιλάς, ο τρόπος που γελάς... δεν έχω ξανασυναντήσει κάποια που να σου μοιάζει. Και δεν ήθελα να φύγεις έτσι. Τέλος πάντων. Αυτή ήταν μια απόπειρα να σου πω αυτά που δε θες ν' ακούσεις. Όχι για να δικαιολογηθώ. Αλλά για να μάθεις εσύ τι σημαίνεις για μένα.

Σωκράτης

ΥΓ: Να περνάς όμορφα εκεί που εισαι. Και να προσέχεις.

(to be continued... ακούστε και τα 2 τραγούδια!)

Part VI: Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα

2012-01-15T16:37:00.002+02:00

Αλκυονίδες μέρες του Γενάρη. Έχει λίγο κρύο αλλά κάτω απ' το ζεστό κίτρινο ήλιο όλα φαίνονται λίγο πιο όμορφα; Ή μήπως όχι; Η Μαργαρίτα κάθεται μαζί με τη Χριστίνα στην παιδική χαρά το λόφο του Στρέφη και με ένα μαύρο στυλό γράφει πάνω στα σταράκια της: "Per aspera ad astra".

-Λοιπόν τι αποφάσισες; Θα του τον διαλύσουμε το γάμο;
-Δε νομίζω.
-Αν πας μ' ένα φούξια φόρεμα σαν τη Marion Cotillard στην ταινία έπος και του πετάξεις ένα caroussel στα πόδια;
-Μπα.
-Αν του το πετάξεις στο κεφάλι;
-Δεν θα έχει αποτέλεσμα.
-Τι θα κάνεις;
-Σε δυο μήνες παντρεύεται. Σε δυο μήνες φεύγω. Μέχρι τότε θα βγαίνουμε και θα πίνουμε.
-Τόσο απλά;
-Ναι. Απλά υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να κάνω.
-----------------

Άλλη μια νύχτα, άλλη μια παράσταση, τα ίδια λόγια, το ίδιο χειροκρότημα. Αλλά έτσι όπως κοιτάει ανάμεσα στο κοινό ανακαλύπτει αυτό που έψαχνε κάθε βράδυ. Αμφιβολία για τον αν θα ανέβει στο καμαρίνι, αν θα τη δει , αν θα καταφέρει επιτέλους να της μιλήσει. Περίμενε να την δει να μπαίνει κάθε φορά που χτύπαγε η πόρτα. Μέχρι που η ουρά έφτασε στο τέλος.

-Φοβήθηκα πως δε θα έρθεις.
-Συγχαρητήρια.
-Σ' ευχαριστώ. Τι κάνεις;
-Καλά. Όχι τέλεια αλλά το παλεύω.
-Ήθελα πολύ να σε δω. Αλλά δεν ήξερα που να σε ψάξω.
-Αυτό ήταν το νόημα. Δε νομίζω να μου έκανε καλό να σε έβλεπα.
-Πρέπει να σου εξηγήσω κάποια πράγματα.
-Θα προτιμούσα όχι. Δεν ήρθα για να εξηγήσουμε ό ένας στον άλλον. Απλά πρέπει να κλείσω παλιούς λογαριασμούς.
-Παλιούς λογαριασμούς;
-Ακριβώς. Ήθελα να σου επιστρέψω αυτό και εύχομαι τώρα που παντρεύεααι να βρεις πραγματικά αυτό που ψάχνεις.
-Μαργαρίτα κάποια στιγμή πρέπει να με ακούσεις.
-Λυπάμαι, δε μπορώ. Νομίζω πως καταλαβαίνεις πολύ καλά το λόγο. Αντίο.

Η Μαργαρίτα του άφησε μια σακούλα και έφυγε και για άλλη μια φορά ο Σωκράτης έμεινε να κοιτάει την κλειστή πόρτα πίσω της. Άνοιξε τη σακούλα και βρήκε μέσα το πουλόβερ και ένα σημείωμα.

"Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα"

Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο Σωκράτης ένιωσε την ανάγκη να κλάψει μέχρι να μη μπορεί να πάρει ανάσα.

----------

-Ιωάννα τι φοράς;

-Δικό σου είναι. Είχα καιρό να το δω. Στο θέατρο το είχες αφήσει;

-Μπορώ να σου ζητήσω κάτι παράλογο; Μπορείς να μη φορέσεις ποτέ ξανά αυτό το πουλόβερ;

-Από πότε δε μπορώ να φοράω τα ρούχα σου;

-Όχι τα ρούχα μου γενικά. Αυτό συγκεκριμένα.

-Και ο λόγος;

-Δεν υπάρχει. Σου είπα είναι παράλογο.

-Τι έχεις Σωκράτη;

-Τίποτα. Κουρασμένος είμαι. Τόσο τρέξιμο για μια υπόθεση μιας βραδιάς.

-Ε όχι και υπόθεση μιας βραδιάς ο γάμος μας. Εσύ έκανες σαν τρελός να παντρευτούμε.

-Ούτως ή άλλως σαν παντρεμένοι είμαστε.

-Και δε χαίρεσαι γι' αυτό αγάπη μου; (Η Ιωάννα πλησιάζει κοντά του τον αγκαλιάζει και τον φιλάει)

-Αμφιβάλλεις;

-Για σένα ποτέ. Γιατί ξέρω πως αυτό που θέλεις είναι να είσαι μαζί μου. Γι' αυτό δε με πείραξε και τόσο που πήγες με άλλη.

-Τι πράγμα;

-Αυτό που άκουσες. Το ξέρω ότι με έχεις απατήσει. Κι αν κρίνω από τα σκουλαρίκια της μάλλον είναι και πιτσιρίκα.

-Ιωάννα...

-Σου είπα δεν πειράζει. Τόσες θαυμάστριες κάθε βράδυ, λογικό είναι κάποια να είναι πιο καπάτσα από τις άλλες. Σημασία έχει ότι σε μένα γυρίζεις πάντα. Απλά θα προτιμούσα να μην ξαναβρω σκουλαρίκια και ότι άλλο σουβενίρ και τρόπαιο έχεις από γκόμενες με τις οποίες έχεις πάει εδώ μέσα, στο σπίτι μας, τώρα που θα παντρευτούμε.

-------------------

Δυο μήνες μετά ο Σωκράτης και η Ιωάννα παντρεύτηκαν. Ο Σωκράτης φαινόταν ευτυχισμένος. Η Μαργαρίτα είχε φύγει για το Παρίσι και έκανε βόλτες κάτω από τον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ με τις καινούριες της παρέες. Ο καιρός πέρασε γρήγορα αλλά το Παρίσι ήταν τόσο όμορφο που όταν έφταε ο Ιούνιος, η Μαργαρίτα αποφάσισε να παρατείνει την παραμονή της λίγους μήνες ακόμα. Ένα βράδυ, σε κάποιο μπαράκι ονόματι "Piano Vache" τους διηγήθηκε όλη την ιστορία. Και ξαφνικά μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της. Ότι από την αρχή μέχρι το τέλος δεν διεκδίκησε αυτό που ήθελε στο ελάχιστο. Ακόμα κι αν εν τέλει έχανε. Και ποτέ δεν τον άφησε να της πει αυτά που ήθελε. Απλά σηκώθηκε και έφυγε. Βέβαια τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά αλλά αν... τις σκέψεις της διέκοψε ο ήχος ενός μηνύματος από τη Χριστίνα. "Όταν γυρίσεις σπίτι μπες internet Α Μ Ε Σ Ω Σ. Έχω να σου πω".

And let forever begin tonight

2012-01-11T02:34:00.001+02:00

photo by Jo Gogou

Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. 25 ολόκληρα χρόνια ή εναλλακτικά 1/4 αιώνα στην πλάτη μου. Αυτή τη στιγμή δεν έχω καμία διάθεση για απολογισμό, ενδοσκόπηση, εξωσκόπηση και τα συναφή. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι. Πάντα μα πάντα μα πάντα από τότε που ήμουνα μικρό κοριτσάκι πίστευα πως η ημέρα των γενεθλίων μου είναι μαγική. Αμέ, μαγική. Τώρα λίγο πριν, λίγο μετά δεν πειράζει. Ίσως μέσα σε όλα αυτά τα χημικά που μας έχουν ψεκάσει τα τελευταία χρόνια να κρύβεται και αυτό το κάτι που υπάρχει στον αέρα τις τελευταίες μέρες. "Η αγάπη σε περιμένει στο δρόμο" που έλεγε και κάποιος s1ngle φίλος κάποτε. Ή κάπως έτσι. Εγώ το μόνο που έχω να πω μετά το αποψινό βράδυ και μετά το μπαράζ συμπτώσεων, μηνυμάτων "το σύμπαν πριν από σας για εσάς" και συνομωσιών κάτω από το φως των αστεριών έχω να πω απλά... and let forever begin tonight.

Μη μιλάς άλλο για αγάπη

2012-01-09T20:58:00.000+02:00

Ακούω πολλή μουσική από μικρή. Και όχι απαραίτητα αυτό που λέμε "δημοφιλή μουσική". Μεγάλωσα με κλασσική και δίσκους του Χατζηδάκι, του Μικρούτσικου και του Σαββόπουλου. Να το πω "έντεχνο"? Θα το πω. Και ένα περίεργο πράγμα, όσο κι αν προσπάθησα να ξεφύγω μανιωδώς από την εντεχνίλα που θεώρησα πως μου επέβαλαν οι δικοί μου και άκουγα σε όλο το γυμνάσιο/λύκειο άσχετα πράγματα εν τέλει από μόνη μου κατέληξα σε αυτά ακριβώς τα τραγούδια. Κάποτε ένας γνωστός μου, ειδήμων στα ραδιοφωνικά είχε πει πως είναι ένα το είδος μουσικής που πραγματικά αγαπάς. Και αν κρίνω από την οικειότητα που νιώθω και τη ζεστασιά με αυτά τα τραγούδια μάλλον αυτό είναι το δικό μου.

Υπάρχει μια "κλίκα" νέων καλλιτεχνών που αγαπάω ιδιαίτερα. Οι οποίοι παραδόξως έχουν γίνει αρκετά εμπορικοί για τη μουσική τους. Με σειρά προτίμησης λοιπόν Μποφίλιου-Μπαλάφας-Μαραβέγιας-Μουζουράκης-Ζουγανέλη. Συγγνώμη αν ξεχνάω κάποιον αλλά τους έχω όλους μαζί (και το Μυλωνά) συνδυασμένους στο μυαλό μου. Κοντινή ηλικία, συνεργασίες, κοινές εμφανίσεις... Η Μποφίλιου: είναι εξαιρετική σε όλα της. Φωνή, δισκογραφία, στυλ... τα πάντα. Λένε ότι είναι σνομπ. Κ εγώ θα ήμουν στη θέση της. Τα έχει όλα. Μπαλάφας: Τον θυμάμαι από τότε που κέρδισε το All Star Fame και τραγούδαγε σε κάποια πρωινή εκπομπή το "Serenade from stars". Μου άρεσε πολύ το πρώτο του σινγκλάκι, μετά τον χάσαμε, μετά τον ξαναβρήκαμε με 2 από τους πιο καλούς, ενδιαφέροντες και δύσκολους δίσκους που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο. Ο Μπαλάφας με την "Ανοιξιάτικη Μέρα" για μένα είναι κατηγορία από μόνος του. Μαραβέγιας: Είχα στο νου μου να τον δω χωρίς να το επιδιώκω. Ευτυχώς η φίλη μου eirini h athinaia με έπεισε να πάμε στο τελευταίο αποχαιρετηστήριο live που έκανε στο παλιό του λημέρι Nueva Trova. Όντας σε κακή ψυχολογική περίοδο, ο Κωστής έκανε κάτι το αδιανόητο για εμένα. Μου έφτιαξε τη διάθεση απίστευτα. Όπως και κάθε φορά που τον βλέπω με τη μπάντα του. Ole λοιπόν για το μουσικό που σε κάνει να χαρείς αντί να πέσεις στα πατώματα. Μουζουράκης: Να εξηγηθώ εξ' αρχής. Προσωπικά δε μου αρέσει σαν άνδρας. Ούτε με ενδιαφέρει το μέγεθος του κούτελού του και από που ξεκινάει η μοϊκάνα. Τον έχω δει και στο θέατρο και σε live. Όχι πολύ πρόσφατα οπότε κρατάω μια επιφύλαξη. Όσες φορές τον είχα δει οφείλω να παραδεχτώ πως έχει λάμψη πάνω στη σκηνή. Τη γεμίζει. Ο τύπος είναι showman από τους λίγους και η χροιά της φωνής του τον βοηθάει να κάνει μοναδικές διασκευές. Προσωπικά μου αρκεί. Ακούω πως έχει κουράσει το στυλάκι του και ίσως να ισχύει. Και ίσως να προτιμούσα να τον δω όταν έπαιζε στο "Σταυρό" και δεν τον ήξερε η μάνα του. Αλλά συμβαίνουν αυτά. Ζουγανέλη: Εδώ υπάρχει πρόβλημα. Η φωνή της μου αρέσει όσο και της Μποφίλιου, οι ερμηνείες της είναι απίστευτες, δε μου αρέσουν καθόλου τα τραγούδια της πλην ελαχίστων. Το βρίσκω άδικο για μια τέτοια φωνή να μη μπορούν να γράψουν 10 καλά κομμάτια για ένα δίσκο. Κρίμα τέτοια φωνή.

Παρ' όλα αυτά το τραγούδι που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το κείμενο είναι μια διασκευή της Ελεονώρας και του Κωστή. Από το live album της πρώτης που μόλις κυκλοφόρησε και χωρίς να το έχω ακούσει όλο ακόμα, στάθηκα σε μια διασκευή. Ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι του Σαββόπουλου, εποχής Νέου Κύματος αν δεν κάνω λάθος. "Μη μιλάς άλλο για αγάπη", ένα από τα αγαπημένα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν είμαι κατά των διασκευών, ούτε από αυτούς που κολλάνε μόνο στο πρωτότυπο. Το αντίθετο. Η συγκεκριμένη live εκτέλεση προσωπικά μου φάνηκε το λιγότερο υπέροχη. Η ζεστασιά στη φωνή του Μαραβέγια και η αίσθηση που μου βγάζει πολλές φορές η Ζουγανέλη τραγουδάει το κάθε τραγούδι σα να έχει ζήσει στην εποχή του και του δίνει την πρώτη του ερμηνεία. Σαν να έχει ξεπηδήσει από κάποιο μουσικό jukebox και είναι κάποια μεγάλη αρτίστα της παλιάς αθηναϊκής σκηνής. Ακούστε το και ελπίζω να αγγίξει κι εσάς όσο άγγιξε κι εμένα. Το τραγουδούν κ το εννοούν. Η αγάπη είναι παντού.

Part V: To βαλς των χαμένων ονείρων

2012-01-07T22:02:00.002+02:00

Crashed dreams by ~ApokryphiaArt

Ο Σωκράτης άνοιξε τα μάτια του και του πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσει ότι ήταν ο ήχος της βροχής που τον ξύπνησε. Γύρισε και είδε τη Μαργαρίτα να κοιμάται δίπλα του. Είχε δίκιο ο Μιχάλης, χρειάστηκε να τη δει μόνο μια φορά ακόμα για να συνειδητοποιήσει πόσο πολύ την ήθελε και πόσο διαφορετικός γινόταν όταν ήταν μαζί της. Αλλά τι συνέχεια θα μπορούσε να έχει; Σε σχέση μ' αυτόν ήταν ένα μικρό κοριτσάκι και ήθελαν - και λογικό ήταν - εντελώς διαφορετικά πράγματα. Τέτοιες ιστορίες δεν ήταν ούτε του στυλ του ούτε της ηλικίας του. Το ερώτημα όμως ήταν το εξής... εκείνη το έβλεπε αυτό; Πήγε μέχρι την κουζίνα και έβαλε να φτιάξει καφέ. Η Μαργαρίτα εμφανίστηκε στην πόρτα μετά από ένα δεκάλεπτο.

-Χαίρομαι που είσαι ξύπνιος. Αν κοιμόσουν δεν θα ήθελα να σε ξυπνήσω εγώ.
-Κοιμήσου λίγο ακόμα, Έχεις περιθώριο μέχρι να φύγεις για τη δουλειά.
-Προτιμώ να κάτσω μαζί σου.
-Να σου βάλω καφέ;
-Ναι. Σωκράτη τι συμβαίνει;
-Τι να συμβαίνει;
-Γιατί αποφεύγεις να με κοιτάξεις;
Και τότε γύρισε και την κοίταξε με το πιο ενοχικό βλέμμα που μπορεί να έχει άνθρωπος.

-Κατάλαβα. Αυτό ήταν, έτσι δεν είναι;
-Μαργαρίτα μου...
-Δε χρειάζεται να πεις κάτι. Καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν περίμενα κάτι άλλο. Εξάλλου όλα τα όνειρα λίγο κρατάνε.
-Δηλαδή δεν σε πειράζει;
-Όχι κανένα πρόβλημα, αλήθεια. Δε συνηθίζω να ζω με αυταπάτες.
-Είσαι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μου έχουν συμβεί.
-Ok, αν δε σε πειράζει τώρα θέλω να φύγω.
-Βρέχει ακόμα έξω. Κράτα το πουλόβερ, θα κρυώσεις.
-Τότε πρέπει να σου δώσω κι εγώ κάτι.
Πάει μέχρι το σαλόνι, πιάνει τα σκουλαρίκια της από το τραπεζάκι και γυρίζει στην κουζίνα.

-Εγώ κρατάω το πουλόβερ, εσύ αυτά. Και μη στενοχωριέσαι, δε χανόμαστε. Σε παρακαλώ, μη με κοιτάς έτσι, δεν υπάρχει λόγος.
-Κάτσε δυο λεπτά. Μη φύγεις ακόμα. Όχι έτσι.
-Μπορείς σε παρακαλώ να μου φέρεις μια ομπρέλα;
Ο Σωκράτης πήγε μέσα και την ώρα που άνοιξε τη ντουλάπα να βρει μια ομπρέλα άκουσε την πόρτα να κλείνει με δύναμη. Κοίταξε απ' το παράθυρο και είδε τη Μαργαρίτα να φεύγει τρέχοντας. Κάτι μέσα του τον έσπρωχνε να τρέξει πίσω της. να την προλάβει, να της πει πως τη θέλει σαν τρελός. Όμως δεν έκανε τίποτα απ' όλα αυτά.
Η Μαργαρίτα έτρεχε, έτρεχε, μέχρι που βρέθηκε σε έναν άγνωστο δρόμο. Έκατσε στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και άρχισε να κλαίει χωρίς σταματημό. Μια λατέρνα έπαιζε το "Βαλς των Χαμένων Ονείρων".
----------------------
-Πήγα απ' το μαγαζί που δουλεύει.
-Και;
-Δε τη βρήκα. Μου είπαν ότι παραιτήθηκε.
-Λογικό.
-Την πήρα και τηλέφωνο. Συνεχώς κλειστό.
-Εξαφανίστηκε δηλαδή.
-Ακριβώς.
- Και πως νιώθεις;
-Μαλάκας.
-Πάλι καλά.
-Λες να έρθει στο θέατρο;
-Μάλλον όχι. Λογικά δε θα θέλει να σε δει στα μάτια της. Γιατί θες τόσο πολύ να τη δεις;
-Όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται μου λείπει. Δεν ήθελα να φύγει έτσι. Θα ήθελα να μπορώ να τη δω, να της μιλήσω.
-Τίποτα άλλο;
-Τι εννοείς;
-Να σου πω αγόρι μου, το μετάνιωσες ή όχι; Δε μπορείς να κοιμάσαι μαζί της, μετά να τη διώχνεις και μετά να είστε κολλητάρια.
-Το ξέρω πως δεν έπρεπε να γίνει αλλά όσο κι αν θέλω να κρυφτώ δεν το μετανιώνω. Σκέφτομαι τις στιγμές που περάσαμε μαζί και χάνομαι αλλά δε γινόταν να έχει διάρκεια. Και καταλαβαίνεις πολύ καλά το λόγο.
-Τότε σταμάτα να την ψάχνεις και κυρίως σταμάτα να μου μιλάς γι' αυτήν όλη την ώρα.
-Δε γίνεται να είμαστε μαζί ρε Μιχάλη. Είμαστε άλλοι κόσμοι. ("Απλά τον κόσμο της τον γουστάρεις σαν τρελός" ψιθύρισε μια φωνή μέσα στο κεφάλι του.)

Σε μια παράλληλη σκηνή ο Σωκράτης υποκλίνεται στο κοινό και κάτι ψάχνει μες τον κόσμο, η Μαργαρίτα περιφέρεται μες το σπίτι με τις πυτζάμες, και η Ιωάννα βρίσκει τα σκουλαρίκια και τον αχινό στο βάθος ενός συρταριού.
---------------
-Τι ώρα είναι;
-5 το απόγευμα Μαργαριτάκι μου. Πρέπει να σηκωθείς από το κρεββάτι.
-Έγινε κάτι;
-Ναι κάτι έγινε. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να το ξεπεράσεις και να συνέλθεις. Τρεις μήνες είναι πολύς καιρός βρε αγάπη μου. Έχεις κλειδωθεί μες το σπίτι, ξυπνάς το απόγευμα και είτε κλαις είτε έχεις νεύρα και καταλήγεις πάλι να κλαις. Πόσο καιρό έχεις να δεις ήλιο;
-Το έχω ανάγκη.
Η Χριστίνα έβγαλε ένα περιοδικό από την τσάντα της και το άφησε πάνω στο κρεββάτι.
-Πρέπει να ξεκολλήσεις. Παντρεύεται.

(to be continued...)

Part IV: Tango Notturno

2012-01-03T22:04:00.001+02:00

it takes two to tango by ~grafitomane

"Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!". Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωί του Σεπτέμβρη που προφανώς κατέληξε σε ένα βροχερό μεσημέρι. Και όπως συνέβαινε πάντα η Μαργαρίτα δεν είχε πάρει ομπρέλα οπότε έτρεχε και έβριζε σε όλη τη διαδρομή από το μετρό μέχρι το βιβλιοπωλείο της Εστίας. Όταν ο Σωκράτης την είδε να φτάνει λαχανιασμένη και βρεγμένη ως το κόκκαλο συγκρατήθηκε πολύ για να μη βάλει τα γέλια.
-Σκεφτόμουν να πάμε για ένα καφέ αλλά έτσι όπως είσαι θα αρρωστήσεις σίγουρα. Περίμενέ με εδώ να φέρω το αμάξι και πάμε σπίτι μου.
-Θα ήθελα πραγματικά να σου πω κάτι του στυλ " Όχι δεν υπάρχει λόγος" αλλά όπως βλέπεις η κατάστασή μου δεν αφήνει περιθώρια επιλογής (εκείνη την ώρα στίβει τα μαλλιά της και τη μπλούζα της και σχηματίζεται μια μικρή λιμνούλα νερού).
Ο Σωκράτης βάζει τα γέλια.
-Σε 2 λεπτά είμαι εδώ.
Η Μαργαρίτα τον χάζευε φεύγοντας. Είχαν περάσει 3 μήνες από τότε που είχαν μιλήσει πρώτη φορά μπροστά από την αφίσα. Εξακολουθούσε να είναι ερωτευμένη μαζί του, ακόμα περισσότερο από πριν αλλά ήξερε πως όλο αυτό δεν είχε νόημα. Εξάλλου ο Σωκράτης δεν της είχε δώσει κανένα δικαίωμα. Ή μήπως της είχε δώσει;

Εκείνο το βράδυ στην παραλία δεν έγινε τίποτα άλλο. Αλλά ήταν άπειρες οι φορές που η Μαργαρίτα αναρωτιόταν μήπως απλά το ονειρεύτηκε. Και όπως όλοι οι καλοκαιρινοί έρωτες έτσι κι αυτός ασφυκτιούσε στα τσιμέντα της Αθήνας. Ο Σωκράτης γύρισε και ξεκίνησε αμέσως πρόβες. Και κάπου ανάμεσα σε πρόβες, γυρίσματα, καβγάδες με τη στριμμένη συμπρωταγωνίστρια, ερχόντουσαν βράδια που ξαγρυπνούσε ενώ η Ιωάννα κοιμόταν δίπλα του και θυμόταν όσα ειπώθηκαν στην παραλία σα μια γλυκιά ανάμνηση. Τι παραπάνο θα μπορούσε να ήταν άλλωστε; Αυτό ακριβώς είχε πει και στο Μιχάλη όταν τον είχε ρωτήσει τι έγινε τελικά.

-Καλά ρε μαλάκα, πέρασες όλο το βράδυ στην παραλία με ένα εικοσπεντάχρονο κοριτσάκι που προφανώς σε έχει καψουρευτεί και μας τα είχες πρήξει μέχρι να τη γνωρίσεις, μιλάγατε και δεν την έχεις πάρει ούτε ένα τηλέφωνο;
-Είναι περίεργο ρε Μιχάλη. Ήταν κάτι πολύ όμορφο αλλά μέχρι εκεί. Τι άλλο; Είμαι αλλού και δε σημαίνει τίποτα παραπάνω.
-Αν κρίνω από το ύφος σου σημαίνει πολλά παραπάνω. Απλά γουστάρεις τόσο πολύ που αρνείσαι να το παραδεχτείς. Μία φορά να την ξαναδείς φτάνει.

Η Μαργαρίτα απ' την άλλη το σκεφτόταν από το πρωί που ξυπνούσε μέχρι το βράδυ που έπεφτε για ύπνο. Αλλά δεν τόλμαγε να ξαναστείλει. Ήταν κι αυτές οι φωτογραφίες του με την Ιωάννα σε όλα τα περιοδικά. Περίμενε όμως κάθε πρωί να τον δει να ξαναμπαίνει στο μαγαζί ή έστω να τον πετύχει σε κάποια γωνία.
........................................................................................

"Μωρό μου το σακ-βουαγιάζ σου είναι μες τη βρώμα το έβαλα για πλύσιμο και σου έχω βγάλει το άλλο που είχες στην περιοδεία το καλοκαίρι. Βρήκα κ αυτό μέσα... κέλυφος αχινού; Μα καλά πόσο χύμα τον είχες το σάκο και γέμισε σκουπίδια. Τι το κοιτάς παιδάκι μου σα χαζός, παρ' το και πέτα το."
Σε μια παράλληλη εικόνα η Ιωάννα πιάνει τον αχινό από το σάκο εκνευρισμένη και του τον δίνει να τον πετάξει ενώ η Μαργαρίτα περπατάει δίπλα του στην παραλία σκύβει, τον πιάνει και του τον δίνει για να τον κρατήσει. Και κάπως έτσι αποφάσισε να της στείλει μήνυμα.
.............................................................................................

-Και για πες οι πρόβες πως πάααααα-ααααααααψού-πάνε;
-Πάω στοίχημα πως έχεις πάθει πνευμονία και δεν θα έρθεις να δεις ούτε μια πρόβα.
-Αλήθεια, μπορώ να έρθω;
-Μόλις σε κάλεσα. Φτάσαμε, βγες αλλά άσε μου μερικά μικρόβια για σουβενίρ.
-Νομίζω με δουλεύεις. Μην ξεχνάς σε εσένα ερχόμουν και με έπιασε η βροχή.
-Κάποιο τρόπο θα βρω για να επανορθώσω.

(10 λεπτά μετά)
-Σου πάει το πουλόβερ μου.
-Ναι μου έρχεται ως το γόνατο.
-Κρυώνεις μήπως;
-Όχι μια χαρά είμαι.
-Ωραία, πάω να βάλω μακαρόνια στην κατσαρόλα γιατί είμαι και δεινός μάγειρας... μη γελάς σε ακούω!

Ο Σωκράτης κατευθύνεται προς την κουζίνα και η Μαργαρίτα χαζεύει στους τοίχους κάδρα με αφίσες από παραστάσεις. Παίρνει ένα πρόγραμμα και κάθεται στον καναπέ. Ο Σωκράτης επιστρέφει με δυο ποτήρια κόκκινο κρασί και κάθεται δίπλα της.
-Τι κοιτάς;
-Τη φωτογραφία μήπως και ζωντανέψει. Εσύ;
-Το μυστηριώδες κορίτσι που συναντάω τυχαία στο δρόμο μήπως και το γνωρίσω.
-Εσύ είσαι ο μυστηριώδης όχι εγώ. Αλλά έχεις ωραίο σπίτι μυστήριε τύπε. Τρελή γκομενοπαγίδα...
-Γκομενοπαγίδα; Τι εκφράσεις είναι αυτές;
-Ναι δεν κατάλαβες τι εννοώ, γι' αυτό γελάς. Καναπέδες παντού, κεριά, πικάπ... αλήθεια δουλεύει;
-Φυσικά, περίμενε μισό λεπτό.
Ο Σωκράτης ολησιάζει στο πικάπ και βάζει ένα δίσκο. Tango Notturno...

-Χορεύετε κυρία μου;
-Φυσικά. Ξέρεις και tango;
-Δε θα το 'λεγα. Εσύ;
-Δε νομίζω.
Παρ' όλα αυτα συνέχισαν να χορεύουν tango με δικά τους βήματα μέχρι που σε μια στροφή ο Σωκράτης τράβηξε τη Μαργαρίτα πιο κοντά του, τη φίλησε και ακούστηκε ένας γδούπος.
-Καλά δε ντρέπεσαι μου έβαλες τρικλοποδιά!
-Εγώ; Εσύ παραπάτησες και με τράβηξες και μένα.
-Εσύ φταις που με φίλησες και ζαλίστηκα.
-Πάλι καλά που έπεσες πάνω στον καναπέ...
-Κι εσύ πάνω μου...
-Θες να σηκωθώ;
-Θες να σηκωθείς;
-Όχι.
-Θες να με ξαναφιλήσεις;

(to be continued φυσικά...)

Part III: Για τη στιγμή και μόνο

2011-12-04T23:27:00.001+02:00

Summer Love by neslihans

Ήταν ακόμα Ιούλιος και δεν είχε περάσει ούτε μια βδομάδα από το περιστατικό με την αφίσα και το θέατρο όταν ο Σωκράτης φορώντας το χαρακτηριστικό του άνετο και ανέμελο υφάκι μπήκε στο μαγαζί που δούλευε η Μαργαρίτα.
-Τι κάνετε εσείς εδώ;
-Να που ξανασυναντιόμαστε, και αυτή τη φορά όχι τυχαία.
-Τι εννοείτε;
-Για αρχή εννοώ να κόψεις τον πληθυντικό.
-Έστω ότι τον κόβω. Τι εννοείς;
-Εννοώ ότι μου είχες πει πως δουλεύεις εδώ, βγήκα για ψώνια και είπα να περάσω να πω μια καλημέρα. Λοιπόν θα με πας στα αντρικά να με βοηθήσεις να διαλέξω 2-3 πραγματάκια;

Τα 2-3 πραγματάκια κατέληξαν να είναι πάνω από 200 ευρώ λογαριασμός ("και μετά σου λένε κρίση στο χώρο της υποκριτικής" σκεφτόταν η Μαργαρίτα καθώς τα χτύπαγε στο ταμείο). Φεύγοντας λοιπόν ο Σωκράτης με τις σακούλες ανά χείρας και αδιαφορώντας πλήρως γα τον κόσμο που κοίταζε με αυτό το διακριτικό ύφος όταν βλέπεις κάποιον ηθοποιό, γυρνάει και λέει στη Μαργαρίτα: "Αύριο φεύγουμε για περιοδεία. Στα στοιχεία που συμπλήρωσα για την κάρτα του καταστήματος υπάρχει το κινητό μου. Περιμένω μήνυμα με τα νέα σου". Και βγήκε από το μαγαζί εξίσου ανέμελα και αδιάφορα όπως μπήκε.

Η Μαργαρίτα πάλευε πάνω από είκοσι μέρες για το αν θα έπρεπε να στείλει ή όχι. Στο τέλος όμως λίγο η καψούρα, λίγο οι μπύρες στην παραλία στο Κάτω Κουφονήσι, λίγο ότι ο Σωκράτης είχε εκείνη τη μέρα γενέθλια... σχεδόν αμέσως μετά τα μεσάνυχτα και ανάμεσα στα άπειρα τηλέφωνα για τα χρόνια πολλά ο Σωκράτης λαμβάνει το εξής μήνυμα:

Το ότι δεν έσειλα μήνυμα με τα νέα μου δε σημαίνει πως σας... ok σε ξέχασα.

Είναι 12 και κάτι οπότε λογικά η παράσταση θα έχει τελειώσει. Χρόνια πολλά

και ευτυχισμένα και εύχομαι να κάνεις πάντα πράγματα που να σε γεμίζουν.

Μαργαρίτα

Σε ευχαριστώ πολύ Μαργαρίτα μου. Ελπίζω να κάνεις διακοπές σε κάποιο όμορφο

μέρος. Εμείς παίζουμε Νάξο σήμερα και αύριο και μετά φεύγουμε για Κρήτη.

Λογικά θα τα πούμε και παλι στην Αθήνα από Σεπτέμβρη αν και πολύ θα ήθελα

να σε δω νωρίτερα.

Και κάπου εκεί το μυαλό της Μαργαρίτας άρχισε να παίρνει γρήγορες στροφές...

-Χριστίνα αύριο πρωί πρωί μαζεύουμε πράγματα, ξεστήνουμε σκηνή και φεύγουμε.

-Παιδάκι μου τρελάθηκες; Μεθαύριο φεύγουμε, όχι αύριο!

-Μεθαύριο φεύγουμε για Αθήνα, αύριο φεύγουμε από Κουφονήσια.

-Και που πάμε από αύριο μέχρι μεθαύριο;

-Νάξο. Δίπλα είναι!

-Θα πάμε Νάξο για μια μέρα;

-Ναι, να δούμε θέατρο.

-Όχι, όχι, όχι δεν είναι αυτό που φαντάζομαι...

-Ναι, ναι, ναι αυτό είναι.

-Του έστειλες μήνυμα και δεν είπες τίποτα τσούλα!

-Έεεεεεελα Χριστινάκι μου, please please please! Είναι στη Νάξο και είναι δίπλα και θέλω τόοοοσο πολύ να τον δω.

-Ok είσαι τρελή.

-Αυτό σημαίνει ναι;

-Εννοείται!

Μερικές ώρες μετά...

-Τι κάνεις εσύ εδώ;

-Να που ξανασυναντιόμαστε και ούτε αυτή τη φορά τυχαία!

-Τι εννοείς;

-Ας πούμε ότι ήμουν ένα νησί παραδίπλα και είπαμε να περάσουμε να πούμε τα "χρόνια πολλά" από κοντά.

Ο Σωκράτης την κοίταξε και χαμογέλασε.

-Λοιπόν κορίτσια θα έρθετε μαζί μας για φαγητό;

-Ε. βασικά πρέπει να γυρίσουμε να μαζέψουμε πράγματα. Φεύγουμε χαράματα αύριο.

-Τι δηλαδή μόνο αυτό ήταν.

-Ε, συγγνώμη που επεμβαίνω. χαίρω πολύ κιόλας, Χριστίνα. Κοιτάξτε να δείτε τι θα κάνουμε. Εσείς θα βγείτε για φαγητό όπως έχετε κανονίσει, εμείς θα πάμε να μαζέψουμε τα πράγματα και όταν ξεμπερδέψετε με το καλό παίρνετε τη Μαργαρίτα ένα τηλέφωνο και βρισκόμαστε, ναι; Λοιπόν πάμε εμείς, πάτε κι εσείς θα έχετε λυσσάξει στην πείνα και τα λέμε αργότερα.

Στο τραπέζι ο Σωκράτης ήταν χαμένος στις σκέψεις του. "Ευτυχώς που έφυγε χθες η Ιωάννα αλλιώς να δω τι θα της έλεγα...". Παράλληλα η Χριστίνα χοροπήδαγε στο κρεββάτι φωνάζοντας "Είμαι θεά" για το ραντεβού που κανόνισε ανάμεσα στη Μαργαρίτα και το Σωκράτη. Η Μαργαρίτα πάλι είχε ξαπλώσει και ήταν στο ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ ονειροπολήματος και λιποθυμίας. Μέχρι που χτύπησε το κινητό της.

Εγώ ξεμπέρδεψα. Σε πόση ώρα μπορείς να βρεθούμε;

Ξεκινάω τώρα. Σε ένα τέταρτο στην κεντρική πλατεία.

Την ώρα που πλησίαζε η Μαργαρίτα ο Σωκράτης μοίραζε αυτόγραφα σε τρεις δεκαπεντάχρονες κοπελίτσες. "Τι πάω να κάνω Θεέ μου" σκέφτηκε ενώ παράλληλα ο Σωκράτης θυμόταν τα λόγια του κολλητού του Μιχάλη στο τηλέφωνο: "Κανόνισε να κάνεις καμιά μαλακία με το κοριτσάκι".

-Μόνη;

-Ναι η Χριστίνα κοιμήθηκε.

-Μήπως δεν ήθελες να έρθεις και σου χαλάω το πρόγραμμα;

-Όχι, ούτε καν.

-Που θες να πάμε; Οι άλλοι είναι σε ένα μπαράκι εδώ κοντά αλλά θα ήθελα να τους αποφύγω.

-Πάμε βόλτα στην παραλία;

-Ναι, πάμε με τη μηχανή.

-Εεε, τις φοβάμαι λίγο τις μηχανές.

-Καιρός είναι να τις ξεφοβηθείς.

Λένε πως το αυγουστιάτικο φεγγάρι είναι το καλύτερο, όμως και εκείνο το βράδυ του Ιουλίου δεν πήγαινε πίσω. Ο Σωκράτης έτρεχε με τη μηχανή και η Μαργαρίτα με κλειστά μάτια είχε κολλήσει πάνω του και προσπαθούσε να ρουφήξει όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές. "Η επιστροφή στην Αθήνα θα είναι πιο δύσκολη απ' ότι περίμενα. Ειδικά όταν περνάμε το τελευταίο βράδυ των διακοπών έτσι, σε μια παραλία να μιλάμε για τα πάντα." σκέφτηκε η Μαργαρίτα. Είχε ξαπλώσει στην άμμο, είχε ακουμπήσει το κεφάλι της στα πόδια του Σωκράτη και κοίταζε τον ουρανό. Ο Σωκράτης πάλι κοίταζε τη Μαργαρίτα και της χάιδευε τα μαλλιά.

-Περιμένεις αστέρι να κάνεις ευχή;

-Όχι απλά χαζεύω τον ουρανό. Πάντα με μάγευε η ιδέα ότι αυτό που κοιτάμε υπήρχε ουσιαστικά εκατομμύρια χρόνια πριν. Αν ποτέ κάνω τατουάζ, αυτό θέλω να κάνω, τον ουρανό και τ' αστέρια του.

-Μόνο αυτό;

-Και μια πεταλούδα πλάγια να πετάει. Συμβολίζει την ψυχή που είναι ελεύθερη και πετάει.

-Οπότε θες να σημαδέψεις το σώμα σου με κάτι που συμβολίζει την ελευθερία και κάτι που συμβολίζει το παρελθόν;

-Κάπως έτσι.

-Ξέρεις αυτά είναι εντελώς αντίθετα μεταξύ τους. Γιατί το παρελθόν έχει περάσει ενώ ελευθερία είναι "αυτή που θα έλθει".

-Εσύ θα έκανες τατουάζ;

-Όχι δε νομίζω. Δε μπορώ να δεσμευτώ με μια εικόνα για πάντα.

-Δεν πιστεύεις στο "για πάντα";

-Θέλω να πιστεύω στο "για πάντα". Θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει. Ιδανικά δε θα ήθελα ούτε να έχω χωρίσει με τη γυναίκα μου, ούτε να μεγαλώνει το παιδί μου μακριά μου.

-Την αγαπάς ακόμα;

-Όχι, γι' αυτό και χωρίσαμε. Απλά θα ήθελα να μην έχω σταματήσει να την "αγαπάω", όπως λες.

-Ναι αλλά τώρα έχεις άλλη σχέση, έτσι δεν είναι;

-Ναι. Και πάλι ελπίζω να κρατήσει για πάντα.

-Στο εύχομαι.

-Σου φαίνεται παράλογο;

-Μου φαίνεται μακρινό. Είμαι ρομαντική, θέλω κάποια στιγμή να βρω έναν άνθρωπο και να 'μαστε μαζί για πάντα. Αλλά δε μ' ενδιαφέρει ούτε η οικογένεια, ούτε ο γάμος. Εξάλλου όταν ερωτεύεσαι όλος ο κόσμος είσαι εσύ και ο άλλος.

-Όταν ερωτεύεσαι στη δική σου ηλικία. Όχι στη δική μου. Αν και σε αυτά τα θέματα οι απόψεις μου ήταν πιο συντηρητικές απ' τις δικές σου όταν ήμουν σαν κι εσένα.

-Έχεις αφεθεί ποτέ;

-Άπειρες φορές. Και την έχω πατήσει άλλες τόσες. Εσύ;

-Λίγες και καλές.

-Λογικό. Είσαι πολύ μικρή.

-Οπότε;

-Οπότε θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τ' αστέρια κι αν πέσει κανένα θα ευχηθούμε ο ένας για τον άλλο να βρει το δικό του "για πάντα". Για όσο χρόνο έχουμε, μη χάσεις και το πλοίο.

-Πόση ώρα είμαστε εδώ;

-Δεν έχω ιδέα. Νιώθω πως έχει περάσει μόνο μια στιγμή.

Everlasting Love και τα μυαλά στα κάγκελα

2011-09-06T20:02:00.002+03:00

Δε φταίω εγώ. Φταίει ο Bono που ουρλιάζει όλη μέρα στ' αυτιά μου "I'm standing here with my everlasting love". Και εγώ δείχνοντας για ακόμα μια φορά μηδενική αυτοσυγκράτηση εξακολουθώ να πατάω το play μέχρι να το σιχαθώ.

This love will last forever, this love will last forever

Τραγικός αστικός μύθος που ξεκινάει από τη Jasmine και τον Aladdin και καταλήγει στη Ράνια και το Λουκά από τους S1ngles και έχει καταστρέψει άπειρες αθώες παιδικές κοριτσίστικες ψυχές που πιστεύουν ότι η αγάπη κρατάει για πάντα. Ο μόνος τρόπος προσωπικά να το αντισταθμίσω είναι με τις χαζές, ρομαντικές ιστορίες που γράφω, σαφέστατα επηρεασμένες από τις εξίσου χαζές ρομαντικές χολυγουντιανές κωμωδίες, τις οποίες σταμάτησα να παραδέχομαι ότι βλέπω όταν με έκραξε και ο 43ος hipster-punk-alternative-κουλτουριάρης-ιδεολόγος-αναρχοαυτόνομος-σινεφίλ-φιλότεχνος εν γένει γκόμενος που γούσταρα.

Και εξακολουθώ να ακούω Bono (τον οποίο παρεμπιπτόντως αντιπαθώ απεριόριστα) και να χαίρομαι μόνη μου και να αναρωτιέμαι απλά "γιατί". Αφού αντικειμενικά όλα πάνε κατά διαόλου.... Τέλος πάντων Everlasting Love και τα μυαλά στα κάγκελα, καλή διάθεση όσο κρατήσει και αν αύριο ποστάρω Διάφανα Κρίνα και λέω ότι θέλω να πέσω απ' τον όγδοο μην τρομάξετε. Είπαμε συναισθηματικές μεταπτώσεις!

Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι;

2011-09-03T22:55:00.000+03:00

Κλασσικό και αγαπημένο τραγούδι από επίσης κλασσικό και αγαπημένο Γιάννη Αγγελάκα. Βασικά αυτό και το "Ένα πληρωμένο τραγούδι" ήταν τα πρώτα που άκουσα και αγάπησα από τις Τρύπες. Τα είχα ανακαλύψει σε μια κασέτα μαζί με αρκετά ακόμα που είχαν γράψει κάτι μαθητές της μαμάς μου στα τέλη της δεκαετίας του '90. Και σαν ετερόκλητος άνθρωπος που ήμουν από τότε τα είχα συνδυάσει μαζί με τις Spice Girls και τους Backstreet Boys. Τελικά οι Spice έφυγαν, ο Αγγελάκας έμεινε. Για ευνόητους λόγους. Συζητάγαμε σήμερα με τις φίλες μου πως οι μελλοντικές γενιές δε θα μάθουν ποτέ τι ήταν η κασέτα. Θα διαβάζουν την καταχώρηση στο wikipedia. Σοκ. Αυτές οι κασετούλες εμένα ήταν όλος μου ο κόσμος. Το βασίλειό μου. Το αγαπημένο μου παιχνίδι. Σχεδόν μηχανική κίνηση με το που άκουγα στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που μου άρεσε να πατήσω το rec. Τώρα που το σκέφτομαι το πρώτο μου κασετόφωνο το έχει ακόμα ο ξάδερφός μου. Δεν ξέρω αν το αγαπάει τόσο βέβαια αλλά τουλάχιστον δεν έχει σαπίσει εν έτει 2011 σε μια αποθήκη.

Και γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά; Μάλλον γιατί είναι Σεπτέμβριος ο κατ' εξοχήν μήνας μελαγχολίας και κατάθλιψης. Μακριά από τα κλισέ ότι το φθινόπωρο μελαγχολείς και την άνοιξη ερωτεύεσαι. Παρεμπιπτόντως δε θυμάμαι ποτέ να έχω ερωτευτεί άνοιξη. Φθινόπωρο πάλι... Κλασσικά λοιπόν Σεπτέμβρης μήνας, άπειρη ζέστη, άπειρη βαρεμάρα να διαβάσω (λες κ έχω και περιθώριο να μην το κάνω), καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου που ξυπνάνε όμορφα βασανιστικά συναισθήματα. Θα έπρεπε να αγχώνομαι για το μέλλον μου αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω. Λες να αρνούμαι να μεγαλώσω. Σύνδρομο του Peter Pan νομίζω λέγεται και δεν θα μου κάνει εντύπωση να το έχω. Σκέφτομαι να κρυώσει λίγο ο καιρός, να βάλω ξανά τα σταράκια μου και να πάρω τους δρόμους. Μάλλον με μια φωτογραφική, μιας και αποφάσισα πως αυτό θα είναι το νέο πράγμα με το οποίο θα καταπιαστώ μέχρι να βαρεθώ. Βόλτες, καφέδες, Εξάρχεια, ξενύχτια, μουσική...μνήμες από την περίοδο που το έπαιζα βαμπίρ με το τρίχρωμο μαλλί και με έβλεπε ο ήλιος μια φορά το τριήμερο. Δεν είναι τόσο ότι μου λείπει αυτή η φάση της ζωής μου, ή ότι δε μ' αρέσει η τωρινή. Ούτε καν, εξάλλου όταν κάτι δεν πάει καλά το αλλάζω. Απλά λίγο η ζέστη, λίγο ο Αγγελάκας, λίγο αυτά που ξύπνησαν πρόσφατα με κάνουν να θυμάμαι διάφορα.

Και κλασσικά εδώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στα σημαντικά μου θέματα (αν θα με κόψουν από το μεταπτυχιακό ή όχι, αν θα βρω δουλειά) και σκέφτομαι πόσο θεός είναι ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης και ο Ανεστόπουλος. Α και ο Μπαλάφας για να μην ξεχνάμε και τους τωρινούς. Με βοηθάνε να κάνω πάλι όνειρα, ότι θα μαζέψω λεφτά, ότι θα πάω ταξίδια, ότι θα μείνω μόνη μου. Εντάξει όχι μόνο αυτοί. Όταν έρχεται και κάτι άλλο και σε χτυπάει κατακέφαλα καλοκαιριάτικα και μετά σου βγάζει τη γλώσσα και σου λέει "stop" τι κάνεις; Σταματάς ή προχωράς; Τολμάς; Ή μένεις πίσω και απλά χαίρεσαι που επιτέλους ένιωσες; Δε θέλω να γράψω ούτε για ενθουσιασμούς, ούτε για έρωτες, ούτε για υπερεντάσεις, αυπνίες, αφαγίες, συναισθηματικές μεταπτώσεις, ηλίθια χαμόγελα, ακατάσχετα κλάματα και όλα αυτά τα ωραία συμπτώματα (για τα οποία μόλις έγραψα παρεμπιπτόντως)... Πιστεύω μάλιστα ακράδαντα πως όλοι οι "φυσιολογικοί", σύμφωνα με τη δική μου ματιά, άνθρωποι τις γουστάρουν αυτές τις καταστάσεις όταν έρχονται. Ειδικά αν είναι μια φορά στα... πόσα χρόνια; Ναι προφανώς είμαι υπερβολική. Και πότε δεν ήμουν; Υπερβολικά ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη ίσως. Η μια λανθάνουσα τάση μαζοχισμού. Ή δεν ξέρω και δε με νοιάζει. Εξάλλου όλα είναι δρόμος, οι καρδιές δεν είναι πια και τόσο σαράβαλες, η αγάπη θα 'ρθει (ίσως) αλλά το ερώτημα μπροστά στον καθρέφτη παραμένει: Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι;

Πολύ καλημέρα σας

2011-08-29T22:30:00.001+03:00

Θα κάνω μια μικρή παύση στην ιστορία του Σωκράτη και της Μαργαρίτας, ούτως ή άλλως εγώ αποφασίζω για τη μοίρα τους οπότε έχουν μια αιωνιότητα μπροστά τους για να τα βρουν. Για απόψε αγαπημένοι μου φίλοι bloggers θα ήθελα να μοιραστώ αυτό:

Η Μάρω Μαρκέλλου με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που την άκουσα δίπλα στο λατρεμένο Φοίβο Δεληβοριά, το 2007 αν δεν κάνω λάθος. Το συγκεκριμένο τραγούδι το πρωτοάκουσα στο MySpace το 2008 και για ευνόητους λόγους θεώρησα πως γράφτηκε για μένα. Η τουλάχιστον για κάποια συμπάσχουσα (πες τα Μάρω).

Ως υπερβολικός, ενθουσιώδης και παρορμητικός άνθρωπος που είμαι αισθάνομαι πως πλέον ήρθε η ώρα να ξανακούσω το αγαπημένο αυτό άσμα. Για να πω ένα τελειωτικό "Γεια" στα σκηνικά που περιγράφει. Και σε όλη την περίοδο που αντιπροσωπεύει. Εμείς οι Αιγόκεροι είμαστε σταθεροί άνθρωποι (εδώ κολλάει το "Χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω"). Μας παίρνει κάτι παραπάνω να ξεπεράσουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Μέχρι να βρούμε ένα νέο σημείο αναφοράς που να νιώθουμε ότι αξίζει τον κόπο...

Για να μετρήσω λοιπόν: άπειρες βόλτες στο κέντρο, άπειρες υπεραναλύσεις της υπερανάλυσης, τόνοι καφέ, τόνοι μαύρου μολυβιού γύρω απ΄ τα μάτια μου, ένα λιωμένο ζευγάρι σταράκια, πρώτη επαφή με μπύρες, αρκετό αλκοόλ ανά περιόδους, πολύ κλάμα (πολύ όμως), κάποιες νέες παρέες, κάποιες νέες φιλίες, κάποιες σχέσεις που στην πορεία χωρίσαμε, πολλή μουσική (από punk μέχρι Χατζηγιάννη), πολλά ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, ολίγη από επανάσταση και άλλα τέτοια όμορφα...

Ίσως μετά από μια βδομάδα, ένα μήνα, ο τωρινός ενθουσιασμός να έχει φύγει. Ίσως και όχι. Είμαι σίγουρη όμως πως η παλιά ιστορία πλέον έχει κλείσει μαζί με όλες τις παράπλευρες απώλειες. Και να σας πω και κάτι. Είμαι πολύ πολύ πολύ χαρούμενη γι' αυτό. Άργησε λίγο αλλά ξημέρωσε επιτέλους!

Part II: Watercolors for a smile

2011-07-23T15:41:00.002+03:00

http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=the+stars+shine+down#/d18861m

-Θα στα πω μια φορά γρήγορα γιατί ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Περπάταγα στο δρόμο και σταμάτησα να χαζέψω μια αφίσα....

-Πρωτότυπο...

-Σκάσε. Χάζευα λοιπόν την αφίσα και ξαφνικά ακούω μια γνώριμη φωνή να μου λέει "Να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση".

-Πλάκα κάνεις! Αυτός ήταν;

-Ναι.

-Τα καλύτερα έχασα πάλι. Και μετά τι έκανες; Σωριάστηκες στο πεζοδρόμιο;

-Παραλίγο. Νομίζω πως ένα στιγμιαίο εγκεφαλικό το έπαθα. Προσπάθησα παρ' όλα αυτά να παραμείνω ψύχραιμη και να απαντήσω. Νιώσε περήφανη για μένα!

-Έλα ρε μπράβο. Και τι του είπες;

-Θα σου πω αλλά μη με κοροϊδέψεις πολύ;

-Μην το ξαναπείς...

-Ρε είχα πάθει σοκ, κοίταζα μια αυτόν, μια την αφίσα. Και το μόνο που σκέφτηκα να πω ήταν "Κοίταξα την αφίσα και ζωντάνεψε;".

-Α έγινες εντελώς ρεζίλι.

-Εντελώς όμως. Και προφανώς έβαλε τα γέλια και μου είπε "λέτε;".

-Μάλιστα.

-Ε μετά το έσωσα κάπως και του είπα "Κοιτάξτε να δείτε σύμπτωση έχουμε πάρει με την παρέα μου εισητήρια για την αποψινή παράσταση".

-Τι εννοείς;

-Ότι απόψε θα πάμε θέατρο.

-Κατάλαβα. Τίποτα άλλο είπατε;

-Ναι, όταν του είπα αυτό για το θέατρο μου είπε "Πολύ ωραία, τότε θα σας περιμένω μετά την παράσταση να ακούσω τη γνώμη σας".

- Θα έχουμε show δηλαδή!

-Λες να μην πάμε, ε; Κι εγώ το σκέφτηκα...

-Είσαι τρελή; Εννοείται πως θα πάμε!

Μερικές ώρες αργότερα σ' ένα δωμάτιο με ξύλινο πάτωμα, ψηλό ταβάνι και πολύχρωμα φωτάκια ένα κορίτσι έγραφε,,,

Αγαπητό ημερολόγιο,

δε μπορώ να σου περιγράψω τη σημερινή μέρα. Δηλαδή ok μπορώ να σου περιγράψω τα γεγονότα, τα συναισθήματα όμως; Ούτε θέλω, ούτε και πρόκειται να τα ξεχάσω βέβαια. Είδα για τρίτη φορά στο δρόμο το αγόρι των ονείρων μου, μου μίλησε, το βράδυ πήγα στο θέατρο, μου ξαναμίλησε και από εκείνη την ώρα έχω την αίσθηση ότι δεν αναπνέω. Χθες το βράδυ να μου έλεγε κάποιος τι θα γινόταν σήμερα, θα τον πέρναγα για τρελό. Να τον έχω απέναντί μου ολοζώντανο και να μιλάμε; Τι για την παράσταση είπαμε, τι για την περιοδεία,,, είχε πάρα πολύ κόσμο αλλά αυτός εκεί συζήτηση κανονική. Και μου λέει στο τέλος "Ελπίζω να σας ξαναδω σε κάποια παράσταση η έστω τυχαία στην Πατησίων". Κ εγώ τι να του πω; Ότι έχουμε συναντηθεί σε κάθε κεντρικό δρόμο της Αθήνας αλλά που να το ξέρει; Τέλος πάντων του είπα πως θα ξαναπάω, του είπα πως από την Πατησίων περνάω κάθε μέρα μιας και δουλεύω στο μαγαζί που είναι στη γωνία από εκεί που συναντηθήκαμε, τον καληνύχτισα και έφυγα να παραλογιστώ με την ησυχία μου. Και έρχομαι και αναρωτιέμαι αγαπητό ημερολόγιο, είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά; Είναι πολύ παραπάνω από ότι θα μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ. Κι αν όντως υπάρχει μοίρα και αν συνεχίσω να ονειρεύομαι διάφορα, μήπως την προκαλέσω; Δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω μπορεί να χαρακτηριστεί ευτυχία. Αλήθεια πως λέγεται αυτό το συναίσθημα όταν ζεις κάτι το οποίο καλά καλά δεν τόλμαγες να ονειρευτείς;

Εκείνο το βράδυ η Μαργαρίτα κοιμήθηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Ο ύπνος την πήρε στο πάτωμα σχεδόν ξημερώματα. Δίπλα της πεταμένο το ημερολόγιο, ένα στυλό, το πρόγραμμα της παράστασης και ένα παλιό αυτόγραφο του Σωκράτη που της είχε φέρει ο κολλητός της πριν δέκα χρόνια. Που να 'ξερε τότε...

Την ίδια ώρα σ' ένα άλλο δωμάτιο κάπου στην Αθήνα ο Σωκράτης χάζευε τα κυκλάκια από καπνό που σχημάτιζε με το τσιγάρο του, πριν ακουμπήσουν το ταβάνι και διαλυθούν. "Αυτό που σκέφτομαι δεν έχει κανένα νόημα", κατέληξε και έσβησε το τσιγάρο. Παρ' όλα αυτά χωρίς να το καταλάβει κοιμήθηκε και αυτός με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

(to be continued... // Ο τίτλος είναι ένας στίχος από το κομμάτι Little Ghosts των Empty Frame)

Part I: When somebody thinks you 're wondeful

2011-07-18T17:12:00.002+03:00

http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=starry+night#/d1fldxc

Πρόλογος

Η ιστορία που ξεκινάει παρακάτω είναι εντελώς φανταστική. Πρόσωπα και καταστάσεις δεν έχουν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι κάποιες μικρές λεπτομέρειες να έχουν συμβεί και να έδωσαν την αφορμή για αυτή την ιστορία. Δεν είστε υποχρεωμένοι να τη διαβάσετε. Η ύπαρξη της δεν επιτελεί κάποιο σκοπό πέραν απ' το πολύ απλό ότι είναι ο μόνος τρόπος κάποια όνειρα και κάποιες μικρές χαζές σκέψεις να αποκτήσουν λίγο πραγματικό χρόνο και οντότητα πριν αντικατασταθούν από τις επόμενες. Σε καμία περίπτωση δεν είναι το κείμενο που θα αλλάξει τη ζωή σας και μάλλον ούτε και τη δική μου. Το μόνο που μπορεί είναι να κάνει τον εφηβικό ρομαντικό σας εαυτό λίγο πιο χαρούμενο. Όπως και το δικό μου. Καλή ανάγνωση λοιπόν!

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

-Σου λέω είμαι σίγουρος. Είναι η ίδια κοπέλα.
-Αυτή που είχες δει τότε στο θέατρο;
-Ναι.
-Και την είχες δει και την επόμενη μέρα στο δρόμο.
-Ναι.
-Και την ξαναείδες χθες έξω από το μαγαζί που ήσουν;
-Ακριβώς.
-Ρε μήπως σε παρακολουθεί;
-Το αποκλείω. Άσε που ούτε για την προηγούμενη φορά είμαι σίγουρος ότι με είδε, και χθες σίγουρα δε με είδε. Κοίταζε αλλού την ώρα που πέρναγα από δίπλα της.
-Και δηλαδή δε σε είδε ποτέ;
-Πως, είδε την πλάτη μου. Με είδε η φίλη της που ήταν μαζί αλλά μέχρι εκείνη να το καταλάβει είχα ήδη προχωρήσει. Άκουσα τ' όνομά της όμως. Μαργαρίτα...
-Ε έπρεπε τότε να γυρίσεις και να της πεις "Γεια σου Μαργαρίτα". Ή που θα λιποθύμαγε ή που θα σε πέρναγε για ηλίθιο.
-Μη με δουλεύεις δε γινόταν να γυρίσω και το ξέρεις. Αλλά τώρα είμαι περίεργος να τη γνωρίσω ακόμα πιο πολύ από πριν.
-Για να καταλάβω ρε Σωκράτη, είδες ένα βράδυ μια κοπέλα στο θέατρο , την ξαναείδες την επόμενη μέρα στο δρόμο, την ξαναείδες χθες και θες να τη γνωρίσεις.
-Ακριβώς.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω. Το θεωρείς τυχαίο που τη συναντάω στο δρόμο;
-Όχι θεωρώ πως σ' έχει βαρέσει η ζέστη και βλέπεις μια άγνωστη οπτασία μπροστά σου. Σύνελθε χριστιανέ μου. Και ακόμα και η ίδια να είναι προφανώς κυκλοφορεί στο κέντρο όπως κι εσύ και όπως χιλιάδες ακόμα άνθρωποι. Οπότε όχι δεν πιστεύω ότι είναι σημάδι της μοίρας. Αντίθετα πιστεύω στο σημάδι της σφαλιάρας που θα φας απ' τη δικιά σου αν σ' ακούσει.
-Μπορείς να μην είσαι τόσο ξενέρωτος;
-Με προκαλείς.
-Ό,τι και να λες εγώ είμαι σίγουρος πως δεν είναι τυχαίο. Και όταν την ξαναδώ θα της μιλήσω.

     Και προφανώς δεν ήταν εντελώς τυχαίο. Μάλλον για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν στο μυαλό του. Η άγνωστη κοπέλα ήταν το ίδιο πρόσωπο και όσες φορές την είχε δει είχαν όντως συναντηθεί. Και μερικές φορές ακόμα που δεν το ήξερε γιατί ήταν αδύνατον να την προσέξει μες τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως και η Μαργαρίτα την πρώτη φορά που τον είδε τυχαία στο δρόμο, μια μέρα μετά το θέατρο είχε πάθει σοκ με τη σύμπτωση. Αυτά δεν είναι να συμβαίνουν σε ονειροπόλο άνθρωπο. Τη δεύτερη φορά που πέρασε από δίπλα της και δεν τον κατάλαβε ήταν ακόμα χειρότερα γιατί όταν το κατάλαβε έψαχνε τοίχο να κοπανήσει το κεφάλι της (και τον βρήκε).

     Η Μαργαρίτα από μικρή είχε μια τάση να ονειρεύεται και να ερωτεύεται το άπιαστο. Οπότε από την πρώτη στιγμή που είδε το Σωκράτη, τον ορισμό του άπιαστου, δεν ήταν δύσκολη η συνέχεια. Σίγουρα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που τον είδε και μαγεύτηκε. Αλλά όπως και όλες οι άλλες έτσι και αυτή σκεφτόταν φανταστικά σενάρια με happy end. Και ερχόντουσαν κι αυτές οι τυχαίες συμπτωματικές καταστάσεις που δυσκόλευαν την κατάσταση. Όχι ότι άλλαζε κάτι βέβαια. Δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να του μιλήσει. Και να του πει τι; Ότι είναι καταπληκτικός; Του το έχουν πει κι άλλοι που η γνώμη τους έχει και μεγαλύτερη βαρύτητα. Ότι την πρώτη φορά που τον είδε να παίζει στη σκηνή της κόπηκε η ανάσα; Εξάλλου το επικρατέστερο σενάριο ήταν να κάθεται και να τον κοιτάσει σα χαζή με τη γλώσσα δεμένη κόμπο. Οπότε ασ' το καλύτερα, από μακριά που είναι και πιο αναίμακτα.

     "Δε βοηθάς όμως και εσύ καλέ μου. Οι αφίσες της καινούριας σου παράστασης είναι απλά παντού". Αυτό σκεφτόταν η Μαργαρίτα έχοντας σταματήσει μπροστά από μια αφίσα στην Πατησίων. Όχι ότι η συγκεκριμένη αφίσα είχε κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες. Απλά κάθε μέρα σταμάταγε για να τον χαζέψει σε διαφορετικό σημείο. Μην την πάρουν και χαμπάρι...

-Να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση;
-Παρακαλώ;
-Λέω θα χαρώ πολύ να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση...

(to be continued...)

If I can dream...

2011-06-15T00:53:00.000+03:00

Beautiful Dawn (deviantart)

There must be lights burning brighter somewhere
Got to be birds flying higher to a sky more blue
If I can dream of a better land
Where all my brothers walk hand in hand
Tell me why, oh why, oh why can't my dream come true

There must be peace and understanding sometime

Strong winds of promise that will blow away

All the doubt and fear

If I can dream of a warmer sun
Where hope keeps shining on everyone

Tell me why, oh why, oh why won't that sun appear

Were lost in a cloud
With too much rain
Were trapped in a world
That's troubled with pain
But as long as a man
Has the strength to dream
He can redeem his soul and fly

Deep in my heart there's a trembling question

Still I am sure that the answer gonna come somehow

Out there in the dark there's a beckoning candle

And while I can think, while I can talk

While I can stand, while I can walk

While I can dream, please let my dream come true

Right now

(φυσικό επακόλουθο του προηγούμενου post... if I can dream...)

Destiny?

2011-06-13T04:22:00.003+03:00

A_Night_in_the_Stars_by_C4M30

Είναι συνήθεια χρόνων να μη μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Πόσο μάλλον τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια. Η διαφορά είναι όμως πως χάρη στο διαδίκτυο μπορώ να μοιραστώ τις όποιες σκέψεις μου μαζί σας. Η νύχτα κρύβει μια μαγεία. Τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και το μυαλό ταξιδέυει πιο εύκολα. Σα να μη χρειάζεται να είμαστε τα ίδια ορθολογικά όντα που γινόμαστε κάτω απ' το φως του ήλιου. Όπως λέει και ένα τραγούδι "Η νύχτα ό,τι και να γίνει αναλαμβάνει την ευθύνη". Όχι;

Ας φύγουμε όμως από τη μαγεία της νύχτας και ας έρθουμε σε άλλα αιώνια αναπάντητα ερωτήματα που με βασανίζουν από πιτσιρίκι. Υπάρχει μοίρα; Πεπρωμένο; Δε θα πέσω στο τετριμμένο με τις συνωμοσίες του σύμπαντος σε συνάρτηση με τις προσωπικές μας επιθυμίες, αλλά το ερώτημα παραμένει. Μοίρα ή τύχη;

Αν και Αιγόκερως είμαι φύσει ρομαντικός άνθρωπος. Σε αηδιαστικό ενίοτε βαθμό. Τι να πω; Φταίνε οι πολλές ταινίες με πριγκίπισσες του Disney, φταίει η πολλή τηλεόραση που έβλεπα από μικρή; Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να σταματήσω να ονειρεύομαι και να ζητάω το παραμυθένιο τέλος. Και κάθε φορά που απογοητεύομαι να σκέφτομαι πως δεν πειράζει γιατί στο τέλος όλα θα είναι ακόμα πιο μαγικά απ' ό,τι φαντάζομαι. Everything will be ok in the end, if it's not ok it, it's not the end. Όχι;

ΤΙ γίνεται όμως όταν σε αυτόν τον ρομαντικό και ονειροπόλο άνθρωπο αρχίζουν και συμβαίνουν μικρές μικρές ευτυχείς συμπτώσεις; Αρχίζει και κοιτάει καχύποπτα γύρω του και αναρωτιέται μήπως τον χτύπησε η ζέστη και η λογική του τον εγκαταλείπει. Και, αν υπάρχει μοίρα; Και αν αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τυχαία; Και αν η ανέμη με την κόκκινη κλωστή έχει ξεκινήσει να γυρίζει και με πάρει και μένα μαζί;

Σε κάθε γωνία, κάθε δρόμο, κάθε πεζοδρόμιο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία. Βιαστικοί, αφηρημένοι, κουρασμένοι... ίσως αυτός ο ξένος που περνάει δίπλα σου και δεν του ρίχνεις ούτε ματιά να είναι το άλλο σου μισό. Θεωρητικά δεν πιστεύω πως υπάρχει το άλλο μας μισό, πρακτικά όμως θα ήθελα πάρα πολύ να το πιστέψω μια μέρα.

Ας πούμε λοιπόν για την ιστορία πως μια νύχτα μαγική όπου τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα, σε μια πόλη μαγική που παίζει περίεργα παιχνίδια, μια κοπέλα περπατούσε αφηρημένη σε ένα πεζοδρόμιο. Και ένας άνδρας βγήκε από ένα μαγαζί πέρασε από δίπλα της και προχώρησε μπροστά της. Αυτός μπορεί να μην την είδε ποτέ και παραλίγο να μην τον έβλεπε και αυτή ποτέ. Και εδώ έρχεσαι και λες ότι και να τον έψαχνε, μπροστά της δεν θα τον έβλεπε. Μικρά, χαζά, παιδικής ψυχής όνειρα που από ένα παιχνίδισμα της τύχης (ή της μοίρας) μοιάζουν να φλερτάρουν με την πραγματικότητα.Και η κοπέλα να σκέφτεται "δε μπορεί, δε γίνεται να βρεθήκαμε την ίδια στιγμή, το ίδιο δευτερόλεπτο, στο ίδιο πεζοδρόμιο".

Αν κάθε φορά ονειρεύεσαι το άπιαστο, τότε μιλάμε για τον ορισμό του άπιαστου. Επίσης, όσο μεγάλη και αν είναι η Αθήνα, αν βγαίνεις στο κέντρο, μια-δυο-τρεις πέφτεις μούρη μεμούρη με τους υπόλοιπους που βγαίνουν και αυτοί στο κέντρο. Πολύ ρεαλιστικό. Πολύ πεζό. Not for me... Και αν, αν όλες αυτές οι τυχαίες συναντήσεις οδηγούν σε κάτι μοιραίο;

(Ελπίζω να μην σας τρέλανα. Μην τα παίρνεται και τοις μετρητοίς, είναι νύχτα, κάνει ζέστη και έχω αχαλίνωτη φαντασία... τα 'χουμε πει αυτά!)

PS: Horace, thanx for the ost!

Για πάντα...

2011-05-25T21:40:00.000+03:00

http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=starry+night#/d1bz4c1

Αυτό ήταν ένα από τα φιλοσοφικά ερωτήματα που αναπτύξαμε με το φίλο μου G. το βράδυ της Δευτέρας τρώγοντας σουβλάκια στο Γκάζι. Ναι πιστεύω πως τις σπουδαιότερες και τις σοβαρότερες συζητήσεις τις κάνεις φαγωμένος αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Με τον G. λοιπόν βρεθήκαμε σχεδόν απρογραμμάτιστα και με ένα μήνυμα της τελευταίας στιγμής στη συναυλία της Zaz. Η οποία ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλή και η Zaz πάρα πολύ αξιόλογη. Ακόμα αδυνατώ να καταλάβω πως μια street performer που κουβαλάει αυτή την αύρα και την κουλτούρα των μουσικών του δρόμου έχει καταφέρει και έχει αγγίξει άπειρο αντικειμενικά ανίδεο μουσικά κόσμο που τα σπάει στα μπουζούκια και στα clubs. Πραγματικά λύστε μου αυτή την απορία, πέρα από το πιασάρικο "Je veux" καταλαβαίνεται τι θέλει να πει αυτή η κοπέλα; Αλήθεια πόσο καιρό έχω να δω στη χώρα μας μια αξιοπρεπή ορχήστρα του δρόμου να παράγει τέχνη; Τέλος πάντων, απορίες μεταμεσονύκτιες...

Και επανέρχομαι, αφού τραγουδήσαμε, χορέψαμε, τσακωθήκαμε με ταξιθέτες και βγάλαμε φωτογραφίες (ευχαριστούμε Gregoire!), προλάβαμε στο τσακ το τελευταίο μετρό όπου καθ' οδόν από Κατεχάκη για Σύνταγμα, αποφασίσαμε να φάμε σουβλάκια στο Γκάζι και να κάνουμε βολτίτσα μιας και είχε τόσο ωραία βραδιά. Το ότι είχαμε και οι δυο δουλειά το επόμενο πρωί δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Τρώγοντας λοιπόν και περπατώντας ξεκινήσαμε μια συζήτηση σχετικά με το "για πάντα". Τελικά υπάρχουν άνθρωποι, σχέσεις, όνειρα, που να κρατάνε για πάντα; Ή είναι μια αυταπάτη για τους πιο ρομαντικούς; Είναι στη φύση του ανθρώπου να δένεται ή είναι κάποια μορφή ανασφάλειας για κάποιους; Συνειδητοποιήσαμε πως στις ζωές και των δυο μας (και όχι μόνο μιας και φέρνω στο μυαλό μου και άλλες περιπτώσεις) υπήρξαν άνθρωποι και σχέσεις που έμοιαζαν τόσο δυνατές και ήσουν σίγουρος πως θα κράταγαν για πάντα. Και όμως τζίφος. Αλλάζουν οι άλλοι, αλλάζουμε εμείς... κάποια στιγμή κάποιος γίνεται ανεπαρκής, λίγος για τον άλλο. Δεν υπονοώ ότι φταίει ο ένας και ο άλλος καθόταν ήσυχος ήσυχος στη γωνιά του. Πάντα πίστευα και πάντα θα το πιστεύω (πάντα; μέχρι αποδείξεως του εναντίου τέλος πάντων) ότι για να σπάσει κάτι το έχουν πετάξει και οι δύο, άλλος πιο πολύ και άλλος πιο λίγο. Το θέμα είναι πως έχουμε γίνει πολύ εγωιστικά όντα για να δεχθούμε τον άλλον ακριβώς όπως είναι. Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Όλοι μας για να κερδίσουμε κάποιον που μας ενδιαφέρει σε οποιοδήποτε επίπεδο, δείχνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Αυτοί που θα γίνουν φίλοι μας και θα έρθουν κοντά μας θα δούνε περισσότερες πτυχές του, ίσως και σχεδόν όλες. Και εδώ εμπεριέχεται ο παράγων εγωισμός. Γιατί γνώρισες κάποιον και τον αγάπησες όπως είναι. Σου ταίριαζαν και τα καλά του και τ΄ανάποδά του. Με ποιο δικαίωμα αυτός ο άλλος τολμάει να αλλάξει; Γιατί αλλάζει τη συμπεριφορά του και τον τρόπο σκέψης του και πρέπει να επενδύσεις εκ νέου για να τον αγαπήσεις στη νέα του version; Αλλά μήπως και εμέις δεν κάνουμε το ίδιο;

Εγωισμός, ζήλια, ανασφάλεια... κάποτε μου είχαν πει πως δε μπορείς να χαρακτηρίσεις αυτά τα συναισθήματα καλά ή κακά. Ένα έχω να πω, μακριά από μας. Το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και να σε κάνουν να μοιάζεις με ένα μικρό κακομαθημένο παιδί.

Αλλά ας πάμε σε πιο ευχάριστες σκέψεις. Το αν υπάρχει το "για πάντα" ή όχι δεν το ξέρω. Νιώθω όμως τυχερή γιατί στη δική μου ζωή υπάρχουν άνθρωποι που ήταν και είναι πάντα εκεί (ναι στις υπέροχες φίλες μου αναφέρομαι που με ανέχονται από το νηπιαγωγείο /γυμνάσιο/ λύκειο) και εύχομαι να είναι για πάντα. Θα μου πεις κάθε φορά που το έχω πει αυτό το αντίθετο συνέβη αλλά αν δεν προκαλέσουμε και λίγο τη μοίρα μας τι κάνουμε σε αυτή τη ζωή; Από εκεί και πέρα μπορούμε πάντα, σε κάθε ηλικία και σε όποιο περιβάλλον, να γνωρίζουμε νέους ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζουμε, μπορούμε να επικοινωνήσουμε και μπορούμε να τους κρατήσουμε μια θέση δίπλα μας. Με λίγη ή πολλή προσπάθεια μπορεί να κρατήσουν αυτή τη θέση για πάντα. Αλλιώς όσο κρατήσουν. Σημασία έχει να μη μένεις κολλημένος στο παρελθόν (ναι εγώ το λέω αυτό) και να μπορείς να προσαρμοστείς με κάθε νέο δεδομένο στη ζωή σου, για να μπορείς να δεχθείς και νέα πρόσωπα σε αυτήν. Εξάλλου όπως 'λέγαν κάποτε και οι αγαπημένοι s1ngles "ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην επόμενη γωνία".

Συνεχίζοντας τη βόλτα μας από το Γκάζι στο Σύνταγμα χαζέψαμε το παλιό αμαξοστάσιο και σκεφτόμασταν πόσο ωραία πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν εκεί μέσα και πόσο πίσω είμαστε σαν λαός σε κάποια τέτοια θέματα. Λίγο πιο πάνω στον πεζόδρομο μια ομάδα ανθρώπων έκανε μεταμεσονύκτιο μάθημα tango. Και επανερχόμστε στο έτερο αγαπημένο θέμα του πόσο αγαπάω αυτή την πόλη γιατί μια απρόσμενη βόλτα κάνεις και συναντάς από το πουθενά κάτι υπέροχο. Γιατί τι πιο υπέροχο από ανθρώπους ελεύθερους και ευτυχισμένους να απολαμβάνουν ένα ανοιξιάτικο βράδυ χορεύοντας tango στη μέση του πουθενά. Πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι δε χρειάζεται να βάλουμε τακούνια και να πληρώσουμε 15 ευρώ το ποτό για να διασκεδάσουμε. Τόσοι όμορφοι δημόσιοι χώροι όπως ο πεζόδρομος του Θησείου πεθαίνουν κάθε μέρα επειδή όλοι είμαστε από εκεί περαστικοί. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να τους κάνουμε πάλι δικούς μας.

Αυτές ήταν μερικές από τις σκέψεις μιας νύχτας μαγεμένης και γλυκιάς που λέει και ο Αγγελάκας. Με πολλή μουσική, πολλά αναπάντητα ερωτήματα και πολλά όνειρα.

Rock me Amadeus!!!!

2011-04-15T20:01:00.000+03:00

Το κόλλημά μου με τον εν λόγω κύριο πολλοί το ξέρετε. Δεν το κρατάω και κρυφό. Και για ποιο λόγο άλλωστε; Αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Ναι στην αρχή ήταν ένα εφηβικό κόλλημα. Από το Σάκη Ρουβά μέχρι τον Kurt Cobain, όλα τα κοριτσάκια έχουν στολίσει τον τοίχο τους με την αφίσα κάποιου. Εγώ με του Χριστόφορου. Αλλά το θέμα ξεπερνάει το εμφανισιακό. Ναι ok στα 14 μου μπορεί να μου θύμιζε κάποιον που μου άρεσε αλλά από εκεί και έπειτα ο λόγος που είμαι fan του συγκεκριμένου ανθρώπου δεν είναι μόνο αυτός.
Όταν το 2000 είδα τα πρώτα επεισόδια του "Να με προσέχεις", κόλλησα. Σε πρώτη φάση με το τραγούδι των τίτλων και έκατσα να χαζέψω το επεισόδιο. Στη συνέχεια με όλα τα υπόλοιπα τραγούδια που έπαιξαν καθώς και με το πολύ καλό cast (ακόμα θεωρώ το δίδυμο Παπακαλιάτης - Μαρκουλάκης αξεπέραστο στη μικρή οθόνη). Και μετά από ένα-δυο επεισόδια κόλλησα και με το story. Το κακό είχε γίνει μιας και οι φανταστικοί κόσμοι του Χριστόφορου ήταν απόλυτα του γούστου μου. Σταδιακά καταλάβαινα για ποιο λόγο επέλεξε το συγκεκριμένο τέλος, γιατί εξελίσσει έτσι την ιστορία... Ποτέ και για κανένα λόγο δεν είδα στο πρόσωπο του Χριστόφορου τον ultimate απόλυτο γκόμενο (όπως πιστεύατε λανθασμένα οι περισσότεροι και με δουλεύατε). Αυτό που πίστευα και πιστεύω είναι πως πρόκειται για έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο που θα ήθελα να έχω για φίλο. (Τον ποιον θα ήθελα για γκόμενο λίγοι το ξέρετε, ακόμα λιγότεροι θα το μάθετε.)
Παραδεχθείτε το, αυτό που κάνει το κάνει γαμάτα. Και λίγοι το κάνουν καλύτερα. Αν είστε από αυτούς που ανοίγουν την τηλεόραση και θέλουν να δουν την αλήθεια αυτού του κόσμου, ok διαφωνούμε εκ προοιμίου. Αλλά αν ανήκετε σε αυτούς που θέλουν να ανοίξουν το μαγικό κουτί και να ακούσουν το παραμύθι τους βρείτε μου κάποιον να το κάνει με ωραιότερες εικόνες και ωραιότερες μουσικές. Ναι όλοι είναι όμορφοι, ναι μπλέκονται σε απίστευτες ιστορίες, ναι δεν πάνε οδοντίατρο ή δεν περιμένουν στην ουρά της εφορίας. Αυτό θέλετε να δείτε στην τηλεόραση; Είμαστε νοήμονες άνθρωποι, δεν θα ταυτιστούμε με αυτό που θα δούμε, ούτε θα το θεωρήσουμε αληθινό. Παραμύθι είναι, πρέπει να είναι ρεαλιστικό;
Και εδώ έχω να πω το εξής. Χθες εκπληρώθηκε ένα εφηβικό όνειρο. Είδα τον Χριστόφορο στο θέατρο. Φυσικά και ήμουν προκατειλημμένη. Δεν είναι εύκολος ο ρόλος του Amadeus, πόσο μάλλον για κάποιον που παίζει σπάνια στο θέατρο και που το ταλέντο του έχει διοχετευθεί εξ' ολοκλήρου σε συγκεκριμένα τηλεοπτικά προϊόντα. Και ναι μου άρεσε και ήταν πάρα πολύ καλός σε μια συνολικά πάρα πολύ καλή παράσταση (μπράβο κύριε Λιγνάδη). Δεν θα σας πω να πάτε να το δείτε μιας και σε δυο μέρες κατεβαίνει. Μου αρκεί που το είδα εγώ και έχω επιβεβαιωθεί για τις υποκριτικές του ικανότητες. Ίσως περισσότερο θέατρο και λιγότερη τηλεόραση να είναι το επόμενο βήμα, κι ας μην έχω τίποτα να δω τα βράδια της Δευτέρας.

Ps: Ευχαριστώ πολύ τις δύο αγαπημένες μου φίλες που με συνόδεψαν οικειοθελώς στην παράσταση. Εκρεμμεί καφές και σχολιασμός!

Dog days are over,,,

2010-11-24T01:17:00.000+02:00

Dog days are over baby...
έχω τόσα τόσα πράγματα να κάνω και έχω τόσο λίγο χρόνο και τόσο πολύ άγχος το οποίο φροντίζω να ταϊζω καθημερινά... μάλλον έτσι είναι στον κόσμο των μεγάλων. Και να σκεφτείς πως δε δουλεύω κανονικά, ούτε καν. Και όσο ψάχνω να ξεκλέψω χρόνο για έναν καφέ στον κέντρο, για να φτιάξω το κινητό μου και να αγοράσω πράγματα που θέλω εδώ και δύο μήνες σκέφτομαι πως λίγη φοιτητική ζωή ακόμα δε θα με χάλαγε. Αν κάνετε μεταπτυχιακό για να μείνετε λίγο ακόμα φοιτητές... ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Θέλω να κοιμάμαι πρωί και να ξυπνάω απόγευμα, να βλέπω τον ήλιο σε δόσεις, να λιώνω όλη μέρα / νύχτα ανάμεσα στον καφέ, τη σχολή και τις άσκοπες βόλτες για περπάτημα. Ευτυχώς το τελευταίο το κάνω ακόμα. Και ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα μερικά μαγικά μέρη σ' αυτή την πόλη. Ευτυχώς!

Πραγματικότητα θα συμβιβαστούμε ΠΟΤΕ... ο τόνος δικός σας! Πάω να ψάξω μουσική και να χαλάσω λίγο ακόμα πολύτιμο χρόνο... σαν τις παλιές καλές μέρες.

Retro nights just before Christmas

2010-11-21T01:04:00.001+02:00

1. Αναζητάμε πουά ρετρό φορεματάκι για να συνοδευτεί με κόκκινο κραγιόν, πέρλες και μαλλιά αυτοσχέδιες σκάλες (εντάξει έτσι λέμε την αφάνα που δεν ίσιωσα).

2. Θέλω swing, θέλω τις κολλητές μου, θέλω άπειρα coctail στο Belafonde και να σχολιάζουμε τους υπόλοιπους θαμώνες. Βλέπε κοπέλα με φούστα Minnie Mouse, γλυκούλης nerd, σαραντάρες μπουζουξούδες που ήρθαν πριν το Σφακιανάκη.

3. Επίσης θέλω να μπει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ένα από αυτά τα βράδια στο Belafonte. Αμάν πια που συχνάζει αυτός ο άνθρωπος;

4. Θέλω και μερικά καινούρια φωτάκια για το δωμάτιο μου παρακαλώ.

5. Θέλω να πάω σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις που έχω σημειώσει στην Athens Voice μου.

6. Μιας και ζητάω θέλω και μια καλή δουλειά.

7. Επίσης έχω να δηλώσω ότι μου αρέσει αυτή η πόλη γιατί έχει φανταστικά μέρη με πανέμορφα φωτάκια (ναι έχω αδυναμία στα φωτάκια) και σου φέρνει κοντά σου αυτούς που αγαπάς. Και αυτούς που δεν αγαπάς αλλά ας μη γίνω γκρινιάρα.

8. Επίσης θα ήθελα να πω πως η αγάπη είναι πολύ όμορφο συναίσθημα... ειδικά όταν προκύπτει από ένα μεγάλο έρωτα.

9. Με έχει πιάσει μια λύσσα με τα καλλυντικά. Και με το Κολωνάκι εκεί λίγο πιο πάνω από τη Χάρητος προς Ευαγγελισμό. Και με τον καφέ φίλτρου και τα muffins.

10. Αναρωτιέμαι αν έχει μείνει κανείς και διαβάζει ακόμα αυτό το blog... στο οποίο γράφω σε εορτές και αργίες.

11. Και ναι δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη ξανά, αλλά don't let go never give up it's such a wonderful life.

12. Μην ξεχνιόμαστε είπαμε, ρετρό στυλ, ποτά, swing μουσική και πάμε για Χριστούγεννα 35 μέρες έμειναν! Γιούπι!

Και να διαβάσετε όλοι το blog της Ειρήνης της Αθηναίας. Άιντε!

Summer Yellow night

2010-07-05T01:13:00.001+03:00

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο να συμβαίνει; Όταν κλείνομαι στον κόσμο μου γίνεται ο έξω κόσμος χειρότερος, ή όταν γίνεται ο έξω κόσμος χειρότερος εγώ κλείνομαι στο δικό μου; Γιατί το διαζύγιο με την πραγματικότητα το έχω πάρει προ πολλού, απόφαση δεν το έχω πάρει ακόμα. Είναι μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα, απ' αυτές που θες να βγεις και να χαζέψεις τ' αστέρια. Και εγώ πρέπει να αντιμετωπίσω το γεγονός πως δε μπορώ να τα βγάλω πέρα και πως αυτή η χρονιά μπορεί να πάει χαμένη. Και αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός που του έχω προξενήσει πια τόσο κακό που δε με αφήνει σε ησυχία. Δε νομίζω πως έχω πειράξει ποτέ κανέναν. Αλλά ειλικρινά εύχομαι αν κάποιος ευθύνεται για το άγχος που περνάω, να πάθει ακριβώς το ίδιο. Να βρεθεί στα χαμένα και να μην ξέρει προς τα που να πάει. Αν έκανε λάθος επιλογή όχι. Και αν ναι, ποια ήταν αυτή;
Είναι μια φάση που ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα, πως τελείωσε η περίοδος της ζωής που όλα ήταν σίγουρα, είχαν αρχή, μέση και τέλος. Που το βράδυ ερχόταν να σε σκεπάσει ο μπαμπάς σου και να νομίσεις πως τέλειωσε το κακό απ΄τον κόσμο. Τώρα έχεις μια δουλειά που πρέπει ή δεν πρέπει να σ' αρέσει. Πρέπει να αποφασίσεις αν θα είσαι ορθολογιστής ή ρομαντικός. Αν θα αγαπάς τη ζωή και θα εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Εγώ πάντα προσπαθώ να κρατάω μόνο τα καλά, να δικαιολογώ όλες μου τις επιλογές και τις επιλογές των άλλων, να μην απολογούμαι για τίποτα. Και ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μην εγκλωβιστώ σε μια ζωή που δε μου αρέσει.
Αν κλείσω τα μάτια θα βρεθώ σε ένα μεγάλο δωμάτιο σχεδόν χωρίς έπιπλα, με ένα ξύλινο πάτωμα σαν αίθουσα χορού, με ένα μεγάλο πιάνο και πολύχρωμα φωτάκια. Και ένα μικρό μπαλκονάκι με πολλές γλάστρες, και τα κίτρινα φώτα της πόλης να φέγγουν απ' έξω. Και λίγη αστερόσκονη να στροβιλίζεται μαζί μου. Και ένας νέος έρωτας παντοτινός και παραμυθένιος όπως οι προηγούμενοι. Θα μου πεις "είναι αληθινό?". Θα σου πω "έχει σημασία? Τα ωραιότερα όνειρα τα κάνεις με τα μάτια ανοιχτά".

Ps: Παρακαλείστε όπως κάνατε κλικ εις τον τίτλο για να ακούσετε το κομμάτι που έβαλα με το κειμενάκι και δεν παίζει το μαλακισμένο το player. Μετά ακούστε το Μουζουράκη που παίζει το player ανενόχλητοι. Merci.

Το βιβλίο της ζούγκλας

2010-03-30T02:12:00.001+03:00

ANARCHY - WALLPAPER by =7shadows from deviantart.com

Ζούμε πλέον σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι έχουν αρχίσει και εξαγριώνονται. Σκοτώνουν για λίγα χρήματα. Προσπαθούν να ακουστούν με λάμψη και εκκωφαντικό θόρυβο παρασέρνοντας μαζί τους ένα παιδί που ήρθε σε αυτόν τον τόπο για να γλυτώσει από τις ίδιες φονικές λάμψεις της πατρίδας του. Μάθαμε να ζούμε καταναλώνοντας όλο και περισσότερο για να χορτάσουμε την ακόρεστη πείνα μας, αυτή που θεωρητικά άφησε η κατοχή, η χούντα, ο κάθε βάρβαρος που λέει και ο Καβάφης αν δεν κάνω λάθος. Η γενιά των γονιών μου δεν έζησε ούτε κατοχή, ούτε εμφύλιο; Ποια πείνα προσπαθούσε να χορτάσει λοιπόν; Είναι ο φόβος του Ελληνάρα (και σιχαίνομαι ειλικρινά να χαρακτηρίζω τους συνανθρώπους μου έτσι και πάντα το απέφευγα αλλά έτσι είναι), είναι αυτό το αίσθημα κατωτερότητας, το κόμπλεξ μας μπροστά στο έξω. Από τη σύσταση του ελληνικού κράτους που τρέχαμε πίσω από το "κεφάλαιο της διασποράς" που θα έσωζε τη χώρα. Αυτός ο φόβος μη σε πούνε Τούρκο, Ανατολίτη, δηλαδή απολίτιστο όπως σημαίνει στη συλλογική μνήμη των ανίδεων, αυτή η ανάγκη να αποδείξεις πως είσαι Ευρωπαίος, πως είσαι Άγγλος, Γάλλος, Γερμανός και κάτι παραπάνω ενώ ντρεπόσουν για τον ίδιο σου τον εαυτό. Και ήρθε η δεκαετία του '80 και δώθηκαν ξένα λεφτά για να φας και σε έπεισαν να πάρεις video και να χορεύεις disco και να κάνεις ασφάλεια ζωής και να πάρεις δάνειο για να ζήσεις καλά και σε μάθαν να απλώνεις το χέρι σου παραπάνω από εκεί που μπορείς να φτάσεις και στα δίναν αβέρτα τότε γιατί κάποιος μάγκας δανειζόταν τα άπειρα. Και σε έπεισαν πως είσαι πεινάλας και πως πάντα πρέπει να ζητάς και κάτι παραπάνω για να φτάσεις τον άλλο το μεγάλο που ποτέ δεν έφτανες. Δεκαετία του '80 που εγώ και οι φίλοι μου και όχι μόνο θεωρούμε πλέον cult, αλλά που η αθωότητα της βιντεοκασσέττας που να συγκριθεί με την ψευτιά του lifestyle 24/7 της ελληνικής τηλεόρασης. Και έβλεπα χθες σε ένα show αυτόν το συμπαθέστατο ηθοποιό να κοιτάει τους "κριτές" της εκπομπής με φοβισμένο και ευγενικό βλέμμα, αυτόν που στα 21 του τα κοριτσάκια ούρλιαζαν έξω απ' την πόρτα του και τον τρομοκρατούσαν επειδή η κοινωνία ήθελε το είδωλό της και το φόρτωσε στις πλάτες του. Φαντάσου να είσαι 21 και να ακούς ουρλιαχτά έξω απ' την πόρτα σου, και να πρέπει να συνεχίσεις να κρατάς το χαλινάρι της ζωής σου. Και μέχρι και το σύστημα της showbiz αποφάσισε να φτύσει τα είδωλα του για να κάνει καινούρια. Το θέμα είναι πως τα τωρινά είδωλα των 00s αμφιβάλλω αν θα έχουν επιβιώσει σε 20 χρόνια για να μας πούνε τότε πια τις ιστορίες τους. Και για να επανέλθω... είχαμε γίνει ένας λαός σαν παραφουσκωμένη γαλοπούλα. Τρώγαμε, τρώγαμε, τρώγαμε για να μας σφάξουν την πρωτοχρονιά. Και ξαφνικά σκάει ένα Χρηματηστήριο κάπου στο '90 εκεί που οι τηλεοράσεις και τα αυτοκίνητα ήταν τόσα όσα τα μέλη της οικογένειας. Και ξαφνικά σκάνε και τα πρώτα μέτρα που σου σφίγγουν την τσέπη. Και λες οκ θα περάσει, θα ξαναφάω. Και δεν περνάει. Και αλλάζει το νόμισμα. Και η κυβέρνηση. Και έχεις γίνει Ευρωπαίος. Και από παντού σε κλέβουν (κλέβεις κ εσύ αν και εφ' όσον μπορείς) και οι τιμές όλο και ανεβαίνουν και ο μισθός σου μένει ίδιος και απαράλλαχτος. Και το ένα σκάνδαλο σκάει μετά το άλλο. Ξέπλυμμα χρήματος, διαφθορά, απάτη. Όχι πως πριν δεν υπήρχαν. Απλά ο μηχανισμός των ΜΜΕ δεν είναι τόσο ευέλικτος όσο της κυβέρνησης στο να αλλάζει το πρόσωπό του και το χέρι που φιλάει. Και μετά έρχεται η κρίιιιιιιιση. Και ο μισθός μειώνεται. Και σε πιάνει πανικός με όλα αυτά που ακούς. Και συνειδητοποιείς τώρα τη ματαιότητα του τρόπου ζωής σου όλα αυτά τα χρόνια. Και γίνεσαι αγρίμι. Πρώτα οι φοιτητές το πάλεψαν μέχρι όσο έπαιρνε. Μετά ήρθε ο περσινός Δεκέμβρης αλλά το κακό δεν εξοστρακίστηκε. Και τώρα μεταλλασόμαστε σε μια κοινωνία άγριων ζώων που ψάχνει να βρει τρόπους να επιβιώσει αδιαφορώντας για τις "παράπλευρες απώλειες". Και ούτε καν να κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου, να πατήσεις το κουμπί και να χαζέψεις την κάθε ψωνάρα δε μπορείς πια. Και μακάρι μήπως και κάνεις κάτι... Γιατί φοβάμαι πως ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα;

When as a child I used to bathe in my blue heaven

my mother's lullaby would soothe and keep me warm

and in my room a candle burning

outside the wind that would be blowing up a storm

(Πυξ Λαξ (ναι Πυξ Λαξ) - Deep Blue Hurting Sky)

http://www.youtube.com/watch?v=RtA5FrNIN90

Post love

2010-03-02T17:52:00.000+02:00

If we feel that good with this kind of love

which sometimes remains silent and sometimes not...

we can take the train or take the plane

and see lots of things

or nothing

to see lots of things

or nothing

If we are that strong and feel ok with saying "no" to so many "maybe"...

There is Time, so long indeed

That one can live for another

If we feel like that warm to make jokes in the middle of the road

In front of the people

I don't know for what else I could hope

I said that I will lose but I am winning

I said I will lose

But I am winning...

Magic ?

2010-02-09T23:15:00.002+02:00

Μπορεί να φταίει η εξεταστική...

Μπορεί να φταίει ο εγκλεισμός μου στο σπίτι...

Για κάποιο λόγο αυτά που διαβάζω επιβεβαιώνουν αυτό που ζω

Το μυαλό παιχνίδια παίζει για να ξεφεύγει

Το μυαλό δε μπορεί να μείνει συγκεντρωμένο σε κάτι που το πονάει

Είναι αέρας και σκορπάει

Είναι απλά η ανάγκη μου να ξεφύγω και να ονειρευτώ?

Και αν υπάρχει μια στιγμή που κάνει τη ζωή σου παραμύθι

Μήπως βρήκα το δικό μου?

For you

2009-09-04T01:29:00.001+03:00

Αυτό το τραγούδι δεν είναι ότι μου θυμίζει μία συγκεκριμένη εικόνα ή χίλιες συγκεκριμένες εικόνες. Είναι που μιλάει μέσα μου για κάτι που αγαπάω τόσο πολύ κ που είναι σημαντικό για μένα. Με κάνει να νιώθω εκατομμύρια μικρά λαμπερά συναισθηματάκια να γίνονται αστερόσκονη μέσα μου. Ίσως γιατί μου θυμίζει το δικό μου αστέρι, τον δικό μου ήλιο. Μ' έκανες να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω... γιατί μόνο όταν νιώθεις έντονα κ όταν αγαπάς πολύ βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις όταν όλα σε σπρώχνουν κάτω, αλλά μόνο τότε πάλι, όταν αγαπάς πολύ ίσως να βρίσκεις και τη δύναμη να σταματήσεις. Γιατί όταν μπεις στην τροχιά γύρω από τον ήλιο δεν είναι εύκολο να βγεις ακόμα και αν σε καίει.

Μπορεί να μην ήταν χλωμός, ούτε καν Σεπτέμβρης, μπορεί να έριξες μαύρες πέτρες, μπορεί να έχω ξεχάσει πόσες φορές μέτρησα τ' αστέρια για να γυρίσεις πίσω, μπορεί το τέλος να πλησιάζει πιο αργά ή πιο γρήγορα, ποιος μετράει πια άλλωστε, μπορεί όντως, που όντως νόμιζα, πως η Τύχη και η Μοίρα αλλιώς θα το έγραφαν. Η μουσική μιλάει μέσα μου, οι στίχοι μιλάνε μέσα μου, τα πάντα κυλάνε μέσα μου, όλα είναι ρευστά, προσπαθούν να πάρουν ένα σχήμα.

Με έχεις κάνει να νιώσω απίστευτα πράγματα, ακραία, μαγικά, τρομακτικά, ονειρικά... και θέλω να τα περιγράψω αλλά νιώθω πως δε μπορώ, είναι πολύ παραπάνω από μένα. Και τα καλά και τα κακά μας έφεραν στο δρόμο που είμαστε τώρα. Και δεν αφήνω τίποτα απ' έξω.

Ό,τι κι αν είναι να γίνει εγώ θέλω απλά να σου ψυθιρίσω στ' αυτί πόσο πολύ σε αγαπάω.

χωρίς τίτλο...

2009-08-17T01:05:00.001+03:00

Μακάρι να είχα κάτι σπουδαίο να γράψω, κάτι που να δικαιολογεί το ότι τόσους μήνες δεν έγραψα γραμμή. Αλλά όχι τίποτα απ' όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Απλά μετά από καιρό όπου νιώθω πως βαριέμαι ένα ένα τα τραγούδια που αγαπάω άκουσα κάτι που με άγγιξε. 'Οχι πως είναι αυτό που θα με βγάλει απ' το "λήθαργο". Βαρεμάρα και καμία απολύτως έμπνευση για το ο,τιδήποτε, σαν να είναι το μυαλό μου σε λήθαργο. Δεν δικαιολογούμαι, ξέρω πολύ καλά τι κάνω. Χάνομαι στα παραμύθια άλλων κ προσπαθώ να αναβάλλω αυτό που ξέρω πως θα συμβεί, αυτό που προσποιούμαι πως δε θα γίνει, αυτό που για άλλη μια φορά φέρνει πραγματικότητα και φαντασιώσεις αντιμέτωπες, με πιθανότερη νικήτρια την πρώτη. Γι' αυτό κάθομαι σπίτι, αναλώνομαι σε διάφορα πράγματα που κάνουν το μυαλό μου να ξεφεύγει, ελπίζωντας πως έτσι θα λυθούν όλα, τα νεύρα, οι περιέργες συμπεριφορές, θα δοθούν απαντήσεις για το αν φταίω εγώ ή οι άλλοι, για το που έχασα τη μπάλα (γιατί λιγάκι την έχασα), και ό,τι έρχεται θα περάσει για μια φορά χωρίς να πονέσω. Εγώ που πάντα αντιμετώπιζα τον πόνο, που ποτέ δεν τον φοβήθηκα, μέχρι που τον ζητούσα αυτή τη φορά έχω κλειστεί στο καβούκι μου σαν φοβισμένο παιδάκι και τον παρακαλάω να περάσει απ' έξω και να μη με πάρει μαζί. Κάτι μέσα μου μου λέει πως τίποτα δεν έχω κάνει, καμία προετοιμασία και το ότι κάθομαι μέσα απλά με απομακρύνει απ' τις ευθύνες μου προσωρινά. Αλλά νιώθω αδύναμη για το ο,τιδήποτε άλλο. Οπότε απλά απολαμβάνω την ηρεμία μου κ όσο κρατήσει!

Η βασίλισσα και ο ιππότης

2009-01-06T00:34:00.000+02:00

Σήμερα που σου μιλάω είμαι βασίλισσα... και εσύ είσαι ιππότης. Το αποφάσισα. Δηλαδή στον πραγματικό κόσμο εγώ είμαι η PeNNy LaNe... και εσένα δεν ξέρω πως να σε πω γιατί δεν ξέρω τι σου αρέσει και τι όχι, που συχνάζεις και που όχι, πως είσαι όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, ποιους ανθρώπους αγαπάς... και μάλλον κάποτε που ήμουν η περισσότερο έξυπνη ή περισσότερο πληγωμένη είχα αποφασίσει πως οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν. Forever. Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν σταμάτησα να σ' αγαπάω ούτε στον πραγματικό κόσμο ούτε στον δικό μου. Και πιστεύω πως είσαι αρκετά έξυπνος για να το καταλάβεις αυτό. Που λες κοίτα να δεις κάτι πράγματα... μια μέρα... μου έλειψες. Δηλαδή πάντα μου έλειπες λιγουλάκι, αλλά τώρα μου έλειψες πολύ. Και πίστεψα πως μπορούσαμε πλέον να βρεθούμε στον πραγματικό κόσμο και να πούμε 2 κουβέντες. Να δω τι κάνεις, πόσο έχεις μεγαλώσει, πόσο έχεις ομορφύνει... κι εσύ με γείωσες. Επίτηδες, καταλάθος, δεν ξέρω. Και μάλλον δεν πρόκειται να το μάθω. Και δεν παραπονιέμαι, ούτε ζητάω τα ρέστα από πουθενά. Μια απλή διαπίστωση κάνω. Ότι ίσως και να έχω πάρει κάποια πράγματα πολύ μα πολύ μα πολύ λάθος. Αλλά και ποιο το νόημα να τα πάρω τώρα πια σωστά. Τι θα κερδίσω? Την αλήθεια? Την ξέρω... και η αλήθεια είναι η αλήθεια που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. Ρε να σου πω κάτι? Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται, ακούς? Άλλο ο έρωτας, ο έρωτας είναι αστερόσκονη, είναι σπάνιο, είναι λαμπερό, είναι παραμυθένιο αλλά φεύγει. Η αγάπη όμως? Τώρα τι μας κάνει ν' αγαπάμε κάποιους ανθρώπους, να μισούμε κάποιους άλλους κτλ δεν είμαι τόσο σοφή για να στο πω. Όχι ότι με ρωτάς, φανταστικό διάλογο κάνω.

Ακριβώς λοιπόν επειδή σ' αγαπάω επέτρεψε μου να πάω στον κόσμο μου που είμαι βασίλισσα και εσύ είσαι πάντα ιππότης που με ένα περίεργο δικό του τρόπο τον είχα κάνει στο τέλος λιγάκι πολύ λιγάκι να με αγαπήσει. Γιατί στη δική μου χώρα των θαυμάτων έχω λαγούς, και τρελούς καπελάδες και άσπρους δράκους ποταμούς και ροζ τοίχους και αστεράκια στη μούρη μου... και βρήκα και πρίγκηπα και κούκλο μάλιστα και έχω και αληθινούς φίλους και ζαχαρωτά και μουσικές και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Έχω και έναν ιππότη, εσένα.

ps: http://erwteumenh-sxizofrenhs.blogspot.com/2007/07/you-are-splendid-butterfly.html

Χριστούγεννα?

2008-12-27T02:35:00.000+02:00

Απέναντι μου υπάρχει ένα πανέμορφο στολισμένο δέντρο. Το σπίτι έχει τόσα λαμπάκια που αποτελεί από μόνο του οικολογική καταστροφή. Η κουζίνα είναι τίγκα στο φαΐ, κυρίως κρέας και υπάρχουν παντού κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σοκολατάκια. Όλα δηλαδή φυσιολογικά όπως κάθε χρόνο. Μόνο εγώ για ένα περίεργο λόγο δε μπορώ να "αποκτήσω" χριστουγεννιάτικη διάθεση, όσα σοκολατάκια κι αν φάω, όσα κάλαντα κι αν ακούσω. Δεν είναι η τυπική μελαγχολία των Χριστουγέννων η οποία έχει γίνει και λίγο κλισέ. Τα Χριστούγεννα μου αρέσουν σαν γιορτή. Απλά φέτος δεν μπορώ να μπω στη φιλοσοφία τους, δεν με αγγίζουν ούτε στολισμοί, ούτε εορτασμοί. Όχι επειδή είμαι στενοχωρημένη, κάθε άλλο, είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο καλά μέσα μου. Άλλες φορές, πριν 2 χρόνια ας πούμε ήμουν τόσο στενοχωρημένη που δεν ήθελα να γιορτάσω Χριστούγεννα. Φέτος δεν μπορώ. Νιώθω πως είναι κάποιος πάνω απ΄το κεφάλι μου και με πιέζει "Πρέπει να γιορτάσεις!". Είναι εξαιτίας όλων αυτών που γίνανε και δε μπορώ να επιστρέψω στην πραγματικότητα που υπήρχε πριν? Είναι που δε μπορώ να βγάλω απ' το μυαλό μου ότι όχι πολύ μακριά από μένα μια οικογένεια έχασε το παιδί της τόσο άδικα? Είναι πάρα πολλά που μακάρι να είχαν κάποιον ειρμό μέσα μου για να τα πω ή να τα γράψω και καταλαβαίνω απόλυτα όλους αυτούς που γιορτάζουν αυτές τις μέρες και πόσο δύσκολο είναι να μην το κάνουν. Και ίσως να είναι απλά στις λέξεις ή στις έννοιες η διαφορά μας και όχι στην πράξη αλλά πραγματικά ώρες ώρες με τρομάζει αυτή η "κανονικότητα" και το πείσμα πως όλα συνεχίζονται κανονικά. Τέλος πάντων, έκατσα κ έσκασα πάλι απόψε, και ενώ θα έπρεπε να χονεύω το πολύ φαγητό, προσπαθώ να χωνέψω την καθημερινότητα μου πάλι και να γυρίσω (?) εκεί που με άφησα 21 αν δεν κάνω λάθος μέρες πριν. Και να αγχωθώ για τους συγγενείς που είδα και δεν αντέχω, για τα κιλά που θα πάρω αν δεν σταματήσω να τρώω το καταπέτασμα, για ανθρώπους που αγαπάω και δεν ξέρω αν είναι μακριά ή πολύ μακριά. Όχι ότι δεν αγχώνομαι για αυτά, αλλά θα έπρεπε να αγχωθώ με το γιορτινό περιτύλιγμα από γκυ και άχνη ζάχαρη γύρω από τον ροζ μικρόκοσμό μου. Παρ' όλα αυτά το soundtrack παραμένει το ίδιο... ίσως για κάποιους να 'ναι ακόμα γιορτή (μα ποιοι είναι αυτοί)... γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά, χρόνια πολλά, χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια, που λέει και ο Φοίβος.

Truth or dare?

2008-11-08T17:51:00.000+02:00

Επειδή λατρεύω τα blogo-παίχνιδα δέχομαι προσωπικά την ανοιχτή πρόσκληση της Aggelika και συνεχίζω το παιχνιδάκι... πάμε Dolly!

1. Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?
Δεν ξέρω, ένα μυστικό που ήθελα να μάθω το ξέρω και τώρα θέλω αυτοί τους οποίους αφορά να μάθουν πως το ξέρω!

2. Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά?
Λοιπόν, ο μπαμπάς μου 1, οι παππούδες μου 3, ο θείος μου 4, οι δυο κολλητοί μου 6 και ο πρώτος μου έρωτας 7! Γιούπι, μαγικός αριθμός!

3. Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου. Ποιο όνομα θα διάλεγες;
Xuxu, μου αρέσουν πολλά ονόματα. Αλλά μάλλον θα διαλέξω Μαργαρίτα! Α και Sunny! Βασικά θα διάλεγα 2-3 το πιθανότερο!

4. Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου?
Δε θέλω να με θάψετε, είναι πολύ βάρβαρο, προτιμώ να με κάψετε. Παρ' όλα αυτά αν έπρεπε να γράψω κάτι θα ήταν:

Dark as roses and fine as sand
Feel your healing and your sting again
Hear your laughing and my soul is saved
On forgotten graves you cry

5. Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις πως σου ταιριάζει απόλυτα.
Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων!

6. Διάλεξε καινούριους γονείς!
Τον Ross και την Rachel!

7. Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου.
I'll tell you in another life, when we are both cats.

8. Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος?
"Μια φανταστική ιστορία".

9. Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν?
Πολύχρωμος σκαραβαίος.

10. Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν?
Λύκος.

11. Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο?
Για ένα και μοναδικό νομίζω... που κρύφτηκα πίσω από μία οθόνη αντί να το παλέψω στην αληθινή ζωή.

12. Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Φτιάχνω πολύ καλούς καφέδες...

13. Θα θυσίαζες την ζωή σου για κάποιον?
Φοβάμαι πως όχι αλλά ελπίζω πως ναι!

Αγαπημένες μου κολλητές φίλες, FeNiA και * maze *, η σειρά σας!

Serendipity

2008-10-26T16:36:00.000+02:00

Άλλα σκόπευα να γράψω και συγκεκριμένα σκόπευα να τα "χώσω" κάπου αλλά κάποιες φορές η πραγματικότητα σε βγάζει από μόνη της από τις μαύρες σου σκέψεις. Μπαίνοντας λοιπόν στην κουζίνα να φτιάξω τσάι, μπαίνει μαζί με εμένα (από το μπαλκόνι αυτός) ένας μικρός επισκέπτης σαν σίφουνας κ πάει κ κουτουλάει στο τζάμι. Το μικρό σπουργιτάκι λοιπόν προφανώς ήταν ζαλισμένο και νομίζω η φτερούγα του η μία δε λειτουργούσε πολύ καλά. Κατάφερε το αθεόφοβο να μπλεχτεί μέσα στα κακτάκια που έχει η μαμά μου στο παράθυρο της κουζίνας και να μη μπορεί να βγει, ενώ ταυτόχρονα κούναγε τα φτερά του πανικόβλητο. Καταφέραμε να το βγάλουμε από εκεί που πήγε και χώθηκε, κλείσαμε την πόρτα της κουζίνας και ανοίξαμε όλα τα παράθυρα για να φύγει. Μετά από ένα-δυο γύρους με τα απαραίτητα σκουντουφλήματα σε τοίχους ο μικρούλης σπουργίτης βγήκε από τη μπαλκονόπορτα, αφήνοντας μας μερικά πούπουλα στο μάρμαρο... ήταν ένα πολύ όμορφο "ευτυχές ατύχημα" που μου έφτιαξε τη μέρα!

Ela - Eleonora Zouganeli

2008-10-23T17:40:00.001+03:00

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τη φωνή της Ελεονώρας συνειδητοποίησα πως η κοπέλα τραγουδάει απίστευτα και πως πρόκειται για μιά από τις καλύτερες νέες γυναικείες φωνές. Το "Έλα" το είχα παρεξηγήσει γιατί παιζόταν συνέχεια κ με είχε κουράσει χωρίς να του δώσω ιδιαίτερη σημασία. Μέχρι που χθες είδα αυτό το videάκι και έπαθα πλάκα. Δεν ξέρω αν είναι το επίσημο videoclip γιατί βρήκα και ένα άλλο με τον Πάνο Μουζουράκη (έρωτας αυτό το παιδί!), αλλά είναι χαλαρά το θεϊκότερο videάκι που έχω δει... μου βγάζει μια απίστευτη αίσθηση ελευθερίας και νομίζω πως αναδυκνείει το κομμάτι και τους στίχους του, το οποίο επίσης λάτρεψα!!!

Τίλτος κομματιού: 'Ελα
Ερμηνεύτρια: Ελεονώρα Ζουγανέλη
Σύνθεση: Sunny Μπαλτζή, Δημήτρης Κασιούρας
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή

PS: Συγνώμη για τη διαφήμιση του σταθμού που ακούγεται στο τραγούδι, ήταν η μόνη εκτέλεση που βρήκα στο internet.

Vicky Christina Barcelona

2008-10-13T00:09:00.000+03:00

Πριν ξεκινήσω το δικό μου παραμύθι, θα σας πω τη γνώμη μου για το παραμύθι ενός άλλου κύριου, κοντούλη με γυαλάκια, το οποίο είδα σήμερα στο cinema. Κατ' αρχήν έχω να δηλώσω πως δεν έτρεφα καμία εκτίμηση στον Woody Allen. Δεν είμαι και τρελά σινεφίλ και η μόνη ταινία του που έτυχε να δω (το "Celebrities") δεν μου άρεσε καθόλου. Επίσης δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η Penelope Cruz, κυρίως από άποψη εμφάνισης. Παρ' όλα αυτά αποφάσισα να πάω να δω το "Vicky Christina Barcelona" που σκηνοθετεί ο πρώτος και παίζει η δεύτερη. Είναι μακράν η καλύτερη ταινία που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Ειλικρινά μου άρεσε πάρα πολύ. Η επιλογή των ηθοποιών δεν μπορούσε να είναι καλύτερη, η φωτογραφία τέλεια, τα πλάνα της Βαρκελώνης μοναδικά, η μουσική πολύ πολύ γλυκιά και ταιριαστή. Αυτό που έχει σημασία κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο το σενάριο αλλά η σκιαγράφηση των χαρακτήρων και οι επιλογές τους. Η Vicky και η Christina εξ' Αμερικής πάνε διακοπές στη Βαρκελώνη. Η Vicky είναι αρραβωνιασμένη με έναν ξενέρωτο Αμερικάνο (πολύ ξενέρωτο όμως) και δεν είναι και πολύ φαν των συναισθηματικών σκαμπανεβασμάτων, προτιμάει τα ήσυχα και σίγουρα πράγματα. Η Christina από την άλλη μου θύμιζε λίγο παιδάκι, δεν ξέρει τι θέλει, λίγο καλλιτέχνης, λίγο ψάχνεται και ερωτεύεται τρελούς παρανοϊκούς τύπους όπως λέει η Vicky (να δείτε που η Christina είναι Ζυγός). Όταν λοιπόν τους την πέφτει ο θεός Juan-Antonio-μποέμ Καταλανός καλλιτέχνης, δεν αργούν να ερωτοχτυπηθούν both. Το πως θα αντιδράσει η μία και πως η άλλη, καθώς και το πως επεμβαίνει η πρών σύζυγος του Maria-Elena-χαρά του ψυχιάτρου-καλλιτεχνική ιδιοφυία και κλέβει την παράσταση θα το δείτε on screen. Απλά από τη στιγμή που εμφανίζεται η Penelope, η κατά τ' άλλα θεά Scarlett φαντάζει ξεπλυμμένη ξανθιά (στο ρόλο πάντα). Και το φινάλε ρεαλιστικό όπως θα έπρεπε να είναι. Δείτε το!

Written and directed by Woody Allen
Javier Bardem: Juan Antonio
Penelope Cruz: Maria Elena
Scarlett Johansson: Christina
Patricia Clarkson: Judy Nash
Kevin Dunn: Mark Nash
Rebecca Hall: Vicky
Chris Messina: Dough

http://www.vickycristina-movie.com/

Καλή αρχή...

2008-08-30T03:02:00.000+03:00

Ζάχαρη, νεραϊδόσκονη και αστερόφως είναι η δική μου συνταγή για παραμύθια. Κ για αυτό αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog για να μοιραστώ μαζί σου το παραμύθι μου. Φαντάσου πως είναι βράδυ κ είσαι έτοιμος να πέσεις για ύπνο κ περιμένεις τη μαμά σου να κατεβάσει το βιβλίο από το ράφι κ να σου διαβάσει μια ιστορία. Τώρα που μεγάλωσες, ή κ όχι, επέτρεψέ μου εμένα να σου πω μια ιστορία. Για να τη διαβάζεις πριν κοιμηθείς.

Το παραμύθι που θα διαβάσεις μπορεί να είναι κ λιγάκι αληθινό... το διηγήθηκα ένα βράδυ σε δυο φίλες μου. Καθόμασταν πάνω από τη θάλασσα κ περιμέναμε να ανατείλει ο ήλιος. Για αυτό αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε αυτές... στη μία γιατί αν δεν κάναμε βόλτα μαζί στο λάθος μέρος τη λάθος ώρα όλα θα είχαν τελειώσει... και στην άλλη γιατί με έκανε να πιστέψω πως τα παραμύθια μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Μια φορά κ έναν καιρό...