Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

For you

Αυτό το τραγούδι δεν είναι ότι μου θυμίζει μία συγκεκριμένη εικόνα ή χίλιες συγκεκριμένες εικόνες. Είναι που μιλάει μέσα μου για κάτι που αγαπάω τόσο πολύ κ που είναι σημαντικό για μένα. Με κάνει να νιώθω εκατομμύρια μικρά λαμπερά συναισθηματάκια να γίνονται αστερόσκονη μέσα μου. Ίσως γιατί μου θυμίζει το δικό μου αστέρι, τον δικό μου ήλιο. Μ' έκανες να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω... γιατί μόνο όταν νιώθεις έντονα κ όταν αγαπάς πολύ βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις όταν όλα σε σπρώχνουν κάτω, αλλά μόνο τότε πάλι, όταν αγαπάς πολύ ίσως να βρίσκεις και τη δύναμη να σταματήσεις. Γιατί όταν μπεις στην τροχιά γύρω από τον ήλιο δεν είναι εύκολο να βγεις ακόμα και αν σε καίει.

Μπορεί να μην ήταν χλωμός, ούτε καν Σεπτέμβρης, μπορεί να έριξες μαύρες πέτρες, μπορεί να έχω ξεχάσει πόσες φορές μέτρησα τ' αστέρια για να γυρίσεις πίσω, μπορεί το τέλος να πλησιάζει πιο αργά ή πιο γρήγορα, ποιος μετράει πια άλλωστε, μπορεί όντως, που όντως νόμιζα, πως η Τύχη και η Μοίρα αλλιώς θα το έγραφαν. Η μουσική μιλάει μέσα μου, οι στίχοι μιλάνε μέσα μου, τα πάντα κυλάνε μέσα μου, όλα είναι ρευστά, προσπαθούν να πάρουν ένα σχήμα.

Με έχεις κάνει να νιώσω απίστευτα πράγματα, ακραία, μαγικά, τρομακτικά, ονειρικά... και θέλω να τα περιγράψω αλλά νιώθω πως δε μπορώ, είναι πολύ παραπάνω από μένα. Και τα καλά και τα κακά μας έφεραν στο δρόμο που είμαστε τώρα. Και δεν αφήνω τίποτα απ' έξω.

Ό,τι κι αν είναι να γίνει εγώ θέλω απλά να σου ψυθιρίσω στ' αυτί πόσο πολύ σε αγαπάω.




Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

χωρίς τίτλο...

Μακάρι να είχα κάτι σπουδαίο να γράψω, κάτι που να δικαιολογεί το ότι τόσους μήνες δεν έγραψα γραμμή. Αλλά όχι τίποτα απ' όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Απλά μετά από καιρό όπου νιώθω πως βαριέμαι ένα ένα τα τραγούδια που αγαπάω άκουσα κάτι που με άγγιξε. 'Οχι πως είναι αυτό που θα με βγάλει απ' το "λήθαργο". Βαρεμάρα και καμία απολύτως έμπνευση για το ο,τιδήποτε, σαν να είναι το μυαλό μου σε λήθαργο. Δεν δικαιολογούμαι, ξέρω πολύ καλά τι κάνω. Χάνομαι στα παραμύθια άλλων κ προσπαθώ να αναβάλλω αυτό που ξέρω πως θα συμβεί, αυτό που προσποιούμαι πως δε θα γίνει, αυτό που για άλλη μια φορά φέρνει πραγματικότητα και φαντασιώσεις αντιμέτωπες, με πιθανότερη νικήτρια την πρώτη. Γι' αυτό κάθομαι σπίτι, αναλώνομαι σε διάφορα πράγματα που κάνουν το μυαλό μου να ξεφεύγει, ελπίζωντας πως έτσι θα λυθούν όλα, τα νεύρα, οι περιέργες συμπεριφορές, θα δοθούν απαντήσεις για το αν φταίω εγώ ή οι άλλοι, για το που έχασα τη μπάλα (γιατί λιγάκι την έχασα), και ό,τι έρχεται θα περάσει για μια φορά χωρίς να πονέσω. Εγώ που πάντα αντιμετώπιζα τον πόνο, που ποτέ δεν τον φοβήθηκα, μέχρι που τον ζητούσα αυτή τη φορά έχω κλειστεί στο καβούκι μου σαν φοβισμένο παιδάκι και τον παρακαλάω να περάσει απ' έξω και να μη με πάρει μαζί. Κάτι μέσα μου μου λέει πως τίποτα δεν έχω κάνει, καμία προετοιμασία και το ότι κάθομαι μέσα απλά με απομακρύνει απ' τις ευθύνες μου προσωρινά. Αλλά νιώθω αδύναμη για το ο,τιδήποτε άλλο. Οπότε απλά απολαμβάνω την ηρεμία μου κ όσο κρατήσει!

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Η βασίλισσα και ο ιππότης


Σήμερα που σου μιλάω είμαι βασίλισσα... και εσύ είσαι ιππότης. Το αποφάσισα. Δηλαδή στον πραγματικό κόσμο εγώ είμαι η PeNNy LaNe... και εσένα δεν ξέρω πως να σε πω γιατί δεν ξέρω τι σου αρέσει και τι όχι, που συχνάζεις και που όχι, πως είσαι όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, ποιους ανθρώπους αγαπάς... και μάλλον κάποτε που ήμουν η περισσότερο έξυπνη ή περισσότερο πληγωμένη είχα αποφασίσει πως οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν. Forever. Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν σταμάτησα να σ' αγαπάω ούτε στον πραγματικό κόσμο ούτε στον δικό μου. Και πιστεύω πως είσαι αρκετά έξυπνος για να το καταλάβεις αυτό. Που λες κοίτα να δεις κάτι πράγματα... μια μέρα... μου έλειψες. Δηλαδή πάντα μου έλειπες λιγουλάκι, αλλά τώρα μου έλειψες πολύ. Και πίστεψα πως μπορούσαμε πλέον να βρεθούμε στον πραγματικό κόσμο και να πούμε 2 κουβέντες. Να δω τι κάνεις, πόσο έχεις μεγαλώσει, πόσο έχεις ομορφύνει... κι εσύ με γείωσες. Επίτηδες, καταλάθος, δεν ξέρω. Και μάλλον δεν πρόκειται να το μάθω. Και δεν παραπονιέμαι, ούτε ζητάω τα ρέστα από πουθενά. Μια απλή διαπίστωση κάνω. Ότι ίσως και να έχω πάρει κάποια πράγματα πολύ μα πολύ μα πολύ λάθος. Αλλά και ποιο το νόημα να τα πάρω τώρα πια σωστά. Τι θα κερδίσω? Την αλήθεια? Την ξέρω... και η αλήθεια είναι η αλήθεια που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. Ρε να σου πω κάτι? Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται, ακούς? Άλλο ο έρωτας, ο έρωτας είναι αστερόσκονη, είναι σπάνιο, είναι λαμπερό, είναι παραμυθένιο αλλά φεύγει. Η αγάπη όμως? Τώρα τι μας κάνει ν' αγαπάμε κάποιους ανθρώπους, να μισούμε κάποιους άλλους κτλ δεν είμαι τόσο σοφή για να στο πω. Όχι ότι με ρωτάς, φανταστικό διάλογο κάνω.

Ακριβώς λοιπόν επειδή σ' αγαπάω επέτρεψε μου να πάω στον κόσμο μου που είμαι βασίλισσα και εσύ είσαι πάντα ιππότης που με ένα περίεργο δικό του τρόπο τον είχα κάνει στο τέλος λιγάκι πολύ λιγάκι να με αγαπήσει. Γιατί στη δική μου χώρα των θαυμάτων έχω λαγούς, και τρελούς καπελάδες και άσπρους δράκους ποταμούς και ροζ τοίχους και αστεράκια στη μούρη μου... και βρήκα και πρίγκηπα και κούκλο μάλιστα και έχω και αληθινούς φίλους και ζαχαρωτά και μουσικές και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Έχω και έναν ιππότη, εσένα.


ps: http://erwteumenh-sxizofrenhs.blogspot.com/2007/07/you-are-splendid-butterfly.html