Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Part VI: Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα


Αλκυονίδες μέρες του Γενάρη. Έχει λίγο κρύο αλλά κάτω απ' το ζεστό κίτρινο ήλιο όλα φαίνονται λίγο πιο όμορφα; Ή μήπως όχι; Η Μαργαρίτα κάθεται μαζί με τη Χριστίνα στην παιδική χαρά το λόφο του Στρέφη και με ένα μαύρο στυλό γράφει πάνω στα σταράκια της: "Per aspera ad astra".

-Λοιπόν τι αποφάσισες; Θα του τον διαλύσουμε το γάμο;
-Δε νομίζω.
-Αν πας μ' ένα φούξια φόρεμα σαν τη Marion Cotillard στην ταινία έπος και του πετάξεις ένα caroussel στα πόδια;
-Μπα.
-Αν του το πετάξεις στο κεφάλι;
-Δεν θα έχει αποτέλεσμα.
-Τι θα κάνεις;
-Σε δυο μήνες παντρεύεται. Σε δυο μήνες φεύγω. Μέχρι τότε θα βγαίνουμε και θα πίνουμε.
-Τόσο απλά;
-Ναι. Απλά υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να κάνω.
-----------------

Άλλη μια νύχτα, άλλη μια παράσταση, τα ίδια λόγια, το ίδιο χειροκρότημα. Αλλά έτσι όπως κοιτάει ανάμεσα στο κοινό ανακαλύπτει αυτό που έψαχνε κάθε βράδυ. Αμφιβολία για τον αν θα ανέβει στο καμαρίνι, αν θα τη δει , αν θα καταφέρει επιτέλους να της μιλήσει. Περίμενε να την δει να μπαίνει κάθε φορά που χτύπαγε η πόρτα. Μέχρι που η ουρά έφτασε στο τέλος.

-Φοβήθηκα πως δε θα έρθεις.
-Συγχαρητήρια.
-Σ' ευχαριστώ. Τι κάνεις;
-Καλά. Όχι τέλεια αλλά το παλεύω.
-Ήθελα πολύ να σε δω. Αλλά δεν ήξερα που να σε ψάξω.
-Αυτό ήταν το νόημα. Δε νομίζω να μου έκανε καλό να σε έβλεπα.
-Πρέπει να σου εξηγήσω κάποια πράγματα.
-Θα προτιμούσα όχι. Δεν ήρθα για να εξηγήσουμε ό ένας στον άλλον. Απλά πρέπει να κλείσω παλιούς λογαριασμούς.
-Παλιούς λογαριασμούς;
-Ακριβώς. Ήθελα να σου επιστρέψω αυτό και εύχομαι τώρα που παντρεύεααι να βρεις πραγματικά αυτό που ψάχνεις.
-Μαργαρίτα κάποια στιγμή πρέπει να με ακούσεις.
-Λυπάμαι, δε μπορώ. Νομίζω πως καταλαβαίνεις πολύ καλά το λόγο. Αντίο.

Η Μαργαρίτα του άφησε μια σακούλα και έφυγε και για άλλη μια φορά ο Σωκράτης έμεινε να κοιτάει την κλειστή πόρτα πίσω της. Άνοιξε τη σακούλα και βρήκε μέσα το πουλόβερ και ένα σημείωμα.

"Δε θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα"

Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο Σωκράτης ένιωσε την ανάγκη να κλάψει μέχρι να μη μπορεί να πάρει ανάσα.
----------

-Ιωάννα τι φοράς;
-Δικό σου είναι. Είχα καιρό να το δω. Στο θέατρο το είχες αφήσει;
-Μπορώ να σου ζητήσω κάτι παράλογο; Μπορείς να μη φορέσεις ποτέ ξανά αυτό το πουλόβερ;
-Από πότε δε μπορώ να φοράω τα ρούχα σου;
-Όχι τα ρούχα μου γενικά. Αυτό συγκεκριμένα.
-Και ο λόγος;
-Δεν υπάρχει. Σου είπα είναι παράλογο.
-Τι έχεις Σωκράτη;
-Τίποτα. Κουρασμένος είμαι. Τόσο τρέξιμο για μια υπόθεση μιας βραδιάς.
-Ε όχι και υπόθεση μιας βραδιάς ο γάμος μας. Εσύ έκανες σαν τρελός να παντρευτούμε.
-Ούτως ή άλλως σαν παντρεμένοι είμαστε.
-Και δε χαίρεσαι γι' αυτό αγάπη μου; (Η Ιωάννα πλησιάζει κοντά του τον αγκαλιάζει και τον φιλάει)
-Αμφιβάλλεις;
-Για σένα ποτέ. Γιατί ξέρω πως αυτό που θέλεις είναι να είσαι μαζί μου. Γι' αυτό δε με πείραξε και τόσο που πήγες με άλλη.
-Τι πράγμα;
-Αυτό που άκουσες. Το ξέρω ότι με έχεις απατήσει. Κι αν κρίνω από τα σκουλαρίκια της μάλλον είναι και πιτσιρίκα.
-Ιωάννα...
-Σου είπα δεν πειράζει. Τόσες θαυμάστριες κάθε βράδυ, λογικό είναι κάποια να είναι πιο καπάτσα από τις άλλες. Σημασία έχει ότι σε μένα γυρίζεις πάντα. Απλά θα προτιμούσα να μην ξαναβρω σκουλαρίκια και ότι άλλο σουβενίρ και τρόπαιο έχεις από γκόμενες με τις οποίες έχεις πάει εδώ μέσα, στο σπίτι μας, τώρα που θα παντρευτούμε.
-------------------

Δυο μήνες μετά ο Σωκράτης και η Ιωάννα παντρεύτηκαν. Ο Σωκράτης φαινόταν ευτυχισμένος. Η Μαργαρίτα είχε φύγει για το Παρίσι και έκανε βόλτες κάτω από τον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ με τις καινούριες της παρέες. Ο καιρός πέρασε γρήγορα αλλά το Παρίσι ήταν τόσο όμορφο που όταν έφταε ο Ιούνιος, η Μαργαρίτα αποφάσισε να παρατείνει την παραμονή της λίγους μήνες ακόμα. Ένα βράδυ, σε κάποιο μπαράκι ονόματι "Piano Vache" τους διηγήθηκε όλη την ιστορία. Και ξαφνικά μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της. Ότι από την αρχή μέχρι το τέλος δεν διεκδίκησε αυτό που ήθελε στο ελάχιστο. Ακόμα κι αν εν τέλει έχανε. Και ποτέ δεν τον άφησε να της πει αυτά που ήθελε. Απλά σηκώθηκε και έφυγε. Βέβαια τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά αλλά αν... τις σκέψεις της διέκοψε ο ήχος ενός μηνύματος από τη Χριστίνα. "Όταν γυρίσεις σπίτι μπες internet Α Μ Ε Σ Ω Σ. Έχω να σου πω".

7 σχόλια:

♥♫★ Maria_Chu ★♫♥ είπε...

ε χέσου τώρα.. εκεί έπρεπε να το κόψεις; αν και, ναι, το Piano Vache είναι πολύ καλό σκηνικό..
πάντως μλκια που δεν τον άφησε να μιλήσει. κ μλκια που δε τον διεκδίκησε.... αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχε κάτι να χάσει..
όταν ερωτεύεσαι και κάτι αξίζει (για σένα, όχι για τον άλλον) κάνεις οτι περνάει απ'το χέρι σου.. αυτό να πεις στη Μαργαρίτα.. μην έρθω την επόμενη φορά και τη σπρώξω και βρεθεί μια θέση μπροστά με το κεφάλι στο πάτωμα. ακούυυυυυςς;;;

Tulip OrangeBoots είπε...

e ai sixthri.. mono kalo telos apaitw!

ocsoul είπε...

Τη λατρεύω την ιστορία που γράφεις! Να γράφεις καθημερινά!

Horace είπε...

Η ιστορία σου έχει πάρει λίγη από την λάμψη σου choco :)


You go girl :D

Ανυπομονώ για το τέλος! ( και την επόμενη ιστορία! )

PeNNy LaNe είπε...

@ ♥♫★ Maria_Chu ★♫♥ Κάπου εκεί στο Piano Vache έπινε ποτό και ο ιδιοκτήτης του πιστεύω. Είναι λίγο πεισματάρα μωρέ η ηρωίδα μου τι να την κάνω. Όσο για το τελευταίο δεν καταλαβαίνω τι εννοείς...

@ Tulip OrangeBoots Πως μιλάς έτσι; Ντροπή! Δε φταίω, εσύ ιστορία ζήτησες, δεν παρήγγειλες και τέλος εξ' αρχής.

@ oscoul Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω εδώ! Και χαίρομαι που σου αρέσει!

@ Horace Είμαι λαμπερό κορίτσι μάτια μου. Όπως είπα, πάμε για finale!

ELLIExirium είπε...

θα γίνω το πνεύμα αντιλογίας αλλά, να τον αφησει να της πει τι; οτι την θέλει αλλα παντρεύεται; οτι δεν ήθελε να την πληγώσει; αυτά τα έχουν καραμέλα πλέον οι άντρες... δεν ξέρω... αν την ήθελε ας έτρεχε να την προλάβει πριν φύγει για ακόμη μία φορά...

Αγροteenager είπε...

ωραίο κείμενο αλλα δε θα γίνει ποτέ θεατρικό γιατί πηδάς συνέχεια απο σκηνή σε σκηνή. Στην τηλεόραση είναι για Παπακαλιάτη, οχι πιο κάτω...