Αυτό το τραγούδι δεν είναι ότι μου θυμίζει μία συγκεκριμένη εικόνα ή χίλιες συγκεκριμένες εικόνες. Είναι που μιλάει μέσα μου για κάτι που αγαπάω τόσο πολύ κ που είναι σημαντικό για μένα. Με κάνει να νιώθω εκατομμύρια μικρά λαμπερά συναισθηματάκια να γίνονται αστερόσκονη μέσα μου. Ίσως γιατί μου θυμίζει το δικό μου αστέρι, τον δικό μου ήλιο. Μ' έκανες να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω... γιατί μόνο όταν νιώθεις έντονα κ όταν αγαπάς πολύ βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις όταν όλα σε σπρώχνουν κάτω, αλλά μόνο τότε πάλι, όταν αγαπάς πολύ ίσως να βρίσκεις και τη δύναμη να σταματήσεις. Γιατί όταν μπεις στην τροχιά γύρω από τον ήλιο δεν είναι εύκολο να βγεις ακόμα και αν σε καίει.
Μπορεί να μην ήταν χλωμός, ούτε καν Σεπτέμβρης, μπορεί να έριξες μαύρες πέτρες, μπορεί να έχω ξεχάσει πόσες φορές μέτρησα τ' αστέρια για να γυρίσεις πίσω, μπορεί το τέλος να πλησιάζει πιο αργά ή πιο γρήγορα, ποιος μετράει πια άλλωστε, μπορεί όντως, που όντως νόμιζα, πως η Τύχη και η Μοίρα αλλιώς θα το έγραφαν. Η μουσική μιλάει μέσα μου, οι στίχοι μιλάνε μέσα μου, τα πάντα κυλάνε μέσα μου, όλα είναι ρευστά, προσπαθούν να πάρουν ένα σχήμα.
Με έχεις κάνει να νιώσω απίστευτα πράγματα, ακραία, μαγικά, τρομακτικά, ονειρικά... και θέλω να τα περιγράψω αλλά νιώθω πως δε μπορώ, είναι πολύ παραπάνω από μένα. Και τα καλά και τα κακά μας έφεραν στο δρόμο που είμαστε τώρα. Και δεν αφήνω τίποτα απ' έξω.
Ό,τι κι αν είναι να γίνει εγώ θέλω απλά να σου ψυθιρίσω στ' αυτί πόσο πολύ σε αγαπάω.
