Part IV: Tango Notturno

it takes two to tango by ~grafitomane

"Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!". Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωί του Σεπτέμβρη που προφανώς κατέληξε σε ένα βροχερό μεσημέρι. Και όπως συνέβαινε πάντα η Μαργαρίτα δεν είχε πάρει ομπρέλα οπότε έτρεχε και έβριζε σε όλη τη διαδρομή από το μετρό μέχρι το βιβλιοπωλείο της Εστίας. Όταν ο Σωκράτης την είδε να φτάνει λαχανιασμένη και βρεγμένη ως το κόκκαλο συγκρατήθηκε πολύ για να μη βάλει τα γέλια.
-Σκεφτόμουν να πάμε για ένα καφέ αλλά έτσι όπως είσαι θα αρρωστήσεις σίγουρα. Περίμενέ με εδώ να φέρω το αμάξι και πάμε σπίτι μου.
-Θα ήθελα πραγματικά να σου πω κάτι του στυλ " Όχι δεν υπάρχει λόγος" αλλά όπως βλέπεις η κατάστασή μου δεν αφήνει περιθώρια επιλογής (εκείνη την ώρα στίβει τα μαλλιά της και τη μπλούζα της και σχηματίζεται μια μικρή λιμνούλα νερού).
Ο Σωκράτης βάζει τα γέλια.
-Σε 2 λεπτά είμαι εδώ.
Η Μαργαρίτα τον χάζευε φεύγοντας. Είχαν περάσει 3 μήνες από τότε που είχαν μιλήσει πρώτη φορά μπροστά από την αφίσα. Εξακολουθούσε να είναι ερωτευμένη μαζί του, ακόμα περισσότερο από πριν αλλά ήξερε πως όλο αυτό δεν είχε νόημα. Εξάλλου ο Σωκράτης δεν της είχε δώσει κανένα δικαίωμα. Ή μήπως της είχε δώσει;

Εκείνο το βράδυ στην παραλία δεν έγινε τίποτα άλλο. Αλλά ήταν άπειρες οι φορές που η Μαργαρίτα αναρωτιόταν μήπως απλά το ονειρεύτηκε. Και όπως όλοι οι καλοκαιρινοί έρωτες έτσι κι αυτός ασφυκτιούσε στα τσιμέντα της Αθήνας. Ο Σωκράτης γύρισε και ξεκίνησε αμέσως πρόβες. Και κάπου ανάμεσα σε πρόβες, γυρίσματα, καβγάδες με τη στριμμένη συμπρωταγωνίστρια, ερχόντουσαν βράδια που ξαγρυπνούσε ενώ η Ιωάννα κοιμόταν δίπλα του και θυμόταν όσα ειπώθηκαν στην παραλία σα μια γλυκιά ανάμνηση. Τι παραπάνο θα μπορούσε να ήταν άλλωστε; Αυτό ακριβώς είχε πει και στο Μιχάλη όταν τον είχε ρωτήσει τι έγινε τελικά.

-Καλά ρε μαλάκα, πέρασες όλο το βράδυ στην παραλία με ένα εικοσπεντάχρονο κοριτσάκι που προφανώς σε έχει καψουρευτεί και μας τα είχες πρήξει μέχρι να τη γνωρίσεις, μιλάγατε και δεν την έχεις πάρει ούτε ένα τηλέφωνο;
-Είναι περίεργο ρε Μιχάλη. Ήταν κάτι πολύ όμορφο αλλά μέχρι εκεί. Τι άλλο; Είμαι αλλού και δε σημαίνει τίποτα παραπάνω.
-Αν κρίνω από το ύφος σου σημαίνει πολλά παραπάνω. Απλά γουστάρεις τόσο πολύ που αρνείσαι να το παραδεχτείς. Μία φορά να την ξαναδείς φτάνει.

Η Μαργαρίτα απ' την άλλη το σκεφτόταν από το πρωί που ξυπνούσε μέχρι το βράδυ που έπεφτε για ύπνο. Αλλά δεν τόλμαγε να ξαναστείλει. Ήταν κι αυτές οι φωτογραφίες του με την Ιωάννα σε όλα τα περιοδικά. Περίμενε όμως κάθε πρωί να τον δει να ξαναμπαίνει στο μαγαζί ή έστω να τον πετύχει σε κάποια γωνία.
........................................................................................

"Μωρό μου το σακ-βουαγιάζ σου είναι μες τη βρώμα το έβαλα για πλύσιμο και σου έχω βγάλει το άλλο που είχες στην περιοδεία το καλοκαίρι. Βρήκα κ αυτό μέσα... κέλυφος αχινού; Μα καλά πόσο χύμα τον είχες το σάκο και γέμισε σκουπίδια. Τι το κοιτάς παιδάκι μου σα χαζός, παρ' το και πέτα το."
Σε μια παράλληλη εικόνα η Ιωάννα πιάνει τον αχινό από το σάκο εκνευρισμένη και του τον δίνει να τον πετάξει ενώ η Μαργαρίτα περπατάει δίπλα του στην παραλία σκύβει, τον πιάνει και του τον δίνει για να τον κρατήσει. Και κάπως έτσι αποφάσισε να της στείλει μήνυμα.
.............................................................................................

-Και για πες οι πρόβες πως πάααααα-ααααααααψού-πάνε;
-Πάω στοίχημα πως έχεις πάθει πνευμονία και δεν θα έρθεις να δεις ούτε μια πρόβα.
-Αλήθεια, μπορώ να έρθω;
-Μόλις σε κάλεσα. Φτάσαμε, βγες αλλά άσε μου μερικά μικρόβια για σουβενίρ.
-Νομίζω με δουλεύεις. Μην ξεχνάς σε εσένα ερχόμουν και με έπιασε η βροχή.
-Κάποιο τρόπο θα βρω για να επανορθώσω.

(10 λεπτά μετά)
-Σου πάει το πουλόβερ μου.
-Ναι μου έρχεται ως το γόνατο.
-Κρυώνεις μήπως;
-Όχι μια χαρά είμαι.
-Ωραία, πάω να βάλω μακαρόνια στην κατσαρόλα γιατί είμαι και δεινός μάγειρας... μη γελάς σε ακούω!

Ο Σωκράτης κατευθύνεται προς την κουζίνα και η Μαργαρίτα χαζεύει στους τοίχους κάδρα με αφίσες από παραστάσεις. Παίρνει ένα πρόγραμμα και κάθεται στον καναπέ. Ο Σωκράτης επιστρέφει με δυο ποτήρια κόκκινο κρασί και κάθεται δίπλα της.
-Τι κοιτάς;
-Τη φωτογραφία μήπως και ζωντανέψει. Εσύ;
-Το μυστηριώδες κορίτσι που συναντάω τυχαία στο δρόμο μήπως και το γνωρίσω.
-Εσύ είσαι ο μυστηριώδης όχι εγώ. Αλλά έχεις ωραίο σπίτι μυστήριε τύπε. Τρελή γκομενοπαγίδα...
-Γκομενοπαγίδα; Τι εκφράσεις είναι αυτές;
-Ναι δεν κατάλαβες τι εννοώ, γι' αυτό γελάς. Καναπέδες παντού, κεριά, πικάπ... αλήθεια δουλεύει;
-Φυσικά, περίμενε μισό λεπτό.
 Ο Σωκράτης ολησιάζει στο πικάπ και βάζει ένα δίσκο. Tango Notturno...

-Χορεύετε κυρία μου;
-Φυσικά. Ξέρεις και tango;
-Δε θα το 'λεγα. Εσύ;
-Δε νομίζω.
Παρ' όλα αυτα συνέχισαν να χορεύουν tango με δικά τους βήματα μέχρι που σε μια στροφή ο Σωκράτης τράβηξε τη Μαργαρίτα πιο κοντά του, τη φίλησε και ακούστηκε ένας γδούπος.
-Καλά δε ντρέπεσαι μου έβαλες τρικλοποδιά!
-Εγώ; Εσύ παραπάτησες και με τράβηξες και μένα.
-Εσύ φταις που με φίλησες και ζαλίστηκα.
-Πάλι καλά που έπεσες πάνω στον καναπέ...
-Κι εσύ πάνω μου...
-Θες να σηκωθώ;
-Θες να σηκωθείς;
-Όχι.
-Θες να με ξαναφιλήσεις;

(to be continued φυσικά...) 

Part III: Για τη στιγμή και μόνο

Summer Love by neslihans

Ήταν ακόμα Ιούλιος και δεν είχε περάσει ούτε μια βδομάδα από το περιστατικό με την αφίσα και το θέατρο όταν ο Σωκράτης φορώντας το χαρακτηριστικό του άνετο και ανέμελο υφάκι μπήκε στο μαγαζί που δούλευε η Μαργαρίτα.
-Τι κάνετε εσείς εδώ;
-Να που ξανασυναντιόμαστε, και αυτή τη φορά όχι τυχαία.
-Τι εννοείτε;
-Για αρχή εννοώ να κόψεις τον πληθυντικό.
-Έστω ότι τον κόβω. Τι εννοείς;
-Εννοώ ότι μου είχες πει πως δουλεύεις εδώ, βγήκα για ψώνια και είπα να περάσω να πω μια καλημέρα. Λοιπόν θα με πας στα αντρικά να με βοηθήσεις να διαλέξω 2-3 πραγματάκια;

Τα 2-3 πραγματάκια κατέληξαν να είναι πάνω από 200 ευρώ λογαριασμός ("και μετά σου λένε κρίση στο χώρο της υποκριτικής" σκεφτόταν η Μαργαρίτα καθώς τα χτύπαγε στο ταμείο). Φεύγοντας λοιπόν ο Σωκράτης με τις σακούλες ανά χείρας και αδιαφορώντας πλήρως γα τον κόσμο που κοίταζε με αυτό το διακριτικό ύφος όταν βλέπεις κάποιον ηθοποιό, γυρνάει και λέει στη Μαργαρίτα: "Αύριο φεύγουμε για περιοδεία. Στα στοιχεία που συμπλήρωσα για την κάρτα του καταστήματος υπάρχει το κινητό μου. Περιμένω μήνυμα με τα νέα σου". Και βγήκε από το μαγαζί εξίσου ανέμελα και αδιάφορα όπως μπήκε.

Η Μαργαρίτα πάλευε πάνω από είκοσι μέρες για το αν θα έπρεπε να στείλει ή όχι. Στο τέλος όμως λίγο η καψούρα, λίγο οι μπύρες στην παραλία στο Κάτω Κουφονήσι, λίγο ότι ο Σωκράτης είχε εκείνη τη μέρα γενέθλια... σχεδόν αμέσως μετά τα μεσάνυχτα και ανάμεσα στα άπειρα τηλέφωνα για τα χρόνια πολλά ο Σωκράτης λαμβάνει το εξής μήνυμα:

Το ότι δεν έσειλα μήνυμα με τα νέα μου δε σημαίνει πως σας... ok σε ξέχασα. 

Είναι 12 και κάτι οπότε λογικά η παράσταση θα έχει τελειώσει. Χρόνια πολλά

και ευτυχισμένα και εύχομαι να κάνεις πάντα πράγματα που να σε γεμίζουν. 

                   Μαργαρίτα

       Σε ευχαριστώ πολύ Μαργαρίτα μου. Ελπίζω να κάνεις διακοπές σε κάποιο όμορφο

μέρος. Εμείς παίζουμε Νάξο σήμερα και αύριο και μετά φεύγουμε για Κρήτη.

Λογικά θα τα πούμε και παλι στην Αθήνα από Σεπτέμβρη αν και πολύ θα ήθελα

                  να σε δω νωρίτερα.

Και κάπου εκεί το μυαλό της Μαργαρίτας άρχισε να παίρνει γρήγορες στροφές...

-Χριστίνα αύριο πρωί πρωί μαζεύουμε πράγματα, ξεστήνουμε σκηνή και φεύγουμε.

-Παιδάκι μου τρελάθηκες; Μεθαύριο φεύγουμε, όχι αύριο!

-Μεθαύριο φεύγουμε για Αθήνα, αύριο φεύγουμε από Κουφονήσια.

-Και που πάμε από αύριο μέχρι μεθαύριο;

-Νάξο. Δίπλα είναι!

-Θα πάμε Νάξο για μια μέρα;

-Ναι, να δούμε θέατρο.

-Όχι, όχι, όχι δεν είναι αυτό που φαντάζομαι...

-Ναι, ναι, ναι αυτό είναι.

-Του έστειλες μήνυμα και δεν είπες τίποτα τσούλα!

-Έεεεεεελα Χριστινάκι μου, please please please! Είναι στη Νάξο και είναι δίπλα και θέλω τόοοοσο πολύ να τον δω.

-Ok είσαι τρελή.

-Αυτό σημαίνει ναι;

-Εννοείται!

Μερικές ώρες μετά...

-Τι κάνεις εσύ εδώ;

-Να που ξανασυναντιόμαστε και ούτε αυτή τη φορά τυχαία!

-Τι εννοείς;

-Ας πούμε ότι ήμουν ένα νησί παραδίπλα και είπαμε να περάσουμε να πούμε τα "χρόνια πολλά" από κοντά.

Ο Σωκράτης την κοίταξε και χαμογέλασε.

-Λοιπόν κορίτσια θα έρθετε μαζί μας για φαγητό;

-Ε. βασικά πρέπει να γυρίσουμε να μαζέψουμε πράγματα. Φεύγουμε χαράματα αύριο.

-Τι δηλαδή μόνο αυτό ήταν.

-Ε, συγγνώμη που επεμβαίνω. χαίρω πολύ κιόλας, Χριστίνα. Κοιτάξτε να δείτε τι θα κάνουμε. Εσείς θα βγείτε για φαγητό όπως έχετε κανονίσει, εμείς θα πάμε να μαζέψουμε τα πράγματα και όταν ξεμπερδέψετε με το καλό παίρνετε τη Μαργαρίτα ένα τηλέφωνο και βρισκόμαστε, ναι; Λοιπόν πάμε εμείς, πάτε κι εσείς θα έχετε λυσσάξει στην πείνα και τα λέμε αργότερα.

Στο τραπέζι ο Σωκράτης ήταν χαμένος στις σκέψεις του. "Ευτυχώς που έφυγε χθες η Ιωάννα αλλιώς να δω τι θα της έλεγα...". Παράλληλα η Χριστίνα χοροπήδαγε στο κρεββάτι φωνάζοντας "Είμαι θεά" για το ραντεβού που κανόνισε ανάμεσα στη Μαργαρίτα και το Σωκράτη. Η Μαργαρίτα πάλι είχε ξαπλώσει και ήταν στο ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ ονειροπολήματος και λιποθυμίας. Μέχρι που χτύπησε το κινητό της.

Εγώ ξεμπέρδεψα. Σε πόση ώρα μπορείς να βρεθούμε;

Ξεκινάω τώρα. Σε ένα τέταρτο στην κεντρική πλατεία.

Την ώρα που πλησίαζε η Μαργαρίτα ο Σωκράτης μοίραζε αυτόγραφα σε τρεις δεκαπεντάχρονες κοπελίτσες. "Τι πάω να κάνω Θεέ μου" σκέφτηκε ενώ παράλληλα ο Σωκράτης θυμόταν τα λόγια του κολλητού του Μιχάλη στο τηλέφωνο: "Κανόνισε να κάνεις καμιά μαλακία με το κοριτσάκι".

-Μόνη;

-Ναι η Χριστίνα κοιμήθηκε.

-Μήπως δεν ήθελες να έρθεις και σου χαλάω το πρόγραμμα;

-Όχι, ούτε καν.

-Που θες να πάμε; Οι άλλοι είναι σε ένα μπαράκι εδώ κοντά αλλά θα ήθελα να τους αποφύγω.

-Πάμε βόλτα στην παραλία;

-Ναι, πάμε με τη μηχανή.

-Εεε, τις φοβάμαι λίγο τις μηχανές.

-Καιρός είναι να τις ξεφοβηθείς.

Λένε πως το αυγουστιάτικο φεγγάρι είναι το καλύτερο, όμως και εκείνο το βράδυ του Ιουλίου δεν πήγαινε πίσω. Ο Σωκράτης έτρεχε με τη μηχανή και η Μαργαρίτα με κλειστά μάτια είχε κολλήσει πάνω του και προσπαθούσε να ρουφήξει όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές. "Η επιστροφή στην Αθήνα θα είναι πιο δύσκολη απ' ότι περίμενα. Ειδικά όταν περνάμε το τελευταίο βράδυ των διακοπών έτσι, σε μια παραλία να μιλάμε για τα πάντα." σκέφτηκε η Μαργαρίτα. Είχε ξαπλώσει στην άμμο, είχε ακουμπήσει το κεφάλι της στα πόδια του Σωκράτη και κοίταζε τον ουρανό. Ο Σωκράτης πάλι κοίταζε τη Μαργαρίτα και της χάιδευε τα μαλλιά.

-Περιμένεις αστέρι να κάνεις ευχή;

-Όχι απλά χαζεύω τον ουρανό. Πάντα με μάγευε η ιδέα ότι αυτό που κοιτάμε υπήρχε ουσιαστικά εκατομμύρια χρόνια πριν. Αν ποτέ κάνω τατουάζ, αυτό θέλω να κάνω, τον ουρανό και τ' αστέρια του.

-Μόνο αυτό;

-Και μια πεταλούδα πλάγια να πετάει. Συμβολίζει την ψυχή που είναι ελεύθερη και πετάει.

-Οπότε θες να σημαδέψεις το σώμα σου με κάτι που συμβολίζει την ελευθερία και κάτι που συμβολίζει το παρελθόν;

-Κάπως έτσι.

-Ξέρεις αυτά είναι εντελώς αντίθετα μεταξύ τους. Γιατί το παρελθόν έχει περάσει ενώ ελευθερία είναι "αυτή που θα έλθει".

-Εσύ θα έκανες τατουάζ;

-Όχι δε νομίζω. Δε μπορώ να δεσμευτώ με μια εικόνα για πάντα.

-Δεν πιστεύεις στο "για πάντα";

-Θέλω να πιστεύω στο "για πάντα". Θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει. Ιδανικά δε θα ήθελα ούτε να έχω χωρίσει με τη γυναίκα μου, ούτε να μεγαλώνει το παιδί μου μακριά μου.

-Την αγαπάς ακόμα;

-Όχι, γι' αυτό και χωρίσαμε. Απλά θα ήθελα να μην έχω σταματήσει να την "αγαπάω", όπως λες.

-Ναι αλλά τώρα έχεις άλλη σχέση, έτσι δεν είναι;

-Ναι. Και πάλι ελπίζω να κρατήσει για πάντα.

-Στο εύχομαι.

-Σου φαίνεται παράλογο;

-Μου φαίνεται μακρινό. Είμαι ρομαντική, θέλω κάποια στιγμή να βρω έναν άνθρωπο και να 'μαστε μαζί για πάντα. Αλλά δε μ' ενδιαφέρει ούτε η οικογένεια, ούτε ο γάμος. Εξάλλου όταν ερωτεύεσαι όλος ο κόσμος είσαι εσύ και ο άλλος.

-Όταν ερωτεύεσαι στη δική σου ηλικία. Όχι στη δική μου. Αν και σε αυτά τα θέματα οι απόψεις μου ήταν πιο συντηρητικές απ' τις δικές σου όταν ήμουν σαν κι εσένα.

-Έχεις αφεθεί ποτέ;

-Άπειρες φορές. Και την έχω πατήσει άλλες τόσες. Εσύ;

-Λίγες και καλές.

-Λογικό. Είσαι πολύ μικρή.

-Οπότε;

-Οπότε θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τ' αστέρια κι αν πέσει κανένα θα ευχηθούμε ο ένας για τον άλλο να βρει το δικό του "για πάντα". Για όσο χρόνο έχουμε, μη χάσεις και το πλοίο.

-Πόση ώρα είμαστε εδώ;

-Δεν έχω ιδέα. Νιώθω πως έχει περάσει μόνο μια στιγμή.

Everlasting Love και τα μυαλά στα κάγκελα

Δε φταίω εγώ. Φταίει ο Bono που ουρλιάζει όλη μέρα στ' αυτιά μου "I'm standing here with my everlasting love". Και εγώ δείχνοντας για ακόμα μια φορά μηδενική αυτοσυγκράτηση εξακολουθώ να πατάω το play μέχρι να το σιχαθώ.
 

This love will last forever, this love will last forever

Τραγικός αστικός μύθος που ξεκινάει από τη Jasmine και τον Aladdin και καταλήγει στη Ράνια και το Λουκά από τους S1ngles και έχει καταστρέψει άπειρες αθώες παιδικές κοριτσίστικες ψυχές που πιστεύουν ότι η αγάπη κρατάει για πάντα. Ο μόνος τρόπος προσωπικά να το αντισταθμίσω είναι με τις χαζές, ρομαντικές ιστορίες που γράφω, σαφέστατα επηρεασμένες από τις εξίσου χαζές ρομαντικές χολυγουντιανές κωμωδίες, τις οποίες σταμάτησα να παραδέχομαι ότι βλέπω όταν με έκραξε και ο 43ος hipster-punk-alternative-κουλτουριάρης-ιδεολόγος-αναρχοαυτόνομος-σινεφίλ-φιλότεχνος εν γένει γκόμενος που γούσταρα.

Και εξακολουθώ να ακούω Bono (τον οποίο παρεμπιπτόντως αντιπαθώ απεριόριστα) και να χαίρομαι μόνη μου και να αναρωτιέμαι απλά "γιατί". Αφού αντικειμενικά όλα πάνε κατά διαόλου.... Τέλος πάντων Everlasting Love και τα μυαλά στα κάγκελα, καλή διάθεση όσο κρατήσει και αν αύριο ποστάρω Διάφανα Κρίνα και λέω ότι θέλω να πέσω απ' τον όγδοο μην τρομάξετε. Είπαμε συναισθηματικές μεταπτώσεις!

Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι;

Κλασσικό και αγαπημένο τραγούδι από επίσης κλασσικό και αγαπημένο Γιάννη Αγγελάκα. Βασικά αυτό και το "Ένα πληρωμένο τραγούδι" ήταν τα πρώτα που άκουσα και αγάπησα από τις Τρύπες. Τα είχα ανακαλύψει σε μια κασέτα μαζί με αρκετά ακόμα που είχαν γράψει κάτι μαθητές της μαμάς μου στα τέλη της δεκαετίας του '90. Και σαν ετερόκλητος άνθρωπος που ήμουν από τότε τα είχα συνδυάσει μαζί με τις Spice Girls και τους Backstreet Boys. Τελικά οι Spice έφυγαν, ο Αγγελάκας έμεινε. Για ευνόητους λόγους. Συζητάγαμε σήμερα με τις φίλες μου πως οι μελλοντικές γενιές δε θα μάθουν ποτέ τι ήταν η κασέτα. Θα διαβάζουν την καταχώρηση στο wikipedia. Σοκ. Αυτές οι κασετούλες εμένα ήταν όλος μου ο κόσμος. Το βασίλειό μου. Το αγαπημένο μου παιχνίδι. Σχεδόν μηχανική κίνηση με το που άκουγα στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που μου άρεσε να πατήσω το rec. Τώρα που το σκέφτομαι το πρώτο μου κασετόφωνο το έχει ακόμα ο ξάδερφός μου. Δεν ξέρω αν το αγαπάει τόσο βέβαια αλλά τουλάχιστον δεν έχει σαπίσει εν έτει 2011 σε μια αποθήκη.

Και γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά; Μάλλον γιατί είναι Σεπτέμβριος ο κατ' εξοχήν μήνας μελαγχολίας και κατάθλιψης. Μακριά από τα κλισέ ότι το φθινόπωρο μελαγχολείς και την άνοιξη ερωτεύεσαι. Παρεμπιπτόντως δε θυμάμαι ποτέ να έχω ερωτευτεί άνοιξη. Φθινόπωρο πάλι... Κλασσικά λοιπόν Σεπτέμβρης μήνας, άπειρη ζέστη, άπειρη βαρεμάρα να διαβάσω (λες κ έχω και περιθώριο να μην το κάνω), καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου  που ξυπνάνε όμορφα βασανιστικά συναισθήματα. Θα έπρεπε να αγχώνομαι για το μέλλον μου αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω. Λες να αρνούμαι να μεγαλώσω. Σύνδρομο του Peter Pan νομίζω λέγεται και δεν θα μου κάνει εντύπωση να το έχω. Σκέφτομαι να κρυώσει λίγο ο καιρός, να βάλω ξανά τα σταράκια μου και να πάρω τους δρόμους. Μάλλον με μια φωτογραφική, μιας και αποφάσισα πως αυτό θα είναι το νέο πράγμα με το οποίο θα καταπιαστώ μέχρι να βαρεθώ. Βόλτες, καφέδες, Εξάρχεια, ξενύχτια, μουσική...μνήμες από την περίοδο που το έπαιζα βαμπίρ με το τρίχρωμο μαλλί και με έβλεπε ο ήλιος μια φορά το τριήμερο. Δεν είναι τόσο ότι μου λείπει αυτή η φάση της ζωής μου, ή ότι δε μ' αρέσει η τωρινή. Ούτε καν, εξάλλου όταν κάτι δεν πάει καλά το αλλάζω. Απλά λίγο η ζέστη, λίγο ο Αγγελάκας, λίγο αυτά που ξύπνησαν πρόσφατα με κάνουν να θυμάμαι διάφορα.

Και κλασσικά εδώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στα σημαντικά μου θέματα (αν θα με κόψουν από το μεταπτυχιακό ή όχι, αν θα βρω δουλειά) και σκέφτομαι πόσο θεός είναι ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης και ο Ανεστόπουλος. Α και ο Μπαλάφας για να μην ξεχνάμε και τους τωρινούς. Με βοηθάνε να κάνω πάλι όνειρα, ότι θα μαζέψω λεφτά, ότι θα πάω ταξίδια, ότι θα μείνω μόνη μου. Εντάξει όχι μόνο αυτοί. Όταν έρχεται και κάτι άλλο και σε χτυπάει κατακέφαλα καλοκαιριάτικα και μετά σου βγάζει τη γλώσσα και σου λέει "stop" τι κάνεις; Σταματάς ή προχωράς; Τολμάς; Ή μένεις πίσω και απλά χαίρεσαι που επιτέλους ένιωσες; Δε θέλω να γράψω ούτε για ενθουσιασμούς, ούτε για έρωτες, ούτε για υπερεντάσεις, αυπνίες, αφαγίες, συναισθηματικές μεταπτώσεις, ηλίθια χαμόγελα, ακατάσχετα κλάματα και όλα αυτά τα ωραία συμπτώματα (για τα οποία μόλις έγραψα παρεμπιπτόντως)... Πιστεύω μάλιστα ακράδαντα πως όλοι οι "φυσιολογικοί", σύμφωνα με τη δική μου ματιά, άνθρωποι τις γουστάρουν αυτές τις καταστάσεις όταν έρχονται. Ειδικά αν είναι μια φορά στα... πόσα χρόνια; Ναι προφανώς είμαι υπερβολική. Και πότε δεν ήμουν; Υπερβολικά ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη ίσως. Η μια λανθάνουσα τάση μαζοχισμού. Ή δεν ξέρω και δε με νοιάζει. Εξάλλου όλα είναι δρόμος, οι καρδιές δεν είναι πια και τόσο σαράβαλες, η αγάπη θα 'ρθει (ίσως) αλλά το ερώτημα μπροστά στον καθρέφτη παραμένει: Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι;

Πολύ καλημέρα σας

Θα κάνω μια μικρή παύση στην ιστορία του Σωκράτη και της Μαργαρίτας, ούτως ή άλλως εγώ αποφασίζω για τη μοίρα τους οπότε έχουν μια αιωνιότητα μπροστά τους για να τα βρουν. Για απόψε αγαπημένοι μου φίλοι bloggers θα ήθελα να μοιραστώ αυτό:

Η Μάρω Μαρκέλλου με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που την άκουσα δίπλα στο λατρεμένο Φοίβο Δεληβοριά, το 2007 αν δεν κάνω λάθος. Το συγκεκριμένο τραγούδι το πρωτοάκουσα στο MySpace το 2008 και για ευνόητους λόγους θεώρησα πως γράφτηκε για μένα. Η τουλάχιστον για κάποια συμπάσχουσα (πες τα Μάρω).

Ως υπερβολικός, ενθουσιώδης και παρορμητικός άνθρωπος που είμαι αισθάνομαι πως πλέον ήρθε η ώρα να ξανακούσω το αγαπημένο αυτό άσμα. Για να πω ένα τελειωτικό "Γεια" στα σκηνικά που περιγράφει. Και σε όλη την περίοδο που αντιπροσωπεύει. Εμείς οι Αιγόκεροι είμαστε σταθεροί άνθρωποι (εδώ κολλάει το "Χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω"). Μας παίρνει κάτι παραπάνω να ξεπεράσουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Μέχρι να βρούμε ένα νέο σημείο αναφοράς που να νιώθουμε ότι αξίζει τον κόπο...

Για να μετρήσω λοιπόν: άπειρες βόλτες στο κέντρο, άπειρες υπεραναλύσεις της υπερανάλυσης, τόνοι καφέ, τόνοι μαύρου μολυβιού γύρω απ΄ τα μάτια μου, ένα λιωμένο ζευγάρι σταράκια, πρώτη επαφή με μπύρες, αρκετό αλκοόλ ανά περιόδους, πολύ κλάμα (πολύ όμως), κάποιες νέες παρέες, κάποιες νέες φιλίες, κάποιες σχέσεις που στην πορεία χωρίσαμε, πολλή μουσική (από punk μέχρι Χατζηγιάννη), πολλά ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, ολίγη από επανάσταση και άλλα τέτοια όμορφα... 

Ίσως μετά από μια βδομάδα, ένα μήνα, ο τωρινός ενθουσιασμός να έχει φύγει. Ίσως και όχι. Είμαι σίγουρη όμως πως η παλιά ιστορία πλέον έχει κλείσει μαζί με όλες τις παράπλευρες απώλειες. Και να σας πω και κάτι. Είμαι πολύ πολύ πολύ χαρούμενη γι' αυτό. Άργησε λίγο αλλά ξημέρωσε επιτέλους!

Part II: Watercolors for a smile

              http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=the+stars+shine+down#/d18861m

-Θα στα πω μια φορά γρήγορα γιατί ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Περπάταγα στο δρόμο και σταμάτησα να χαζέψω μια αφίσα....

-Πρωτότυπο...

-Σκάσε. Χάζευα λοιπόν την αφίσα και ξαφνικά ακούω μια γνώριμη φωνή να μου λέει "Να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση".

-Πλάκα κάνεις! Αυτός ήταν;

-Ναι.

-Τα καλύτερα έχασα πάλι. Και μετά τι έκανες; Σωριάστηκες στο πεζοδρόμιο;

-Παραλίγο. Νομίζω πως ένα στιγμιαίο εγκεφαλικό το έπαθα. Προσπάθησα παρ' όλα αυτά να παραμείνω ψύχραιμη και να απαντήσω. Νιώσε περήφανη για μένα!

-Έλα ρε μπράβο. Και τι του είπες;

-Θα σου πω αλλά μη με κοροϊδέψεις πολύ;

-Μην το ξαναπείς...

-Ρε είχα πάθει σοκ, κοίταζα μια αυτόν, μια την αφίσα. Και το μόνο που σκέφτηκα να πω ήταν "Κοίταξα την αφίσα και ζωντάνεψε;".

-Α έγινες εντελώς ρεζίλι.

-Εντελώς όμως. Και προφανώς έβαλε τα γέλια και μου είπε "λέτε;".

-Μάλιστα.

-Ε μετά το έσωσα κάπως και του είπα "Κοιτάξτε να δείτε σύμπτωση έχουμε πάρει με την παρέα μου εισητήρια για την αποψινή παράσταση".

-Τι εννοείς;

-Ότι απόψε θα πάμε θέατρο.

-Κατάλαβα. Τίποτα άλλο είπατε;

-Ναι, όταν του είπα αυτό για το θέατρο μου είπε "Πολύ ωραία, τότε θα σας περιμένω μετά την παράσταση να ακούσω τη γνώμη σας".

- Θα έχουμε show δηλαδή!

-Λες να μην πάμε, ε; Κι εγώ το σκέφτηκα...

-Είσαι τρελή; Εννοείται πως θα πάμε!

     Μερικές ώρες αργότερα σ' ένα δωμάτιο με ξύλινο πάτωμα, ψηλό ταβάνι και πολύχρωμα φωτάκια ένα κορίτσι έγραφε,,,

Αγαπητό ημερολόγιο,

δε μπορώ να σου περιγράψω τη σημερινή μέρα. Δηλαδή ok μπορώ να σου περιγράψω τα γεγονότα, τα συναισθήματα όμως; Ούτε θέλω, ούτε και πρόκειται να τα ξεχάσω βέβαια. Είδα για τρίτη φορά στο δρόμο το αγόρι των ονείρων μου, μου μίλησε, το βράδυ πήγα στο θέατρο, μου ξαναμίλησε και από εκείνη την ώρα έχω την αίσθηση ότι δεν αναπνέω. Χθες το βράδυ να μου έλεγε κάποιος τι θα γινόταν σήμερα, θα τον πέρναγα για τρελό. Να τον έχω απέναντί μου ολοζώντανο και να μιλάμε; Τι για την παράσταση είπαμε, τι για την περιοδεία,,, είχε πάρα πολύ κόσμο αλλά αυτός εκεί συζήτηση κανονική. Και μου λέει στο τέλος "Ελπίζω να σας ξαναδω σε κάποια παράσταση η έστω τυχαία στην Πατησίων". Κ εγώ τι να του πω; Ότι έχουμε συναντηθεί σε κάθε κεντρικό δρόμο της Αθήνας αλλά που να το ξέρει; Τέλος πάντων του είπα πως θα ξαναπάω, του είπα πως από την Πατησίων περνάω κάθε μέρα μιας και δουλεύω στο μαγαζί που είναι στη γωνία από εκεί που συναντηθήκαμε, τον καληνύχτισα και έφυγα να παραλογιστώ με την ησυχία μου. Και έρχομαι και αναρωτιέμαι αγαπητό ημερολόγιο, είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά; Είναι πολύ παραπάνω από ότι θα μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ. Κι αν όντως υπάρχει μοίρα και αν συνεχίσω να ονειρεύομαι διάφορα, μήπως την προκαλέσω; Δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω μπορεί να χαρακτηριστεί ευτυχία. Αλήθεια πως λέγεται αυτό το συναίσθημα όταν ζεις κάτι το οποίο καλά καλά δεν τόλμαγες να ονειρευτείς;

Εκείνο το βράδυ η Μαργαρίτα κοιμήθηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Ο ύπνος την πήρε στο πάτωμα σχεδόν ξημερώματα. Δίπλα της πεταμένο το ημερολόγιο, ένα στυλό, το πρόγραμμα της παράστασης και ένα παλιό αυτόγραφο του Σωκράτη που της είχε φέρει ο κολλητός της πριν δέκα χρόνια. Που να 'ξερε τότε...

Την ίδια ώρα σ' ένα άλλο δωμάτιο κάπου στην Αθήνα ο Σωκράτης χάζευε τα κυκλάκια από καπνό που σχημάτιζε με το τσιγάρο του, πριν ακουμπήσουν το ταβάνι και διαλυθούν. "Αυτό που σκέφτομαι δεν έχει κανένα νόημα", κατέληξε και έσβησε το τσιγάρο. Παρ' όλα αυτά χωρίς να το καταλάβει κοιμήθηκε και αυτός με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

(to be continued... // Ο τίτλος είναι ένας στίχος από το κομμάτι Little Ghosts των Empty Frame)

Part I: When somebody thinks you 're wondeful

http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=starry+night#/d1fldxc

Πρόλογος

Η ιστορία που ξεκινάει παρακάτω είναι εντελώς φανταστική. Πρόσωπα και καταστάσεις δεν έχουν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι κάποιες μικρές λεπτομέρειες να έχουν συμβεί και να έδωσαν την αφορμή για αυτή την ιστορία. Δεν είστε υποχρεωμένοι να τη διαβάσετε. Η ύπαρξη της δεν επιτελεί κάποιο σκοπό πέραν απ' το πολύ απλό ότι είναι ο μόνος τρόπος κάποια όνειρα και κάποιες μικρές χαζές σκέψεις να αποκτήσουν λίγο πραγματικό χρόνο και οντότητα πριν αντικατασταθούν από τις επόμενες. Σε καμία περίπτωση δεν είναι το κείμενο που θα αλλάξει τη ζωή σας και μάλλον ούτε και τη δική μου. Το μόνο που μπορεί είναι να κάνει τον εφηβικό ρομαντικό σας εαυτό λίγο πιο χαρούμενο. Όπως και το δικό μου. Καλή ανάγνωση λοιπόν!

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

-Σου λέω είμαι σίγουρος. Είναι η ίδια κοπέλα.
-Αυτή που είχες δει τότε στο θέατρο;
-Ναι.
-Και την είχες δει και την επόμενη μέρα στο δρόμο.
-Ναι.
-Και την ξαναείδες χθες έξω από το μαγαζί που ήσουν;
-Ακριβώς.
-Ρε μήπως σε παρακολουθεί;
-Το αποκλείω. Άσε που ούτε για την προηγούμενη φορά είμαι σίγουρος ότι με είδε, και χθες σίγουρα δε με είδε. Κοίταζε αλλού την ώρα που πέρναγα από δίπλα της.
-Και δηλαδή δε σε είδε ποτέ;
-Πως, είδε την πλάτη μου. Με είδε η φίλη της που ήταν μαζί αλλά μέχρι εκείνη να το καταλάβει είχα ήδη προχωρήσει. Άκουσα τ' όνομά της όμως. Μαργαρίτα...
-Ε έπρεπε τότε να γυρίσεις και να της πεις "Γεια σου Μαργαρίτα". Ή που θα λιποθύμαγε ή που θα σε πέρναγε για ηλίθιο.
-Μη με δουλεύεις δε γινόταν να γυρίσω και το ξέρεις. Αλλά τώρα είμαι περίεργος να τη γνωρίσω ακόμα πιο πολύ από πριν.
-Για να καταλάβω ρε Σωκράτη, είδες ένα βράδυ μια κοπέλα στο θέατρο , την ξαναείδες την επόμενη μέρα στο δρόμο, την ξαναείδες χθες και θες να τη γνωρίσεις.
-Ακριβώς.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω. Το θεωρείς τυχαίο που τη συναντάω στο δρόμο;
-Όχι θεωρώ πως σ' έχει βαρέσει η ζέστη και βλέπεις μια άγνωστη οπτασία μπροστά σου. Σύνελθε χριστιανέ μου. Και ακόμα και η ίδια να είναι προφανώς κυκλοφορεί στο κέντρο όπως κι εσύ και όπως χιλιάδες ακόμα άνθρωποι. Οπότε όχι δεν πιστεύω ότι είναι σημάδι της μοίρας. Αντίθετα πιστεύω στο σημάδι της σφαλιάρας που θα φας απ' τη δικιά σου αν σ' ακούσει.
-Μπορείς να μην είσαι τόσο ξενέρωτος;
-Με προκαλείς.
-Ό,τι και να λες εγώ είμαι σίγουρος πως δεν είναι τυχαίο. Και όταν την ξαναδώ θα της μιλήσω.

     Και προφανώς δεν ήταν εντελώς τυχαίο. Μάλλον για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν στο μυαλό του. Η άγνωστη κοπέλα ήταν το ίδιο πρόσωπο και όσες φορές την είχε δει είχαν όντως συναντηθεί. Και μερικές φορές ακόμα που δεν το ήξερε γιατί ήταν αδύνατον να την προσέξει μες τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως και η Μαργαρίτα την πρώτη φορά που τον είδε τυχαία στο δρόμο, μια μέρα μετά το θέατρο είχε πάθει σοκ με τη σύμπτωση. Αυτά δεν είναι να συμβαίνουν σε ονειροπόλο άνθρωπο. Τη δεύτερη φορά που πέρασε από δίπλα της και δεν τον κατάλαβε ήταν ακόμα χειρότερα γιατί όταν το κατάλαβε έψαχνε τοίχο να κοπανήσει το κεφάλι της (και τον βρήκε).

     Η Μαργαρίτα από μικρή είχε μια τάση να ονειρεύεται και να ερωτεύεται το άπιαστο. Οπότε από την πρώτη στιγμή που είδε το Σωκράτη, τον ορισμό του άπιαστου, δεν ήταν δύσκολη η συνέχεια. Σίγουρα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που τον είδε και μαγεύτηκε. Αλλά όπως και όλες οι άλλες έτσι και αυτή σκεφτόταν φανταστικά σενάρια με happy end. Και ερχόντουσαν κι αυτές οι τυχαίες συμπτωματικές καταστάσεις που δυσκόλευαν την κατάσταση. Όχι ότι άλλαζε κάτι βέβαια. Δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να του μιλήσει. Και να του πει τι; Ότι είναι καταπληκτικός; Του το έχουν πει κι άλλοι που η γνώμη τους έχει και μεγαλύτερη βαρύτητα. Ότι την πρώτη φορά που τον είδε να παίζει στη σκηνή της κόπηκε η ανάσα; Εξάλλου το επικρατέστερο σενάριο ήταν να κάθεται και να τον κοιτάσει σα χαζή με τη γλώσσα δεμένη κόμπο. Οπότε ασ' το καλύτερα, από μακριά που είναι και πιο αναίμακτα.
 
     "Δε βοηθάς όμως και εσύ καλέ μου. Οι αφίσες της καινούριας σου παράστασης είναι απλά παντού". Αυτό σκεφτόταν η Μαργαρίτα έχοντας σταματήσει μπροστά από μια αφίσα στην Πατησίων. Όχι ότι η συγκεκριμένη αφίσα είχε κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες. Απλά κάθε μέρα σταμάταγε για να τον χαζέψει σε διαφορετικό σημείο. Μην την πάρουν και χαμπάρι...

-Να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση;
-Παρακαλώ;
-Λέω θα χαρώ πολύ να έρθετε να μας δείτε στην παράσταση...

(to be continued...)