Το βιβλίο της ζούγκλας

 

ANARCHY - WALLPAPER by =7shadows from deviantart.com

Ζούμε πλέον σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι έχουν αρχίσει και εξαγριώνονται. Σκοτώνουν για λίγα χρήματα. Προσπαθούν να ακουστούν με λάμψη και εκκωφαντικό θόρυβο παρασέρνοντας μαζί τους ένα παιδί που ήρθε σε αυτόν τον τόπο για να γλυτώσει από τις ίδιες φονικές λάμψεις της πατρίδας του. Μάθαμε να ζούμε καταναλώνοντας όλο και περισσότερο για να χορτάσουμε την ακόρεστη πείνα μας, αυτή που θεωρητικά άφησε η κατοχή, η χούντα, ο κάθε βάρβαρος που λέει και ο Καβάφης αν δεν κάνω λάθος. Η γενιά των γονιών μου δεν έζησε ούτε κατοχή, ούτε εμφύλιο; Ποια πείνα προσπαθούσε να χορτάσει λοιπόν; Είναι ο φόβος του Ελληνάρα (και σιχαίνομαι ειλικρινά να χαρακτηρίζω τους συνανθρώπους μου έτσι και πάντα το απέφευγα αλλά έτσι είναι), είναι αυτό το αίσθημα κατωτερότητας, το κόμπλεξ μας μπροστά στο έξω. Από τη σύσταση του ελληνικού κράτους που τρέχαμε πίσω από το "κεφάλαιο της διασποράς" που θα έσωζε τη χώρα. Αυτός ο φόβος μη σε πούνε Τούρκο, Ανατολίτη, δηλαδή απολίτιστο όπως σημαίνει στη συλλογική μνήμη των ανίδεων, αυτή η ανάγκη να αποδείξεις πως είσαι Ευρωπαίος, πως είσαι Άγγλος, Γάλλος, Γερμανός και κάτι παραπάνω ενώ ντρεπόσουν για τον ίδιο σου τον εαυτό. Και ήρθε η δεκαετία του '80 και δώθηκαν ξένα λεφτά για να φας και σε έπεισαν να πάρεις video και να χορεύεις disco και να κάνεις ασφάλεια ζωής και να πάρεις δάνειο για να ζήσεις καλά και σε μάθαν να απλώνεις το χέρι σου παραπάνω από εκεί που μπορείς να φτάσεις και στα δίναν αβέρτα τότε γιατί κάποιος μάγκας δανειζόταν τα άπειρα. Και σε έπεισαν πως είσαι πεινάλας και πως πάντα πρέπει να ζητάς και κάτι παραπάνω για να φτάσεις τον άλλο το μεγάλο που ποτέ δεν έφτανες. Δεκαετία του '80 που εγώ και οι φίλοι μου και όχι μόνο θεωρούμε πλέον cult, αλλά που η αθωότητα της βιντεοκασσέττας που να συγκριθεί με την ψευτιά του lifestyle 24/7 της ελληνικής τηλεόρασης. Και έβλεπα χθες σε ένα show αυτόν το συμπαθέστατο ηθοποιό να κοιτάει τους "κριτές" της εκπομπής με φοβισμένο και ευγενικό βλέμμα, αυτόν που στα 21 του τα κοριτσάκια ούρλιαζαν έξω απ' την πόρτα του και τον τρομοκρατούσαν επειδή η κοινωνία ήθελε το είδωλό της και το φόρτωσε στις πλάτες του. Φαντάσου να είσαι 21 και να ακούς ουρλιαχτά έξω απ' την πόρτα σου, και να πρέπει να συνεχίσεις να κρατάς το χαλινάρι της ζωής σου. Και μέχρι και το σύστημα της showbiz αποφάσισε να φτύσει τα είδωλα του για να κάνει καινούρια. Το θέμα είναι πως τα τωρινά είδωλα των 00s αμφιβάλλω αν θα έχουν επιβιώσει σε 20 χρόνια για να μας πούνε τότε πια τις ιστορίες τους. Και για να επανέλθω... είχαμε γίνει ένας λαός σαν παραφουσκωμένη γαλοπούλα. Τρώγαμε, τρώγαμε, τρώγαμε για να μας σφάξουν την πρωτοχρονιά. Και ξαφνικά σκάει ένα Χρηματηστήριο κάπου στο '90 εκεί που οι τηλεοράσεις και τα αυτοκίνητα ήταν τόσα όσα τα μέλη της οικογένειας. Και ξαφνικά σκάνε και τα πρώτα μέτρα που σου σφίγγουν την τσέπη. Και λες οκ θα περάσει, θα ξαναφάω. Και δεν περνάει. Και αλλάζει το νόμισμα. Και η κυβέρνηση. Και έχεις γίνει Ευρωπαίος. Και από παντού σε κλέβουν (κλέβεις κ εσύ αν και εφ' όσον μπορείς) και οι τιμές όλο και ανεβαίνουν και ο μισθός σου μένει ίδιος και απαράλλαχτος. Και το ένα σκάνδαλο σκάει μετά το άλλο. Ξέπλυμμα χρήματος, διαφθορά, απάτη. Όχι πως πριν δεν υπήρχαν. Απλά ο μηχανισμός των ΜΜΕ δεν είναι τόσο ευέλικτος όσο της κυβέρνησης στο να αλλάζει το πρόσωπό του και το χέρι που φιλάει. Και μετά έρχεται η κρίιιιιιιιση. Και ο μισθός μειώνεται. Και σε πιάνει πανικός με όλα αυτά που ακούς. Και συνειδητοποιείς τώρα τη ματαιότητα του τρόπου ζωής σου όλα αυτά τα χρόνια. Και γίνεσαι αγρίμι. Πρώτα οι φοιτητές το πάλεψαν μέχρι όσο έπαιρνε. Μετά ήρθε ο περσινός Δεκέμβρης αλλά το κακό δεν εξοστρακίστηκε. Και τώρα μεταλλασόμαστε σε μια κοινωνία άγριων ζώων που ψάχνει να βρει τρόπους να επιβιώσει αδιαφορώντας για τις "παράπλευρες απώλειες". Και ούτε καν να κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου, να πατήσεις το κουμπί και να χαζέψεις την κάθε ψωνάρα δε μπορείς πια. Και μακάρι μήπως και κάνεις κάτι... Γιατί φοβάμαι πως ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα;

When as a child I used to bathe in my blue heaven

my mother's lullaby would soothe and keep me warm

and in my room a candle burning

outside the wind that would be blowing up a storm

(Πυξ Λαξ (ναι Πυξ Λαξ) - Deep Blue Hurting Sky)

http://www.youtube.com/watch?v=RtA5FrNIN90

Post love

If we feel that good with this kind of love

which sometimes remains silent and sometimes not...

we can take the train or take the plane

and see lots of things

or nothing

to see lots of things

or nothing

 

 If we are that strong and feel ok with saying "no" to so many "maybe"...

There is Time, so long indeed

That one can live for another

That one can live for another

 

If we feel like that warm to make jokes in the middle of the road

In front of the people

   I don't know for what else I could hope

                                 I said that I will lose but I am winning

I said I will lose

     But I am winning...

Magic ?

Μπορεί να φταίει η εξεταστική...

Μπορεί να φταίει ο εγκλεισμός μου στο σπίτι...

Για κάποιο λόγο αυτά που διαβάζω επιβεβαιώνουν αυτό που ζω

Το μυαλό παιχνίδια παίζει για να ξεφεύγει

Το μυαλό δε μπορεί να μείνει συγκεντρωμένο σε κάτι που το πονάει

Είναι αέρας και σκορπάει

Είναι απλά η ανάγκη μου να ξεφύγω και να ονειρευτώ?

Και αν υπάρχει μια στιγμή που κάνει τη ζωή σου παραμύθι

Μήπως βρήκα το δικό μου?

For you

Αυτό το τραγούδι δεν είναι ότι μου θυμίζει μία συγκεκριμένη εικόνα ή χίλιες συγκεκριμένες εικόνες. Είναι που μιλάει μέσα μου για κάτι που αγαπάω τόσο πολύ κ που είναι σημαντικό για μένα. Με κάνει να νιώθω εκατομμύρια μικρά λαμπερά συναισθηματάκια να γίνονται αστερόσκονη μέσα μου. Ίσως γιατί μου θυμίζει το δικό μου αστέρι, τον δικό μου ήλιο. Μ' έκανες να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω... γιατί μόνο όταν νιώθεις έντονα κ όταν αγαπάς πολύ βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις όταν όλα σε σπρώχνουν κάτω, αλλά μόνο τότε πάλι, όταν αγαπάς πολύ ίσως να βρίσκεις και τη δύναμη να σταματήσεις. Γιατί όταν μπεις στην τροχιά γύρω από τον ήλιο δεν είναι εύκολο να βγεις ακόμα και αν σε καίει.

Μπορεί να μην ήταν χλωμός, ούτε καν Σεπτέμβρης, μπορεί να έριξες μαύρες πέτρες, μπορεί να έχω ξεχάσει πόσες φορές μέτρησα τ' αστέρια για να γυρίσεις πίσω, μπορεί το τέλος να πλησιάζει πιο αργά ή πιο γρήγορα, ποιος μετράει πια άλλωστε, μπορεί όντως, που όντως νόμιζα, πως η Τύχη και η Μοίρα αλλιώς θα το έγραφαν. Η μουσική μιλάει μέσα μου, οι στίχοι μιλάνε μέσα μου, τα πάντα κυλάνε μέσα μου, όλα είναι ρευστά, προσπαθούν να πάρουν ένα σχήμα.

Με έχεις κάνει να νιώσω απίστευτα πράγματα, ακραία, μαγικά, τρομακτικά, ονειρικά... και θέλω να τα περιγράψω αλλά νιώθω πως δε μπορώ, είναι πολύ παραπάνω από μένα. Και τα καλά και τα κακά μας έφεραν στο δρόμο που είμαστε τώρα. Και δεν αφήνω τίποτα απ' έξω.

Ό,τι κι αν είναι να γίνει εγώ θέλω απλά να σου ψυθιρίσω στ' αυτί πόσο πολύ σε αγαπάω.

χωρίς τίτλο...

Η βασίλισσα και ο ιππότης

Σήμερα που σου μιλάω είμαι βασίλισσα... και εσύ είσαι ιππότης. Το αποφάσισα. Δηλαδή στον πραγματικό κόσμο εγώ είμαι η PeNNy LaNe... και εσένα δεν ξέρω πως να σε πω γιατί δεν ξέρω τι σου αρέσει και τι όχι, που συχνάζεις και που όχι, πως είσαι όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, ποιους ανθρώπους αγαπάς... και μάλλον κάποτε που ήμουν η περισσότερο έξυπνη ή περισσότερο πληγωμένη είχα αποφασίσει πως οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν. Forever. Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν σταμάτησα να σ' αγαπάω ούτε στον πραγματικό κόσμο ούτε στον δικό μου. Και πιστεύω πως είσαι αρκετά έξυπνος για να το καταλάβεις αυτό. Που λες κοίτα να δεις κάτι πράγματα... μια μέρα... μου έλειψες. Δηλαδή πάντα μου έλειπες λιγουλάκι, αλλά τώρα μου έλειψες πολύ. Και πίστεψα πως μπορούσαμε πλέον να βρεθούμε στον πραγματικό κόσμο και να πούμε 2 κουβέντες. Να δω τι κάνεις, πόσο έχεις μεγαλώσει, πόσο έχεις ομορφύνει... κι εσύ με γείωσες. Επίτηδες, καταλάθος, δεν ξέρω. Και μάλλον δεν πρόκειται να το μάθω. Και δεν παραπονιέμαι, ούτε ζητάω τα ρέστα από πουθενά. Μια απλή διαπίστωση κάνω. Ότι ίσως και να έχω πάρει κάποια πράγματα πολύ μα πολύ μα πολύ λάθος. Αλλά και ποιο το νόημα να τα πάρω τώρα πια σωστά. Τι θα κερδίσω? Την αλήθεια? Την ξέρω... και η αλήθεια είναι η αλήθεια που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. Ρε να σου πω κάτι? Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται, ακούς? Άλλο ο έρωτας, ο έρωτας είναι αστερόσκονη, είναι σπάνιο, είναι λαμπερό, είναι παραμυθένιο αλλά φεύγει. Η αγάπη όμως? Τώρα τι μας κάνει ν' αγαπάμε κάποιους ανθρώπους, να μισούμε κάποιους άλλους κτλ δεν είμαι τόσο σοφή για να στο πω. Όχι ότι με ρωτάς, φανταστικό διάλογο κάνω.

Ακριβώς λοιπόν επειδή σ' αγαπάω επέτρεψε μου να πάω στον κόσμο μου που είμαι βασίλισσα και εσύ είσαι πάντα ιππότης που με ένα περίεργο δικό του τρόπο τον είχα κάνει στο τέλος λιγάκι πολύ λιγάκι να με αγαπήσει. Γιατί στη δική μου χώρα των θαυμάτων έχω λαγούς, και τρελούς καπελάδες και άσπρους δράκους ποταμούς και ροζ τοίχους και αστεράκια στη μούρη μου... και βρήκα και πρίγκηπα και κούκλο μάλιστα και έχω και αληθινούς φίλους και ζαχαρωτά και μουσικές και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Έχω και έναν ιππότη, εσένα.


ps: http://erwteumenh-sxizofrenhs.blogspot.com/2007/07/you-are-splendid-butterfly.html

Χριστούγεννα?

Απέναντι μου υπάρχει ένα πανέμορφο στολισμένο δέντρο. Το σπίτι έχει τόσα λαμπάκια που αποτελεί από μόνο του οικολογική καταστροφή. Η κουζίνα είναι τίγκα στο φαΐ, κυρίως κρέας και υπάρχουν παντού κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σοκολατάκια. Όλα δηλαδή φυσιολογικά όπως κάθε χρόνο. Μόνο εγώ για ένα περίεργο λόγο δε μπορώ να "αποκτήσω" χριστουγεννιάτικη διάθεση, όσα σοκολατάκια κι αν φάω, όσα κάλαντα κι αν ακούσω. Δεν είναι η τυπική μελαγχολία των Χριστουγέννων η οποία έχει γίνει και λίγο κλισέ. Τα Χριστούγεννα μου αρέσουν σαν γιορτή. Απλά φέτος δεν μπορώ να μπω στη φιλοσοφία τους, δεν με αγγίζουν ούτε στολισμοί, ούτε εορτασμοί. Όχι επειδή είμαι στενοχωρημένη, κάθε άλλο, είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο καλά μέσα μου. Άλλες φορές, πριν 2 χρόνια ας πούμε ήμουν τόσο στενοχωρημένη που δεν ήθελα να γιορτάσω Χριστούγεννα. Φέτος δεν μπορώ. Νιώθω πως είναι κάποιος πάνω απ΄το κεφάλι μου και με πιέζει "Πρέπει να γιορτάσεις!". Είναι εξαιτίας όλων αυτών που γίνανε και δε μπορώ να επιστρέψω στην πραγματικότητα που υπήρχε πριν? Είναι που δε μπορώ να βγάλω απ' το μυαλό μου ότι όχι πολύ μακριά από μένα μια οικογένεια έχασε το παιδί της τόσο άδικα? Είναι πάρα πολλά που μακάρι να είχαν κάποιον ειρμό μέσα μου για να τα πω ή να τα γράψω και καταλαβαίνω απόλυτα όλους αυτούς που γιορτάζουν αυτές τις μέρες και πόσο δύσκολο είναι να μην το κάνουν. Και ίσως να είναι απλά στις λέξεις ή στις έννοιες η διαφορά μας και όχι στην πράξη αλλά πραγματικά ώρες ώρες με τρομάζει αυτή η "κανονικότητα" και το πείσμα πως όλα συνεχίζονται κανονικά. Τέλος πάντων, έκατσα κ έσκασα πάλι απόψε, και ενώ θα έπρεπε να χονεύω το πολύ φαγητό, προσπαθώ να χωνέψω την καθημερινότητα μου πάλι και να γυρίσω (?) εκεί που με άφησα 21 αν δεν κάνω λάθος μέρες πριν. Και να αγχωθώ για τους συγγενείς που είδα και δεν αντέχω, για τα κιλά που θα πάρω αν δεν σταματήσω να τρώω το καταπέτασμα, για ανθρώπους που αγαπάω και δεν ξέρω αν είναι μακριά ή πολύ μακριά. Όχι ότι δεν αγχώνομαι για αυτά, αλλά θα έπρεπε να αγχωθώ με το γιορτινό περιτύλιγμα από γκυ και άχνη ζάχαρη γύρω από τον ροζ μικρόκοσμό μου. Παρ' όλα αυτά το soundtrack παραμένει το ίδιο... ίσως για κάποιους να 'ναι ακόμα γιορτή (μα ποιοι είναι αυτοί)... γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά, χρόνια πολλά, χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια, που λέει και ο Φοίβος.