Destiny?

A_Night_in_the_Stars_by_C4M30

Είναι συνήθεια χρόνων να μη μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Πόσο μάλλον τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια. Η διαφορά είναι όμως πως χάρη στο διαδίκτυο μπορώ να μοιραστώ τις όποιες σκέψεις μου μαζί σας. Η νύχτα κρύβει μια μαγεία. Τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και το μυαλό ταξιδέυει πιο εύκολα. Σα να μη χρειάζεται να είμαστε τα ίδια ορθολογικά όντα που γινόμαστε κάτω απ' το φως του ήλιου. Όπως λέει και ένα τραγούδι "Η νύχτα ό,τι και να γίνει αναλαμβάνει την ευθύνη". Όχι;

Ας φύγουμε όμως από τη μαγεία της νύχτας και ας έρθουμε σε άλλα αιώνια αναπάντητα ερωτήματα που με βασανίζουν από πιτσιρίκι. Υπάρχει μοίρα; Πεπρωμένο; Δε θα πέσω στο τετριμμένο με τις συνωμοσίες του σύμπαντος σε συνάρτηση με τις προσωπικές μας επιθυμίες, αλλά το ερώτημα παραμένει. Μοίρα ή τύχη; 

Αν και Αιγόκερως είμαι φύσει ρομαντικός άνθρωπος. Σε αηδιαστικό ενίοτε βαθμό. Τι να πω; Φταίνε οι πολλές ταινίες με πριγκίπισσες του Disney, φταίει η πολλή τηλεόραση που έβλεπα από μικρή; Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να σταματήσω να ονειρεύομαι και να ζητάω το παραμυθένιο τέλος. Και κάθε φορά που απογοητεύομαι να σκέφτομαι πως δεν πειράζει γιατί στο τέλος όλα θα είναι ακόμα πιο μαγικά απ' ό,τι φαντάζομαι. Everything will be ok in the end, if it's not ok it, it's not the end. Όχι;

ΤΙ γίνεται όμως όταν σε αυτόν τον ρομαντικό και ονειροπόλο άνθρωπο αρχίζουν και συμβαίνουν μικρές μικρές ευτυχείς συμπτώσεις; Αρχίζει και κοιτάει καχύποπτα γύρω του και αναρωτιέται μήπως τον χτύπησε η ζέστη και η λογική του τον εγκαταλείπει. Και, αν υπάρχει μοίρα; Και αν αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τυχαία; Και αν η ανέμη με την κόκκινη κλωστή έχει ξεκινήσει να γυρίζει και με πάρει και μένα μαζί;

Σε κάθε γωνία, κάθε δρόμο, κάθε πεζοδρόμιο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία. Βιαστικοί, αφηρημένοι, κουρασμένοι... ίσως αυτός ο ξένος που περνάει δίπλα σου και δεν του ρίχνεις ούτε ματιά να είναι το άλλο σου μισό. Θεωρητικά δεν πιστεύω πως υπάρχει το άλλο μας μισό, πρακτικά όμως θα ήθελα πάρα πολύ να το πιστέψω μια μέρα.

Ας πούμε λοιπόν για την ιστορία πως μια νύχτα μαγική όπου τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα, σε μια πόλη μαγική που παίζει περίεργα παιχνίδια, μια κοπέλα περπατούσε αφηρημένη σε ένα πεζοδρόμιο. Και ένας άνδρας βγήκε από ένα μαγαζί πέρασε από δίπλα της και προχώρησε μπροστά της. Αυτός μπορεί να μην την είδε ποτέ και παραλίγο να μην τον έβλεπε και αυτή ποτέ. Και εδώ έρχεσαι και λες ότι και να τον έψαχνε, μπροστά της δεν θα τον έβλεπε. Μικρά, χαζά, παιδικής ψυχής όνειρα που από ένα παιχνίδισμα της τύχης (ή της μοίρας) μοιάζουν να φλερτάρουν με την πραγματικότητα.Και η κοπέλα να σκέφτεται "δε μπορεί, δε γίνεται να βρεθήκαμε την ίδια στιγμή, το ίδιο δευτερόλεπτο, στο ίδιο πεζοδρόμιο".

Αν κάθε φορά ονειρεύεσαι το άπιαστο, τότε μιλάμε για τον ορισμό του άπιαστου. Επίσης, όσο μεγάλη και αν είναι η Αθήνα, αν βγαίνεις στο κέντρο, μια-δυο-τρεις πέφτεις μούρη μεμούρη με τους υπόλοιπους που βγαίνουν και αυτοί στο κέντρο. Πολύ ρεαλιστικό. Πολύ πεζό. Not for me... Και αν, αν όλες αυτές οι τυχαίες συναντήσεις οδηγούν σε κάτι μοιραίο;

(Ελπίζω να μην σας τρέλανα. Μην τα παίρνεται και τοις μετρητοίς, είναι νύχτα, κάνει ζέστη και έχω αχαλίνωτη φαντασία... τα 'χουμε πει αυτά!) 

PS: Horace, thanx for the ost!

Για πάντα...

http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=starry+night#/d1bz4c1

Αυτό ήταν ένα από τα φιλοσοφικά ερωτήματα που αναπτύξαμε με το φίλο μου G. το βράδυ της Δευτέρας τρώγοντας σουβλάκια στο Γκάζι. Ναι πιστεύω πως τις σπουδαιότερες και τις σοβαρότερες συζητήσεις τις κάνεις φαγωμένος αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Με τον G. λοιπόν βρεθήκαμε σχεδόν απρογραμμάτιστα και με ένα μήνυμα της τελευταίας στιγμής στη συναυλία της Zaz. Η οποία ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλή και η Zaz πάρα πολύ αξιόλογη. Ακόμα αδυνατώ να καταλάβω πως μια street performer που κουβαλάει αυτή την αύρα και την κουλτούρα των μουσικών του δρόμου έχει καταφέρει και έχει αγγίξει άπειρο αντικειμενικά ανίδεο μουσικά κόσμο που τα σπάει στα μπουζούκια και στα clubs. Πραγματικά λύστε μου αυτή την απορία, πέρα από το πιασάρικο "Je veux" καταλαβαίνεται τι θέλει να πει αυτή η κοπέλα; Αλήθεια πόσο καιρό έχω να δω στη χώρα μας μια αξιοπρεπή ορχήστρα του δρόμου να παράγει τέχνη; Τέλος πάντων, απορίες μεταμεσονύκτιες... 

Και επανέρχομαι, αφού τραγουδήσαμε, χορέψαμε, τσακωθήκαμε με ταξιθέτες και βγάλαμε φωτογραφίες (ευχαριστούμε Gregoire!), προλάβαμε στο τσακ το τελευταίο μετρό όπου καθ' οδόν από Κατεχάκη για Σύνταγμα, αποφασίσαμε να φάμε σουβλάκια στο Γκάζι και να κάνουμε βολτίτσα μιας και είχε τόσο ωραία βραδιά. Το ότι είχαμε και οι δυο δουλειά το επόμενο πρωί δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Τρώγοντας λοιπόν και περπατώντας ξεκινήσαμε μια συζήτηση σχετικά με το "για πάντα". Τελικά υπάρχουν άνθρωποι, σχέσεις, όνειρα, που να κρατάνε για πάντα; Ή είναι μια αυταπάτη για τους πιο ρομαντικούς; Είναι στη φύση του ανθρώπου να δένεται ή  είναι κάποια μορφή ανασφάλειας για κάποιους; Συνειδητοποιήσαμε πως στις ζωές και των δυο μας (και όχι μόνο μιας και φέρνω στο μυαλό μου και άλλες περιπτώσεις) υπήρξαν άνθρωποι και σχέσεις που έμοιαζαν τόσο δυνατές και ήσουν σίγουρος πως θα κράταγαν για πάντα. Και όμως τζίφος. Αλλάζουν οι άλλοι, αλλάζουμε εμείς... κάποια στιγμή κάποιος γίνεται ανεπαρκής, λίγος για τον άλλο. Δεν υπονοώ ότι φταίει ο ένας και ο άλλος καθόταν ήσυχος ήσυχος στη γωνιά του. Πάντα πίστευα και πάντα θα το πιστεύω (πάντα; μέχρι αποδείξεως του εναντίου τέλος πάντων) ότι για να σπάσει κάτι το έχουν πετάξει και οι δύο, άλλος πιο πολύ και άλλος πιο λίγο. Το θέμα είναι πως έχουμε γίνει πολύ εγωιστικά όντα για να δεχθούμε τον άλλον ακριβώς όπως είναι. Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Όλοι μας για να κερδίσουμε κάποιον που μας ενδιαφέρει σε οποιοδήποτε επίπεδο, δείχνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Αυτοί που θα γίνουν φίλοι μας και θα έρθουν κοντά μας θα δούνε περισσότερες πτυχές του, ίσως και σχεδόν όλες. Και εδώ εμπεριέχεται ο παράγων εγωισμός. Γιατί γνώρισες κάποιον και τον αγάπησες όπως είναι. Σου ταίριαζαν και τα καλά του και τ΄ανάποδά του. Με ποιο δικαίωμα αυτός ο άλλος τολμάει να αλλάξει; Γιατί αλλάζει τη συμπεριφορά του και τον τρόπο σκέψης του και πρέπει να επενδύσεις εκ νέου για να τον αγαπήσεις στη νέα του version; Αλλά μήπως και εμέις δεν κάνουμε το ίδιο;

Εγωισμός, ζήλια, ανασφάλεια... κάποτε μου είχαν πει πως δε μπορείς να χαρακτηρίσεις αυτά τα συναισθήματα καλά ή κακά. Ένα έχω να πω, μακριά από μας. Το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και να σε κάνουν να μοιάζεις με ένα μικρό κακομαθημένο παιδί.

Αλλά ας πάμε σε πιο ευχάριστες σκέψεις. Το αν υπάρχει το "για πάντα" ή όχι δεν το ξέρω. Νιώθω όμως τυχερή γιατί στη δική μου ζωή υπάρχουν άνθρωποι που ήταν και είναι πάντα εκεί (ναι στις υπέροχες φίλες μου αναφέρομαι που με ανέχονται από το νηπιαγωγείο /γυμνάσιο/ λύκειο) και εύχομαι να είναι για πάντα. Θα μου πεις κάθε φορά που το έχω πει αυτό το αντίθετο συνέβη αλλά αν δεν προκαλέσουμε και λίγο τη μοίρα μας τι κάνουμε σε αυτή τη ζωή; Από εκεί και πέρα μπορούμε πάντα, σε κάθε ηλικία και σε όποιο περιβάλλον, να γνωρίζουμε νέους ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζουμε, μπορούμε να επικοινωνήσουμε και μπορούμε να τους κρατήσουμε μια θέση δίπλα μας. Με λίγη ή πολλή προσπάθεια μπορεί να κρατήσουν αυτή τη θέση για πάντα. Αλλιώς όσο κρατήσουν. Σημασία έχει να μη μένεις κολλημένος στο παρελθόν (ναι εγώ το λέω αυτό) και να μπορείς να προσαρμοστείς με κάθε νέο δεδομένο στη ζωή σου, για να μπορείς να δεχθείς και νέα πρόσωπα σε αυτήν. Εξάλλου όπως 'λέγαν κάποτε και οι αγαπημένοι s1ngles "ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην επόμενη γωνία".

Συνεχίζοντας τη βόλτα μας από το Γκάζι στο Σύνταγμα χαζέψαμε το παλιό αμαξοστάσιο και σκεφτόμασταν πόσο ωραία πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν εκεί μέσα και πόσο πίσω είμαστε σαν λαός σε κάποια τέτοια θέματα. Λίγο πιο πάνω στον πεζόδρομο μια ομάδα ανθρώπων έκανε μεταμεσονύκτιο μάθημα tango. Και επανερχόμστε στο έτερο αγαπημένο θέμα του πόσο αγαπάω αυτή την πόλη γιατί μια απρόσμενη βόλτα κάνεις και συναντάς από το πουθενά κάτι υπέροχο. Γιατί τι πιο υπέροχο από ανθρώπους ελεύθερους και ευτυχισμένους να απολαμβάνουν ένα ανοιξιάτικο βράδυ χορεύοντας tango στη μέση του πουθενά. Πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι δε χρειάζεται να βάλουμε τακούνια και να πληρώσουμε 15 ευρώ το ποτό για να διασκεδάσουμε. Τόσοι όμορφοι δημόσιοι χώροι όπως ο πεζόδρομος του Θησείου πεθαίνουν κάθε μέρα επειδή όλοι είμαστε από εκεί περαστικοί. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να τους κάνουμε πάλι δικούς μας.

Αυτές ήταν μερικές από τις σκέψεις μιας νύχτας μαγεμένης και γλυκιάς που λέει και ο Αγγελάκας. Με πολλή μουσική, πολλά αναπάντητα ερωτήματα και πολλά όνειρα. 

Rock me Amadeus!!!!

Το κόλλημά μου με τον εν λόγω κύριο πολλοί το ξέρετε. Δεν το κρατάω και κρυφό. Και για ποιο λόγο άλλωστε; Αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Ναι στην αρχή ήταν ένα εφηβικό κόλλημα. Από το Σάκη Ρουβά μέχρι τον Kurt Cobain, όλα τα κοριτσάκια έχουν στολίσει τον τοίχο τους με την αφίσα κάποιου. Εγώ με του Χριστόφορου. Αλλά το θέμα ξεπερνάει το εμφανισιακό. Ναι ok στα 14 μου μπορεί να μου θύμιζε κάποιον που μου άρεσε αλλά από εκεί και έπειτα ο λόγος που είμαι fan του συγκεκριμένου ανθρώπου δεν είναι μόνο αυτός.
Όταν το 2000 είδα τα πρώτα επεισόδια του "Να με προσέχεις", κόλλησα. Σε πρώτη φάση με το τραγούδι των τίτλων και έκατσα να χαζέψω το επεισόδιο. Στη συνέχεια με όλα τα υπόλοιπα τραγούδια που έπαιξαν καθώς και με το πολύ καλό cast (ακόμα θεωρώ το δίδυμο Παπακαλιάτης - Μαρκουλάκης αξεπέραστο στη μικρή οθόνη). Και μετά από ένα-δυο επεισόδια κόλλησα και με το story. Το κακό είχε γίνει μιας και οι φανταστικοί κόσμοι του Χριστόφορου ήταν απόλυτα του γούστου μου. Σταδιακά καταλάβαινα για ποιο λόγο επέλεξε το συγκεκριμένο τέλος, γιατί εξελίσσει έτσι την ιστορία... Ποτέ και για κανένα λόγο δεν είδα στο πρόσωπο του Χριστόφορου τον ultimate απόλυτο γκόμενο (όπως πιστεύατε λανθασμένα οι περισσότεροι και με δουλεύατε). Αυτό που πίστευα και πιστεύω είναι πως πρόκειται για έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο που θα ήθελα να έχω για φίλο. (Τον ποιον θα ήθελα για γκόμενο λίγοι το ξέρετε, ακόμα λιγότεροι θα το μάθετε.)
Παραδεχθείτε το, αυτό που κάνει το κάνει γαμάτα. Και λίγοι το κάνουν καλύτερα. Αν είστε από αυτούς που ανοίγουν την τηλεόραση και θέλουν να δουν την αλήθεια αυτού του κόσμου, ok διαφωνούμε εκ προοιμίου. Αλλά αν ανήκετε σε αυτούς που θέλουν να ανοίξουν το μαγικό κουτί και να ακούσουν το παραμύθι τους βρείτε μου κάποιον να το κάνει με ωραιότερες εικόνες και ωραιότερες μουσικές. Ναι όλοι είναι όμορφοι, ναι μπλέκονται σε απίστευτες ιστορίες, ναι δεν πάνε οδοντίατρο ή δεν περιμένουν στην ουρά της εφορίας. Αυτό θέλετε να δείτε στην τηλεόραση; Είμαστε νοήμονες άνθρωποι, δεν θα ταυτιστούμε με αυτό που θα δούμε, ούτε θα το θεωρήσουμε αληθινό. Παραμύθι είναι, πρέπει να είναι ρεαλιστικό;
Και εδώ έχω να πω το εξής. Χθες εκπληρώθηκε ένα εφηβικό όνειρο. Είδα τον Χριστόφορο στο θέατρο. Φυσικά και ήμουν προκατειλημμένη. Δεν είναι εύκολος ο ρόλος του Amadeus, πόσο μάλλον για κάποιον που παίζει σπάνια στο θέατρο και που το ταλέντο του έχει διοχετευθεί εξ' ολοκλήρου σε συγκεκριμένα τηλεοπτικά προϊόντα. Και ναι μου άρεσε και ήταν πάρα πολύ καλός σε μια συνολικά πάρα πολύ καλή παράσταση (μπράβο κύριε Λιγνάδη). Δεν θα σας πω να πάτε να το δείτε μιας και σε δυο μέρες κατεβαίνει. Μου αρκεί που το είδα εγώ και έχω επιβεβαιωθεί για τις υποκριτικές του ικανότητες. Ίσως περισσότερο θέατρο και λιγότερη τηλεόραση να είναι το επόμενο βήμα, κι ας μην έχω τίποτα να δω τα βράδια της Δευτέρας.

Ps: Ευχαριστώ πολύ τις δύο αγαπημένες μου φίλες που με συνόδεψαν οικειοθελώς στην παράσταση. Εκρεμμεί καφές και σχολιασμός!

Dog days are over,,,

Dog days are over baby...
έχω τόσα τόσα πράγματα να κάνω και έχω τόσο λίγο χρόνο και τόσο πολύ άγχος το οποίο φροντίζω να ταϊζω καθημερινά... μάλλον έτσι είναι στον κόσμο των μεγάλων. Και να σκεφτείς πως δε δουλεύω κανονικά, ούτε καν. Και όσο ψάχνω να ξεκλέψω χρόνο για έναν καφέ στον κέντρο, για να φτιάξω το κινητό μου και να αγοράσω πράγματα που θέλω εδώ και δύο μήνες σκέφτομαι πως λίγη φοιτητική ζωή ακόμα δε θα με χάλαγε. Αν κάνετε μεταπτυχιακό για να μείνετε λίγο ακόμα φοιτητές... ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!  Θέλω να κοιμάμαι πρωί και να ξυπνάω απόγευμα, να βλέπω τον ήλιο σε δόσεις, να λιώνω όλη μέρα / νύχτα ανάμεσα στον καφέ, τη σχολή και τις άσκοπες βόλτες για περπάτημα. Ευτυχώς το τελευταίο το κάνω ακόμα. Και ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα μερικά μαγικά μέρη σ' αυτή την πόλη. Ευτυχώς! 

Πραγματικότητα θα συμβιβαστούμε ΠΟΤΕ... ο τόνος δικός σας! Πάω να ψάξω μουσική και να χαλάσω λίγο ακόμα πολύτιμο χρόνο... σαν τις παλιές καλές μέρες.

Retro nights just before Christmas

1. Αναζητάμε πουά ρετρό φορεματάκι για να συνοδευτεί με κόκκινο κραγιόν, πέρλες και μαλλιά αυτοσχέδιες σκάλες (εντάξει έτσι λέμε την αφάνα που δεν ίσιωσα).

2. Θέλω swing, θέλω τις κολλητές μου, θέλω άπειρα coctail στο Belafonde και να σχολιάζουμε τους υπόλοιπους θαμώνες. Βλέπε κοπέλα με φούστα Minnie Mouse, γλυκούλης nerd, σαραντάρες μπουζουξούδες που ήρθαν πριν το Σφακιανάκη.

3. Επίσης θέλω να μπει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ένα από αυτά τα βράδια στο Belafonte. Αμάν πια που συχνάζει αυτός ο άνθρωπος;

4. Θέλω και μερικά καινούρια φωτάκια για το δωμάτιο μου παρακαλώ. 

5. Θέλω να πάω σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις που έχω σημειώσει στην Athens Voice μου.


6. Μιας και ζητάω θέλω και μια καλή δουλειά.

7. Επίσης έχω να δηλώσω ότι μου αρέσει αυτή η πόλη γιατί έχει φανταστικά μέρη με πανέμορφα φωτάκια (ναι έχω αδυναμία στα φωτάκια) και σου φέρνει κοντά σου αυτούς που αγαπάς. Και αυτούς που δεν αγαπάς αλλά ας μη γίνω γκρινιάρα.

8. Επίσης θα ήθελα να πω πως η αγάπη είναι πολύ όμορφο συναίσθημα... ειδικά όταν προκύπτει από ένα μεγάλο έρωτα.

9. Με έχει πιάσει μια λύσσα με τα καλλυντικά. Και με το Κολωνάκι εκεί λίγο πιο πάνω από τη Χάρητος προς Ευαγγελισμό. Και με τον καφέ φίλτρου και τα muffins.

10. Αναρωτιέμαι αν έχει μείνει κανείς και διαβάζει ακόμα αυτό το blog... στο οποίο γράφω σε εορτές και αργίες.

11. Και ναι δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη ξανά, αλλά don't let go never give up it's such a wonderful life.

12. Μην ξεχνιόμαστε είπαμε, ρετρό στυλ, ποτά, swing μουσική και πάμε για Χριστούγεννα  35 μέρες έμειναν! Γιούπι!

Και να διαβάσετε όλοι το blog της Ειρήνης της Αθηναίας. Άιντε!

 

Summer Yellow night

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο να συμβαίνει; Όταν κλείνομαι στον κόσμο μου γίνεται ο έξω κόσμος χειρότερος, ή όταν γίνεται ο έξω κόσμος χειρότερος εγώ κλείνομαι στο δικό μου; Γιατί το διαζύγιο με την πραγματικότητα το έχω πάρει προ πολλού, απόφαση δεν το έχω πάρει ακόμα. Είναι μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα, απ' αυτές που θες να βγεις και να χαζέψεις τ' αστέρια. Και εγώ πρέπει να αντιμετωπίσω το γεγονός πως δε μπορώ να τα βγάλω πέρα και πως αυτή η χρονιά μπορεί να πάει χαμένη. Και αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός που του έχω προξενήσει πια τόσο κακό που δε με αφήνει σε ησυχία. Δε νομίζω πως έχω πειράξει ποτέ κανέναν. Αλλά ειλικρινά εύχομαι αν κάποιος ευθύνεται για το άγχος που περνάω, να πάθει ακριβώς το ίδιο. Να βρεθεί στα χαμένα και να μην ξέρει προς τα που να πάει. Αν έκανε λάθος επιλογή όχι. Και αν ναι, ποια ήταν αυτή;
Είναι μια φάση που ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα, πως τελείωσε η περίοδος της ζωής που όλα ήταν σίγουρα, είχαν αρχή, μέση και τέλος. Που το βράδυ ερχόταν να σε σκεπάσει ο μπαμπάς σου και να νομίσεις πως τέλειωσε το κακό απ΄τον κόσμο. Τώρα έχεις μια δουλειά που πρέπει ή δεν πρέπει να σ' αρέσει. Πρέπει να αποφασίσεις αν θα είσαι ορθολογιστής ή ρομαντικός. Αν θα αγαπάς τη ζωή και θα εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Εγώ πάντα προσπαθώ να κρατάω μόνο τα καλά, να δικαιολογώ όλες μου τις επιλογές και τις επιλογές των άλλων, να μην απολογούμαι για τίποτα. Και ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μην εγκλωβιστώ σε μια ζωή που δε μου αρέσει.
Αν κλείσω τα μάτια θα βρεθώ σε ένα μεγάλο δωμάτιο σχεδόν χωρίς έπιπλα, με ένα ξύλινο πάτωμα σαν αίθουσα χορού, με ένα μεγάλο πιάνο και πολύχρωμα φωτάκια. Και ένα μικρό μπαλκονάκι με πολλές γλάστρες, και τα κίτρινα φώτα της πόλης να φέγγουν απ' έξω. Και λίγη αστερόσκονη να στροβιλίζεται μαζί μου. Και ένας νέος έρωτας παντοτινός και παραμυθένιος όπως οι προηγούμενοι. Θα μου πεις "είναι αληθινό?". Θα σου πω "έχει σημασία? Τα ωραιότερα όνειρα τα κάνεις με τα μάτια ανοιχτά".

Ps: Παρακαλείστε όπως κάνατε κλικ εις τον τίτλο για να ακούσετε το κομμάτι που έβαλα με το κειμενάκι και δεν παίζει το μαλακισμένο το player. Μετά ακούστε το Μουζουράκη που παίζει το player ανενόχλητοι. Merci.

Το βιβλίο της ζούγκλας

 

ANARCHY - WALLPAPER by =7shadows from deviantart.com

Ζούμε πλέον σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι έχουν αρχίσει και εξαγριώνονται. Σκοτώνουν για λίγα χρήματα. Προσπαθούν να ακουστούν με λάμψη και εκκωφαντικό θόρυβο παρασέρνοντας μαζί τους ένα παιδί που ήρθε σε αυτόν τον τόπο για να γλυτώσει από τις ίδιες φονικές λάμψεις της πατρίδας του. Μάθαμε να ζούμε καταναλώνοντας όλο και περισσότερο για να χορτάσουμε την ακόρεστη πείνα μας, αυτή που θεωρητικά άφησε η κατοχή, η χούντα, ο κάθε βάρβαρος που λέει και ο Καβάφης αν δεν κάνω λάθος. Η γενιά των γονιών μου δεν έζησε ούτε κατοχή, ούτε εμφύλιο; Ποια πείνα προσπαθούσε να χορτάσει λοιπόν; Είναι ο φόβος του Ελληνάρα (και σιχαίνομαι ειλικρινά να χαρακτηρίζω τους συνανθρώπους μου έτσι και πάντα το απέφευγα αλλά έτσι είναι), είναι αυτό το αίσθημα κατωτερότητας, το κόμπλεξ μας μπροστά στο έξω. Από τη σύσταση του ελληνικού κράτους που τρέχαμε πίσω από το "κεφάλαιο της διασποράς" που θα έσωζε τη χώρα. Αυτός ο φόβος μη σε πούνε Τούρκο, Ανατολίτη, δηλαδή απολίτιστο όπως σημαίνει στη συλλογική μνήμη των ανίδεων, αυτή η ανάγκη να αποδείξεις πως είσαι Ευρωπαίος, πως είσαι Άγγλος, Γάλλος, Γερμανός και κάτι παραπάνω ενώ ντρεπόσουν για τον ίδιο σου τον εαυτό. Και ήρθε η δεκαετία του '80 και δώθηκαν ξένα λεφτά για να φας και σε έπεισαν να πάρεις video και να χορεύεις disco και να κάνεις ασφάλεια ζωής και να πάρεις δάνειο για να ζήσεις καλά και σε μάθαν να απλώνεις το χέρι σου παραπάνω από εκεί που μπορείς να φτάσεις και στα δίναν αβέρτα τότε γιατί κάποιος μάγκας δανειζόταν τα άπειρα. Και σε έπεισαν πως είσαι πεινάλας και πως πάντα πρέπει να ζητάς και κάτι παραπάνω για να φτάσεις τον άλλο το μεγάλο που ποτέ δεν έφτανες. Δεκαετία του '80 που εγώ και οι φίλοι μου και όχι μόνο θεωρούμε πλέον cult, αλλά που η αθωότητα της βιντεοκασσέττας που να συγκριθεί με την ψευτιά του lifestyle 24/7 της ελληνικής τηλεόρασης. Και έβλεπα χθες σε ένα show αυτόν το συμπαθέστατο ηθοποιό να κοιτάει τους "κριτές" της εκπομπής με φοβισμένο και ευγενικό βλέμμα, αυτόν που στα 21 του τα κοριτσάκια ούρλιαζαν έξω απ' την πόρτα του και τον τρομοκρατούσαν επειδή η κοινωνία ήθελε το είδωλό της και το φόρτωσε στις πλάτες του. Φαντάσου να είσαι 21 και να ακούς ουρλιαχτά έξω απ' την πόρτα σου, και να πρέπει να συνεχίσεις να κρατάς το χαλινάρι της ζωής σου. Και μέχρι και το σύστημα της showbiz αποφάσισε να φτύσει τα είδωλα του για να κάνει καινούρια. Το θέμα είναι πως τα τωρινά είδωλα των 00s αμφιβάλλω αν θα έχουν επιβιώσει σε 20 χρόνια για να μας πούνε τότε πια τις ιστορίες τους. Και για να επανέλθω... είχαμε γίνει ένας λαός σαν παραφουσκωμένη γαλοπούλα. Τρώγαμε, τρώγαμε, τρώγαμε για να μας σφάξουν την πρωτοχρονιά. Και ξαφνικά σκάει ένα Χρηματηστήριο κάπου στο '90 εκεί που οι τηλεοράσεις και τα αυτοκίνητα ήταν τόσα όσα τα μέλη της οικογένειας. Και ξαφνικά σκάνε και τα πρώτα μέτρα που σου σφίγγουν την τσέπη. Και λες οκ θα περάσει, θα ξαναφάω. Και δεν περνάει. Και αλλάζει το νόμισμα. Και η κυβέρνηση. Και έχεις γίνει Ευρωπαίος. Και από παντού σε κλέβουν (κλέβεις κ εσύ αν και εφ' όσον μπορείς) και οι τιμές όλο και ανεβαίνουν και ο μισθός σου μένει ίδιος και απαράλλαχτος. Και το ένα σκάνδαλο σκάει μετά το άλλο. Ξέπλυμμα χρήματος, διαφθορά, απάτη. Όχι πως πριν δεν υπήρχαν. Απλά ο μηχανισμός των ΜΜΕ δεν είναι τόσο ευέλικτος όσο της κυβέρνησης στο να αλλάζει το πρόσωπό του και το χέρι που φιλάει. Και μετά έρχεται η κρίιιιιιιιση. Και ο μισθός μειώνεται. Και σε πιάνει πανικός με όλα αυτά που ακούς. Και συνειδητοποιείς τώρα τη ματαιότητα του τρόπου ζωής σου όλα αυτά τα χρόνια. Και γίνεσαι αγρίμι. Πρώτα οι φοιτητές το πάλεψαν μέχρι όσο έπαιρνε. Μετά ήρθε ο περσινός Δεκέμβρης αλλά το κακό δεν εξοστρακίστηκε. Και τώρα μεταλλασόμαστε σε μια κοινωνία άγριων ζώων που ψάχνει να βρει τρόπους να επιβιώσει αδιαφορώντας για τις "παράπλευρες απώλειες". Και ούτε καν να κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου, να πατήσεις το κουμπί και να χαζέψεις την κάθε ψωνάρα δε μπορείς πια. Και μακάρι μήπως και κάνεις κάτι... Γιατί φοβάμαι πως ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα;

When as a child I used to bathe in my blue heaven

my mother's lullaby would soothe and keep me warm

and in my room a candle burning

outside the wind that would be blowing up a storm

(Πυξ Λαξ (ναι Πυξ Λαξ) - Deep Blue Hurting Sky)

http://www.youtube.com/watch?v=RtA5FrNIN90